Πολλές φορές κάποιος που παρακολουθεί τα επιτόκια θα εκπλαγεί με τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των ελληνικών και των ευρωπαϊκών επιτοκίων στις πιστωτικές κάρτες και στα δάνεια. Αν και μπορείς να παραγγείλεις και να παραλάβεις πολύ εύκολα καταναλωτικά προϊόντα από το εξωτερικό δεν ισχύει το ίδιο για τα τραπεζικά όπου περιοριζόμαστε στην... εγχώρια αγορά.
Αυτό όμως φαίνεται ότι θα αλλάξει για μας από 1/1/2010 οπότε και γίνεται νόμος του κράτους η κοινοτική οδηγία για την καταναλωτική πίστη που θα έχει ήδη ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο νωρίτερα τον Σεπτέμβριο. Πρακτικά αυτό θα επιτρέψει στους έλληνες καταναλωτές να παίρνουν δάνεια και κάρτες από τράπεζες άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τους όρους που ισχύουν εκεί. Έτσι ο έλληνας καταναλωτής θα μπορεί να συνάψει καταναλωτικό δάνειο ή να βγάλει πιστωτική κάρτα με τα (χαμηλότερα συνήθως) επιτόκια που ισχύουν σε χώρες της Ε.Ε.
Η οδηγία θα καλύπτει συμβάσεις πίστωσης που αφορούν ποσά από 200 έως 75.000 ευρώ και θα αφορά και τις πιστωτικές κάρτες. Με αυτό τον τρόπο το υπουργείο Ανάπτυξης θεωρεί ότι «Ανοίγει σημαντικά η αγορά δανείων και η ενίσχυση του ανταγωνισμού θα συμβάλλει στην βελτίωση των τραπεζικών προϊόντων και, πιθανώς, στην μείωση των επιτοκίων».
Επίσης, ο υπουργός Ανάπτυξης επεσήμανε ότι με την ενσωμάτωση της οδηγίας όλοι οι καταναλωτές στην Ε.Ε. θα λαμβάνουν μέσω του εντύπου των «τυποποιημένων ευρωπαϊκών πληροφοριών καταναλωτικής πίστης» τις ίδιες πληροφορίες, ούτως ώστε εύκολα να μπορούν να συγκρίνουν και να επιλέγουν την πλέον συμφέρουσα τραπεζική υπηρεσία ή προϊόν, είτε στην χώρα τους είτε σε άλλο κράτος-μέλος, καθώς και να επωφελούνται από τραπεζικά προϊόντα που δεν διατίθενται στη χώρα τους. Στη συνέχεια θα μπορεί μέσω Ίντερνετ να επιλέγει την τράπεζα της αρεσκείας του.
Πάμε τώρα και σε κάτι σημαντικό. Το Υπουργείο Οικονομίας επεξεργάζεται ήδη το νέο θεσμικό πλαίσιο και από τις αρχές του έτους, οι μεγάλες επιχειρήσεις λιανικής θα μπορούν να συστήνουν αυτόνομες εταιρίες έκδοσης και διαχείρισης πιστωτικών καρτών, χωρίς να είναι απαραίτητη η σύμπραξη με τράπεζα. Δηλαδή καλώς ή κακώς δεν θα αναγκαζόμαστε να βάλουμε μεσάζοντες για να βγάλουμε μια κάρτα, αρκεί μια επίσκεψη στο σουπερ μάρκετ της γειτονιάς. Αν θα ευδοκιμήσει κάτι τέτοιο θα φανεί στο μέλλον αν και εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται βολικό.
Μάλιστα σε μια απίστευτη δήλωση από τον κ. Χατζηδάκη που φαίνεται ότι σκέφτεται την προστασία των καταναλωτών και μόνο θα δημιουργήσει ένα ειδικό γραφείο υποστήριξης καταναλωτή τραπεζικών προϊόντων. Η νέα αυτή έμπνευση θα προσφέρει (τουλάχιστον θεωρητικά):
* Τηλεφωνική γραμμή για την καταγραφή ερωτήσεων, παραπόνων και καταγγελιών για θέματα της χρηματοπιστωτικής αγοράς
* Χαρτογράφηση των προσφερομένων τραπεζικών προϊόντων
* Συμβουλευτική υποστήριξη του καταναλωτή για τη καλύτερη δυνατή επιλογή δανείου ή άλλου τραπεζικού προϊόντος
* Νομική υποστήριξη σε αρχικό στάδιο, για την απεμπλοκή από διάφορα προβλήματα
* Ενημέρωση για τα δικαιώματα των καταναλωτών που απορρέουν από το θεσμικό πλαίσιο που ισχύει.
Εκτός όμως από τα παραπάνω το γραφείο θα είναι άχρηστο αν δεν κάνουν κάτι οι καταναλωτές από μόνοι τους για να προστατευθούν από ορισμένες παράλογες και παράνομες χρεώσεις που ενώ υπάρχει δεδικασμένο που δικαιώνει αυτούς που αρνούνται να πιαστούν κορόϊδα, αυτές συνεχίζουν ακάθεκτες.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τράπεζες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα τράπεζες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009
"Customαρισμένα" επιτόκια από τις τράπεζες
Μέχρι σήμερα αν κάποιος πελάτης πήγαινε στην τράπεζα και ζητούσε την έκδοση πιστωτικής κάρτας ή στεγαστικού δανείου, αν εγκρινόταν τελικά, κατά τον υπολογισμό των δόσεων θα πλήρωνε ένα συγκεκριμένο flat επιτόκιο, ανεξαρτήτως της φερεγγυότητας ή της πιστοληπτικής του δυνατότητας.
Όπως διαβάζω όμως, από σήμερα ξεκινάει η λειτουργία του Συστήματος Βαθμολόγησης Συμπεριφοράς των δανειοληπτών, το οποίο θα αποτυπώνει την πιστοληπτική ικανότητα των πελατών των τραπεζών. Οι πελάτες ανάλογα με την βαθμολογία που θα έχουν θα απολαμβάνουν διαφορετικά επιτόκια. Το συγκεκριμένο σύστημα ονομάζεται Individual Credit Scoring και είναι κάτι που εφαρμόζεται στο εξωτερικό εδώ και αρκετό καιρό.
Έτσι, ενώ πριν από λίγο καιρό όλοι πλήρωναν τα ίδια επιτόκια (κάρτες, καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια) σε λίγους μήνες οι καλοπληρωτές θα πληρώνουν χαμηλότερα επιτόκια από τους αφερέγγυους, οι οποίοι θα δουν ξαφνικά τις δόσεις τους να ανεβαίνουν κατά πολύ.
Σύμφωνα με τον πρόεδρος της Τειρεσίας ΑΕ κ. Γ. Μούργελα:
Για παράδειγμα με το νέο σύστημα ένας δανειολήπτης με 500 βαθμούς έχει πιθανότητες να εξελιχθεί σε κακοπληρωτή της τάξεως του 3% ενώ ένας με βαθμολογία 240, 80%. Στον δεύτερο θεωρείται σχεδόν απίθανο να βρεθεί τράπεζα να του χορηγήσει κάποιο δάνειο.
Οι δανειολήπτες θα έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν βαθμούς όσο είναι συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους, ενώ για όσο μεγαλύτερο διάστημα αποπληρώνουν κανονικά τις οφειλές τους τόσο πιο μεγάλη θα είναι η βαθμολογία τους. Ωστόσο, όσοι υποπίπτουν σε παραπτώματα, όπως είναι η έκδοση ακάλυπτων επιταγών ή η καθυστέρηση πληρωμής του δανείου τους, θα υπόκεινται σε αφαίρεση βαθμών.
Τουλάχιστον αυτή την φορά σε αντίθεση με τα στοιχεία του Τειρεσία που είναι απόρρητα αν δεν κάνω λάθος, η πρόσβαση στα στοιχεία της συγκεκριμένης υπηρεσίας θα είναι ελεύθερη εκτός από τις τράπεζες και στους ίδιους τους δανειολήπτες, οι οποίοι θα μπορούν να ενημερώνονται για τη βαθμολογία τους και την εξέλιξή της.
Όπως διαβάζω όμως, από σήμερα ξεκινάει η λειτουργία του Συστήματος Βαθμολόγησης Συμπεριφοράς των δανειοληπτών, το οποίο θα αποτυπώνει την πιστοληπτική ικανότητα των πελατών των τραπεζών. Οι πελάτες ανάλογα με την βαθμολογία που θα έχουν θα απολαμβάνουν διαφορετικά επιτόκια. Το συγκεκριμένο σύστημα ονομάζεται Individual Credit Scoring και είναι κάτι που εφαρμόζεται στο εξωτερικό εδώ και αρκετό καιρό.
Έτσι, ενώ πριν από λίγο καιρό όλοι πλήρωναν τα ίδια επιτόκια (κάρτες, καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια) σε λίγους μήνες οι καλοπληρωτές θα πληρώνουν χαμηλότερα επιτόκια από τους αφερέγγυους, οι οποίοι θα δουν ξαφνικά τις δόσεις τους να ανεβαίνουν κατά πολύ.
Σύμφωνα με τον πρόεδρος της Τειρεσίας ΑΕ κ. Γ. Μούργελα:
Όλοι οι δανειολήπτες θα έχουν τη βαθμολογία τους, η οποία θα κυμαίνεται από 200 ως 600 πόντους, που είναι το άριστο. Η βαθμολογία θα ισχύει και για εκείνους που βρίσκονται στη «μαύρη λίστα» του Τειρεσία. Αυτό θα βοηθήσει τις τράπεζες να χορηγούν δάνεια με μεγαλύτερη ασφάλεια, καθώς τους παρέχει στατιστικές πληροφορίες για τη μελλοντική εξέλιξη της οικονομικής συμπεριφοράς ενός πελάτη τους.
Για παράδειγμα με το νέο σύστημα ένας δανειολήπτης με 500 βαθμούς έχει πιθανότητες να εξελιχθεί σε κακοπληρωτή της τάξεως του 3% ενώ ένας με βαθμολογία 240, 80%. Στον δεύτερο θεωρείται σχεδόν απίθανο να βρεθεί τράπεζα να του χορηγήσει κάποιο δάνειο.
Οι δανειολήπτες θα έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν βαθμούς όσο είναι συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους, ενώ για όσο μεγαλύτερο διάστημα αποπληρώνουν κανονικά τις οφειλές τους τόσο πιο μεγάλη θα είναι η βαθμολογία τους. Ωστόσο, όσοι υποπίπτουν σε παραπτώματα, όπως είναι η έκδοση ακάλυπτων επιταγών ή η καθυστέρηση πληρωμής του δανείου τους, θα υπόκεινται σε αφαίρεση βαθμών.
Τουλάχιστον αυτή την φορά σε αντίθεση με τα στοιχεία του Τειρεσία που είναι απόρρητα αν δεν κάνω λάθος, η πρόσβαση στα στοιχεία της συγκεκριμένης υπηρεσίας θα είναι ελεύθερη εκτός από τις τράπεζες και στους ίδιους τους δανειολήπτες, οι οποίοι θα μπορούν να ενημερώνονται για τη βαθμολογία τους και την εξέλιξή της.
Κυριακή 21 Ιουνίου 2009
Παράνομες χρεώσεις τραπεζών
Αν και το θέμα με τις χρεώσεις των τραπεζών είναι λίγο παλιό, νομίζω αρκετοί ακόμα δεν έχουν μάθει ότι ορισμένες εκτός από παράλογες είναι πλέον και παράνομες. Όμως αυτό δεν τις εμποδίζει να συνεχίζουν να απαιτούν αμοιβές και χρεώσεις που έχουν καταργηθεί.
Ήδη η Εθνική Τράπεζα πλήρωσε 100.000 ευρώ για ηθική βλάβη στους καταναλωτές και της επιβλήθηκε επιπλέον ποινή 3.000 ευρώ για κάθε περίπτωση παραβίασης της απόφασης των δικαστηρίων. Πιο αναλυτικά οι "παρανομίες":
Για τις καταθέσεις:
- Μονομερής μεταβολή από την πλευρά της τράπεζας για τους όρους των λογαριασμών καταθέσεων
- Είσπραξη προμήθειας για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου προσώπου
- Επιβολή εξόδων αδράνειας σε λογαριασμούς που δεν κινούνται για πάνω από 1,5 χρόνο
- Επιβολή εξόδων κίνησης σε λογαριασμούς ταμιευτηρίου (ή τρεχούμενους) μετά την 4η πράξη κάθε μήνα
- Ο υπολογισμός των τόκων των ποσών των καταθέσεων σε μεταγενέστερη ημερομηνία από αυτή που γίνεται η κατάθεση
- Επιβολή εξόδων τήρησης και παρακολούθησης στους λογαριασμούς καταθέσεων
Για τις πιστωτικές κάρτες:
- Μονομερής αύξηση του επιτοκίου της πιστωτικής κάρτας, χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια που αναφέρονται στη σύμβαση
- Μονομερής αύξηση της συνδρομής της κάρτας
- Είσπραξη προμήθειας για την ανάληψη μετρητών μέσω πιστωτικής κάρτας
Για τα δάνεια:
- Είσπραξη εξόδων χρηματοδότησης για τη χορήγηση του δανείου
- Είσπραξη εξόδων φακέλου
- Μονομερής αύξηση του επιτοκίου στα δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο χωρίς κάποιο λογικό κριτήριο.
- Aπαίτηση της τράπεζας για επιστροφή του δανείου αν δεν αποδεχθεί ο πελάτης την αναπροσαρμογή του επιτοκίου
- Επιβολή εξόδων σε δανειολήπτες για να πάρουν βεβαίωση οφειλών
- Η καταγγελία της σύμβασης του δανείου από τη μεριά της τράπεζας σε περίπτωση καθυστέρησης οποιασδήποτε δόσης
- Ο υπολογισμός των τόκων του δανείου με βάση το έτος των 360 ημερών αντί για τις 365 ή 366 μέρες με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη επιβάρυνση του δανειολήπτη
- Η επιβολή χρονικού περιθωρίου (π.χ. 30 ημερών) στον πελάτη για να αμφισβητήσει τις χρεώσεις του, αλλιώς θεωρείται ότι τις κάνει δεκτές
Όσοι βρεθούν χρεωμένοι με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους έχουν δικαίωμα να αρνηθούν τους όρους και τα έξοδα, να διαμαρτυρηθούν εγγράφως στην Τράπεζα ζητώντας τα χρήματα πίσω και να στείλουν έγγραφη διαμαρτυρία στην Γενική Γραμματεία Καταναλωτή.
Ήδη η Εθνική Τράπεζα πλήρωσε 100.000 ευρώ για ηθική βλάβη στους καταναλωτές και της επιβλήθηκε επιπλέον ποινή 3.000 ευρώ για κάθε περίπτωση παραβίασης της απόφασης των δικαστηρίων. Πιο αναλυτικά οι "παρανομίες":
Για τις καταθέσεις:
- Μονομερής μεταβολή από την πλευρά της τράπεζας για τους όρους των λογαριασμών καταθέσεων
- Είσπραξη προμήθειας για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου προσώπου
- Επιβολή εξόδων αδράνειας σε λογαριασμούς που δεν κινούνται για πάνω από 1,5 χρόνο
- Επιβολή εξόδων κίνησης σε λογαριασμούς ταμιευτηρίου (ή τρεχούμενους) μετά την 4η πράξη κάθε μήνα
- Ο υπολογισμός των τόκων των ποσών των καταθέσεων σε μεταγενέστερη ημερομηνία από αυτή που γίνεται η κατάθεση
- Επιβολή εξόδων τήρησης και παρακολούθησης στους λογαριασμούς καταθέσεων
Για τις πιστωτικές κάρτες:
- Μονομερής αύξηση του επιτοκίου της πιστωτικής κάρτας, χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια που αναφέρονται στη σύμβαση
- Μονομερής αύξηση της συνδρομής της κάρτας
- Είσπραξη προμήθειας για την ανάληψη μετρητών μέσω πιστωτικής κάρτας
Για τα δάνεια:
- Είσπραξη εξόδων χρηματοδότησης για τη χορήγηση του δανείου
- Είσπραξη εξόδων φακέλου
- Μονομερής αύξηση του επιτοκίου στα δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο χωρίς κάποιο λογικό κριτήριο.
- Aπαίτηση της τράπεζας για επιστροφή του δανείου αν δεν αποδεχθεί ο πελάτης την αναπροσαρμογή του επιτοκίου
- Επιβολή εξόδων σε δανειολήπτες για να πάρουν βεβαίωση οφειλών
- Η καταγγελία της σύμβασης του δανείου από τη μεριά της τράπεζας σε περίπτωση καθυστέρησης οποιασδήποτε δόσης
- Ο υπολογισμός των τόκων του δανείου με βάση το έτος των 360 ημερών αντί για τις 365 ή 366 μέρες με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη επιβάρυνση του δανειολήπτη
- Η επιβολή χρονικού περιθωρίου (π.χ. 30 ημερών) στον πελάτη για να αμφισβητήσει τις χρεώσεις του, αλλιώς θεωρείται ότι τις κάνει δεκτές
Όσοι βρεθούν χρεωμένοι με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους έχουν δικαίωμα να αρνηθούν τους όρους και τα έξοδα, να διαμαρτυρηθούν εγγράφως στην Τράπεζα ζητώντας τα χρήματα πίσω και να στείλουν έγγραφη διαμαρτυρία στην Γενική Γραμματεία Καταναλωτή.
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
Τελικά ποιος φταίει στις πιστωτικές?
Η πιστωτική κάρτα είναι μια γνωστή λυπηρή ιστορία όπου έχει ταυτίσει το όνομα της με υπερβολικά υψηλά επιτόκια, με καθυστερήσεις στις πληρωμές, με πέναλντι και γενικότερα θεωρείται ως κάτι που προκαλεί πολλά προβλήματα και είναι υπεύθυνη για τον υπερκαταναλωτισμό στις μέρες μας. Αλήθεια όμως ποιος φταίει? Ποιος είναι υπεύθυνος που τελικά πάνω από το 60% χρωστάει σε πιστωτικές κάρτες ενώ το ποσοστό όσο πάει και αυξάνεται?
Οι κύριοι υπεύθυνοι ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας είναι τρεις:
Οι καταναλωτές: Για να βγάλει κάποιος πιστωτική κάρτα αντικειμενικά πρέπει να το θέλει. Ό,τι διαφήμιση και να υποστεί , όσα τηλεφωνήματα και προσφορές κι αν του κάνουν η αλήθεια είναι ότι εκτός ακραίων περιπτώσεων, χρειάζεται η υπογραφή του για την έκδοση πιστωτικής κάρτας. Άρα περνάμε στο θέμα της ευθύνης. Αν μπορεί να προβλέψει τα έσοδα του σε αναλογία με τα έξοδα του τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς αν τον παίρνει να εκδώσει κάρτα και να την χρησιμοποιήσει για αγορές.
Άρα το αν καταλήξει τελικά το 10%/30%/50%/70% του εισοδήματος του να πηγαίνει για την αποπληρωμή δόσεων πιστωτικών καρτών και αγορών που έχουν γίνει, είναι αποκλειστικά ευθύνη του ατόμου που δεν μπόρεσε να προβλέψει σωστά ή εθελοτυφλούσε στις οικονομικές του δυνατότητες.
Το κράτος: Το κοινωνικό κράτος εκτός του να εισπράττει φόρους και να κάνει έργα έχει και την υποχρέωση να προστατεύει τους πολίτες του. Πρέπει να θεσπίζει μέτρα και νόμους ώστε σε περίπτωση άγνοιας ή ατυχίας να εξασφαλίζεται η ευημερία στη χώρα και να αποτρέπει την εκμετάλλευση. Δεν είναι λίγες φορές άλλωστε που άνθρωποι έπεσαν στην ανάγκη για κάποια επιπλέον χρήματα και αργότερα βρέθηκαν να χρωστάνε διπλάσια ποσά σε υπερβολικούς τόκους και ρήτρες.
Όσοι συμφωνούν με αυτή την άποψη θεωρούν ότι ναι μεν οι πολίτες θα έπρεπε να αποφασίζουν μόνοι τους για το πως θα ελέγξουν τα οικονομικά τους, αλλά έχει και το κράτος μια υποχρέωση να τους βοηθήσει, αλλιώς καταργείται ο ρόλος του.
Οι τράπεζες: Τα πιστωτικά ιδρύματα που είναι υπεύθυνα για την έκδοση των καρτών πρέπει να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα του πελάτη τους και να μην προχωρούν σε έκδοση πιστωτικής κάρτας αν έχουν υπόννοια ότι αυτός δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο. Η εκμετάλλευση της άγνοιας ή της πραγματικής ανάγκης κάποιου -προσωπικά εκτός των δύο δεν θεωρώ άλλη περίπτωση ως "εκμετάλλευση"- θα έπρεπε να μην θεωρείται αυτονόητη από τις τράπεζες στο βωμό του εύκολου κέρδους.
Θα έπρεπε να φέρουν κοινωνική ευθύνη, που τόση φασαρία γίνεται για αυτή στα πανεπιστημιακά συγγράματα, και να παραβλέψουν το κέρδος προς όφελος της κοινωνίας. Εσωτερικοί κανονισμοί όπως ο περιορισμός της διαφήμισης, της προβολής της υπερκατανάλωσης, οι αυστηρότεροι έλεγχοι και ο διπλοέλεγχος της φερεγγυότητας του καταναλωτή ίσως να θεωρούνται υπερβολικά στα προαναφερθέντα ιδρύματα, ωστόσο δεν είναι λίγοι που τα θεωρούν ως αναγκαία.
Η δική μου άποψη είναι πως η πιστωτική κάρτα παραμένει απλώς ένα εργαλείο σαν όλα τα άλλα. Αν γνωρίζεις πως να το χρησιμοποιείς μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο και να σε διευκολύνει στις καθημερινές συναλλαγές σου. Αν δεν μπορείς να ελέγξεις τα οικονομικά σου ή τις αυθόρμητες αγορές σου θα βρεθείς να πληρώνεις αέρα και διπλάσιες τιμές σε μηδέν χρόνο.
Κατ' επέκταση ούτε το κράτος μπορεί να προβλέψει για καθένα ξεχωριστά τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ώστε να μπορεί να τον προστατεύσει αποτελεσματικά, ούτε -δυστυχώς- πρέπει να περιμένουμε ηθική από τις τράπεζες. Ίσως σε ένα ιδανικό κόσμο και οι τρεις θα έπρεπε να επιδιώκουν το κοινωνικό όφελος όμως ρεαλιστικά σήμερα δεν γίνεται. Καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων (πχ σοβαρά προβλήματα υγείας) κανένας δεν μπορεί να τις αποποιείται ρίχνοντας την ευθύνη στο ανύπαρκτο κράτος ή στις αιμοβόρες τράπεζες για επιλογές που έκανε ο ίδιος αποκλειστικά.
Οι κύριοι υπεύθυνοι ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας είναι τρεις:
Οι καταναλωτές: Για να βγάλει κάποιος πιστωτική κάρτα αντικειμενικά πρέπει να το θέλει. Ό,τι διαφήμιση και να υποστεί , όσα τηλεφωνήματα και προσφορές κι αν του κάνουν η αλήθεια είναι ότι εκτός ακραίων περιπτώσεων, χρειάζεται η υπογραφή του για την έκδοση πιστωτικής κάρτας. Άρα περνάμε στο θέμα της ευθύνης. Αν μπορεί να προβλέψει τα έσοδα του σε αναλογία με τα έξοδα του τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς αν τον παίρνει να εκδώσει κάρτα και να την χρησιμοποιήσει για αγορές.
Άρα το αν καταλήξει τελικά το 10%/30%/50%/70% του εισοδήματος του να πηγαίνει για την αποπληρωμή δόσεων πιστωτικών καρτών και αγορών που έχουν γίνει, είναι αποκλειστικά ευθύνη του ατόμου που δεν μπόρεσε να προβλέψει σωστά ή εθελοτυφλούσε στις οικονομικές του δυνατότητες.
Το κράτος: Το κοινωνικό κράτος εκτός του να εισπράττει φόρους και να κάνει έργα έχει και την υποχρέωση να προστατεύει τους πολίτες του. Πρέπει να θεσπίζει μέτρα και νόμους ώστε σε περίπτωση άγνοιας ή ατυχίας να εξασφαλίζεται η ευημερία στη χώρα και να αποτρέπει την εκμετάλλευση. Δεν είναι λίγες φορές άλλωστε που άνθρωποι έπεσαν στην ανάγκη για κάποια επιπλέον χρήματα και αργότερα βρέθηκαν να χρωστάνε διπλάσια ποσά σε υπερβολικούς τόκους και ρήτρες.
Όσοι συμφωνούν με αυτή την άποψη θεωρούν ότι ναι μεν οι πολίτες θα έπρεπε να αποφασίζουν μόνοι τους για το πως θα ελέγξουν τα οικονομικά τους, αλλά έχει και το κράτος μια υποχρέωση να τους βοηθήσει, αλλιώς καταργείται ο ρόλος του.
Οι τράπεζες: Τα πιστωτικά ιδρύματα που είναι υπεύθυνα για την έκδοση των καρτών πρέπει να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα του πελάτη τους και να μην προχωρούν σε έκδοση πιστωτικής κάρτας αν έχουν υπόννοια ότι αυτός δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο. Η εκμετάλλευση της άγνοιας ή της πραγματικής ανάγκης κάποιου -προσωπικά εκτός των δύο δεν θεωρώ άλλη περίπτωση ως "εκμετάλλευση"- θα έπρεπε να μην θεωρείται αυτονόητη από τις τράπεζες στο βωμό του εύκολου κέρδους.
Θα έπρεπε να φέρουν κοινωνική ευθύνη, που τόση φασαρία γίνεται για αυτή στα πανεπιστημιακά συγγράματα, και να παραβλέψουν το κέρδος προς όφελος της κοινωνίας. Εσωτερικοί κανονισμοί όπως ο περιορισμός της διαφήμισης, της προβολής της υπερκατανάλωσης, οι αυστηρότεροι έλεγχοι και ο διπλοέλεγχος της φερεγγυότητας του καταναλωτή ίσως να θεωρούνται υπερβολικά στα προαναφερθέντα ιδρύματα, ωστόσο δεν είναι λίγοι που τα θεωρούν ως αναγκαία.
Η δική μου άποψη είναι πως η πιστωτική κάρτα παραμένει απλώς ένα εργαλείο σαν όλα τα άλλα. Αν γνωρίζεις πως να το χρησιμοποιείς μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο και να σε διευκολύνει στις καθημερινές συναλλαγές σου. Αν δεν μπορείς να ελέγξεις τα οικονομικά σου ή τις αυθόρμητες αγορές σου θα βρεθείς να πληρώνεις αέρα και διπλάσιες τιμές σε μηδέν χρόνο.
Κατ' επέκταση ούτε το κράτος μπορεί να προβλέψει για καθένα ξεχωριστά τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ώστε να μπορεί να τον προστατεύσει αποτελεσματικά, ούτε -δυστυχώς- πρέπει να περιμένουμε ηθική από τις τράπεζες. Ίσως σε ένα ιδανικό κόσμο και οι τρεις θα έπρεπε να επιδιώκουν το κοινωνικό όφελος όμως ρεαλιστικά σήμερα δεν γίνεται. Καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων (πχ σοβαρά προβλήματα υγείας) κανένας δεν μπορεί να τις αποποιείται ρίχνοντας την ευθύνη στο ανύπαρκτο κράτος ή στις αιμοβόρες τράπεζες για επιλογές που έκανε ο ίδιος αποκλειστικά.
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009
The Crisis of Credit
Όλοι γνωρίζουν ότι αυτή η περίοδος είναι λίγο δύσκολη από οικονομικής άποψης -μερικοί ισχυρίζονται ότι είναι η δυσκολότερη από τον Β' Παγκόσμιο- και έχουν βαλθεί μέρα νύχτα όλοι οι ειδικοί να αναλύσουν τι γίνεται, πως οδηγηθήκαμε μέχρι εδώ και τι φταίει.
Εκτός κι αν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα κάποιος ή αν έχει ενημερωθεί από ανθρώπους που όντως γνωρίζουν, και όχι τα ελληνικά ΜΜΕ που θεωρούν εαυτούς πανεπιστήμονες με άποψη επι παντώς επιστητού, το πιθανότερο είναι να επικρατεί μια σύγχυση για το τι έγινε. Οκ φταίει η αγορά των ακινήτων και τα δάνεια που δώθηκαν απλόχερα σε άτομα που δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν όμως δεν είναι κατατοπιστική απάντηση αυτή.
Μια πιο οπτικοποιημένη και περισσότερο κατανοητή εξήγηση βρήκα στο youtube.
Το πρώτο μέρος:
Το δεύτερο μέρος:
Εκτός κι αν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα κάποιος ή αν έχει ενημερωθεί από ανθρώπους που όντως γνωρίζουν, και όχι τα ελληνικά ΜΜΕ που θεωρούν εαυτούς πανεπιστήμονες με άποψη επι παντώς επιστητού, το πιθανότερο είναι να επικρατεί μια σύγχυση για το τι έγινε. Οκ φταίει η αγορά των ακινήτων και τα δάνεια που δώθηκαν απλόχερα σε άτομα που δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν όμως δεν είναι κατατοπιστική απάντηση αυτή.
Μια πιο οπτικοποιημένη και περισσότερο κατανοητή εξήγηση βρήκα στο youtube.
Το πρώτο μέρος:
Το δεύτερο μέρος:
Κυριακή 15 Μαρτίου 2009
Μια τράπεζα χωρίς επιτόκια
Στη Σουηδία λειτουργεί μια τράπεζα διαφορετική από τις άλλες καθώς δεν υπάρχει η έννοια του επιτοκίου, βασικό στοιχείο όλων των άλλων τραπεζών και λόγος ύπαρξης τους. Η JAK Bank έχει 34.000 μέλη από όλη τη χώρα τα οποία ανταλλάσουν χρήματα μεταξύ τους παρακάμπτοντας το παραδοσιακό τραπεζικό σύστημα.
Η τράπεζα δεν έχει μεγαλομετόχους, όλοι είναι ισότιμοι, και αυτό δίνει τη δυνατότητα στην τράπεζα να μην έχει πρώτο στόχο το κέρδος αλλά την αλληλοστήριξη των μελών της και την στήριξη των μικρών επιχειρηματιών.
Όλη η ιδέα βασίστηκε στο γεγονός ότι με το επιτόκιο οι μοναδικοί που επωφελούνται είναι αυτοί που έχουν ήδη χρήματα. Ανεξάρτητως της δουλειάς κάποιου ή του χρόνου εργασίας, για να αποκτήσεις λεφτά πρέπει να έχεις λεφτά με το σημερινό σύστημα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Μargrit Κennedy το 80% του γερμανικού πληθυσμού δουλεύει και ζημιώνεται τελικά από το σύστημα, το 10% είναι αδιάφορο και το υπόλοιπο 10% βάζει το χρήμα να δουλέψει γι' αυτούς χρησιμοποιώντας τα επιτόκια.
Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιεί για να μας δείξει την παράνοια του σημερινού συστήματος είναι το εξής:
Μια παρόμοια κίνηση που βρήκα και στο διαδίκτυο είναι σε αυτή την σελίδα, όπου άνθρωποι μέσω του διαδικτύο δανείζουν και δανείζονται χρήματα παρακάπτοντας τις τράπεζες. Φυσικά η αξιοπιστία των παραπάνω κινήσεων στηρίζεται απλά και μόνο στην καλή πίστη, αλλά μέχρι τώρα φαίνεται να λειτουργεί.
Η τράπεζα δεν έχει μεγαλομετόχους, όλοι είναι ισότιμοι, και αυτό δίνει τη δυνατότητα στην τράπεζα να μην έχει πρώτο στόχο το κέρδος αλλά την αλληλοστήριξη των μελών της και την στήριξη των μικρών επιχειρηματιών.
Όλη η ιδέα βασίστηκε στο γεγονός ότι με το επιτόκιο οι μοναδικοί που επωφελούνται είναι αυτοί που έχουν ήδη χρήματα. Ανεξάρτητως της δουλειάς κάποιου ή του χρόνου εργασίας, για να αποκτήσεις λεφτά πρέπει να έχεις λεφτά με το σημερινό σύστημα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Μargrit Κennedy το 80% του γερμανικού πληθυσμού δουλεύει και ζημιώνεται τελικά από το σύστημα, το 10% είναι αδιάφορο και το υπόλοιπο 10% βάζει το χρήμα να δουλέψει γι' αυτούς χρησιμοποιώντας τα επιτόκια.
Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιεί για να μας δείξει την παράνοια του σημερινού συστήματος είναι το εξής:
Αν ο Χριστός έδινε μια πέννα στην τράπεζα όταν γεννήθηκε με επιτόκιο 5% και ερχόταν το 2000 να τη ζητήσει πίσω μαζί με τα επιτόκια, η τράπεζα θα έπρεπε να του δώσει 500.000.000.000 (δισεκατομμύρια) σβώλους χρυσού!Γενικά το βίντεο εκτός από την περιγραφή της τράπεζας αναφέρεται και στο σημερινό επιτοκιακό σύστημα προκαλώντας ερωτήματα για το ποιοι επωφελούνται τελικά και με τι κόστος για τους υπόλοιπους.
Μια παρόμοια κίνηση που βρήκα και στο διαδίκτυο είναι σε αυτή την σελίδα, όπου άνθρωποι μέσω του διαδικτύο δανείζουν και δανείζονται χρήματα παρακάπτοντας τις τράπεζες. Φυσικά η αξιοπιστία των παραπάνω κινήσεων στηρίζεται απλά και μόνο στην καλή πίστη, αλλά μέχρι τώρα φαίνεται να λειτουργεί.
Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2009
Η "σκληρή" πολιτική της γλάστρας
Οι τράπεζες αντιμετώπισαν και άλλοτε στο παρελθόν προβλήματα. Το 1991 στην Αμερική, η διοίκηση μεγάλης τράπεζας πήρε από τους υπαλλήλους ακόμη και τις γλάστρες που καλλώπιζαν τα γραφεία τους! Κι όχι μόνο αυτό...
Την πληροφόρηση μας την έδωσε Έλληνας που είχε ζήσει εκείνες τις δύσκολες μέρες και έχει δουλέψει σε ξένες τράπεζες για περισσότερο από είκοσι χρόνια. Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε η «πληροφορία» ότι ελληνική τράπεζα «έκοψε» πριν από λίγες ημέρες τα δωρεάν αναψυκτικά που πρόσφερε στα υψηλά της στελέχη. Κι εύλογα αναρωτηθήκαμε αν η «οικονομία» αυτού του μεγέθους μπορεί να φανεί στους... ισολογισμούς στο τέλος της χρήσης.
«Οι περικοπές δεν γίνονται για λόγους οικονομίας, αλλά για να συνειδητοποιήσουν τα στελέχη ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ότι θα πρέπει να σκέφτονται για τα πάντα στο εξής, με αυτό τον γνώμονα».
Κι άρχισε να μας εξιστορεί τη δική του εμπειρία. Το 1991, λοιπόν, μεγάλη αμερικανική τράπεζα βρέθηκε και πάλι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβε η διοίκηση ήταν να απομακρυνθούν οι γλάστρες από τους χώρους εργασίας. Μαζί με τις γλάστρες απομακρύνθηκαν και οι κηπουροί που είχαν προσληφθεί για να τις φροντίζουν. Ταυτόχρονα περιορίστηκε στο ελάχιστο η παροχή γραφικής ύλης και οι εργαζόμενοι ήσαν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές ενός εγγράφου για σημειώσεις ή φωτοτυπίες.
Ανάμεσα στα μέτρα που ελήφθησαν ήταν και η διακοπή της συνεργασίας με εταιρεία ταξί που εξυπηρετούσε τα στελέχη της εταιρείας. Το μέτρο απέδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια, όταν ο τζίρος της εταιρείας ταξί συνολικά ανερχότανε σε 1,1 εκατ. δολάρια. Η εταιρεία ταξί είχε φτάσει στο σημείο να μην αναζητά άλλον πελάτη πέρα από την τράπεζα και τα στελέχη της τράπεζας να χρησιμοποιούν την εταιρεία ταξί και για τις πιο κοντινές μετακινήσεις τους.
Μέσα σε λίγες ημέρες είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι οι καλές ημέρες ανήκαν στο παρελθόν και ότι το επόμενο στοίχημα θα ήταν αυτές καθαυτές οι θέσεις εργασίας. Αυτόματα οι εργαζόμενοι άρχισαν να σκέφτονται το καλό της τράπεζας και όλες οι ενέργειές τους ήταν στην κατεύθυνση της ελαχιστοποίησης του κόστους και της μεγέθυνσης του κέρδους.
Στις μέρες που έρχονται θα δούμε κι εδώ τέτοιες εικόνες. Ίσως οι εργαζόμενοι αντιδράσουν έντονα, αλλά τα πράγματα δεν είναι αστεία και δεν πρόκειται για άσκηση ετοιμότητας. Η κρίση είναι εδώ και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο έτοιμοι θα είμαστε για να αντιμετωπίσουμε τις όποιες δυσκολίες παρουσιαστούν μπροστά μας.
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι οι θυσίες ζητούνται μόνιμα από τους εργαζόμενους, ενώ στο εξωτερικό έχουμε τελευταία παραδείγματα που στελέχη εταιρειών που δέχτηκαν την κρατική βοήθεια συνέχισαν τις σπατάλες. Ναι, δεν ζούμε μέρες 1991. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουμε περάσει μέρες μεγάλης άνθησης και... κραιπάλης που μας παρέσυραν όλους προς την υπερκατανάλωση. Κάποιοι, λοιπόν, και κυρίως από τον χώρο των στελεχών των επιχειρήσεων πιστεύουν ότι η ζωή θα είναι το ίδιο γενναιόδωρη και στο μέλλον μαζί τους. Μάλλον κάνουν λάθος...
Πηγή:capital.gr
Την πληροφόρηση μας την έδωσε Έλληνας που είχε ζήσει εκείνες τις δύσκολες μέρες και έχει δουλέψει σε ξένες τράπεζες για περισσότερο από είκοσι χρόνια. Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε η «πληροφορία» ότι ελληνική τράπεζα «έκοψε» πριν από λίγες ημέρες τα δωρεάν αναψυκτικά που πρόσφερε στα υψηλά της στελέχη. Κι εύλογα αναρωτηθήκαμε αν η «οικονομία» αυτού του μεγέθους μπορεί να φανεί στους... ισολογισμούς στο τέλος της χρήσης.
«Οι περικοπές δεν γίνονται για λόγους οικονομίας, αλλά για να συνειδητοποιήσουν τα στελέχη ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ότι θα πρέπει να σκέφτονται για τα πάντα στο εξής, με αυτό τον γνώμονα».
Κι άρχισε να μας εξιστορεί τη δική του εμπειρία. Το 1991, λοιπόν, μεγάλη αμερικανική τράπεζα βρέθηκε και πάλι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβε η διοίκηση ήταν να απομακρυνθούν οι γλάστρες από τους χώρους εργασίας. Μαζί με τις γλάστρες απομακρύνθηκαν και οι κηπουροί που είχαν προσληφθεί για να τις φροντίζουν. Ταυτόχρονα περιορίστηκε στο ελάχιστο η παροχή γραφικής ύλης και οι εργαζόμενοι ήσαν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές ενός εγγράφου για σημειώσεις ή φωτοτυπίες.
Ανάμεσα στα μέτρα που ελήφθησαν ήταν και η διακοπή της συνεργασίας με εταιρεία ταξί που εξυπηρετούσε τα στελέχη της εταιρείας. Το μέτρο απέδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια, όταν ο τζίρος της εταιρείας ταξί συνολικά ανερχότανε σε 1,1 εκατ. δολάρια. Η εταιρεία ταξί είχε φτάσει στο σημείο να μην αναζητά άλλον πελάτη πέρα από την τράπεζα και τα στελέχη της τράπεζας να χρησιμοποιούν την εταιρεία ταξί και για τις πιο κοντινές μετακινήσεις τους.
Μέσα σε λίγες ημέρες είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι οι καλές ημέρες ανήκαν στο παρελθόν και ότι το επόμενο στοίχημα θα ήταν αυτές καθαυτές οι θέσεις εργασίας. Αυτόματα οι εργαζόμενοι άρχισαν να σκέφτονται το καλό της τράπεζας και όλες οι ενέργειές τους ήταν στην κατεύθυνση της ελαχιστοποίησης του κόστους και της μεγέθυνσης του κέρδους.
Στις μέρες που έρχονται θα δούμε κι εδώ τέτοιες εικόνες. Ίσως οι εργαζόμενοι αντιδράσουν έντονα, αλλά τα πράγματα δεν είναι αστεία και δεν πρόκειται για άσκηση ετοιμότητας. Η κρίση είναι εδώ και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο έτοιμοι θα είμαστε για να αντιμετωπίσουμε τις όποιες δυσκολίες παρουσιαστούν μπροστά μας.
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι οι θυσίες ζητούνται μόνιμα από τους εργαζόμενους, ενώ στο εξωτερικό έχουμε τελευταία παραδείγματα που στελέχη εταιρειών που δέχτηκαν την κρατική βοήθεια συνέχισαν τις σπατάλες. Ναι, δεν ζούμε μέρες 1991. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουμε περάσει μέρες μεγάλης άνθησης και... κραιπάλης που μας παρέσυραν όλους προς την υπερκατανάλωση. Κάποιοι, λοιπόν, και κυρίως από τον χώρο των στελεχών των επιχειρήσεων πιστεύουν ότι η ζωή θα είναι το ίδιο γενναιόδωρη και στο μέλλον μαζί τους. Μάλλον κάνουν λάθος...
Πηγή:capital.gr
"Ανατομία" της πιστωτικής κρίσης
Στην "καρδιά" της διεθνούς κρίσης βρίσκεται το ιδιόρρυθμο χρηματοπιστωτικό προϊόν γνωστό ως συμβόλαια αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου (credit default swaps-CDS). Όντας το αγαπημένο προϊόν των κερδοσκόπων και των hedge funds (που κατάφεραν να κρατηθούν μακριά από το μικροσκόπιο των εποπτικών αρχών για πολλά χρόνια μέχρι την κρίση) η αγορά CDS γνώρισε φρενήρη ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία, φθάνοντας σε αξία πάνω από $62 τρισ. στα τέλη του 2007. Ωστόσο κατακρημνίστηκε τον Ιανουάριο στα $28 τρισ, απειλώντας με νέο "τσουνάμι" τις πιστωτικές αγορές.
Στο γράφημα παρουσιάζεται η σταδιακή εξέλιξη της αγοράς πιστωτικών παραγώγων που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού κλάδου των ΗΠΑ, "γεννώντας" δυσθεώρατες ζημιές σε πάλαι ποτέ τραπεζικούς "γίγαντες" και οδηγώντας σταδιακά, αλλά σταθερά την αμερικανική οικονομία σε ύφεση.
Πηγή: http://www.capital.gr/news.asp?id=679097
Στο γράφημα παρουσιάζεται η σταδιακή εξέλιξη της αγοράς πιστωτικών παραγώγων που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού κλάδου των ΗΠΑ, "γεννώντας" δυσθεώρατες ζημιές σε πάλαι ποτέ τραπεζικούς "γίγαντες" και οδηγώντας σταδιακά, αλλά σταθερά την αμερικανική οικονομία σε ύφεση.
Πηγή: http://www.capital.gr/news.asp?id=679097
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2009
Ο δεκάλογος του Web banking
Δέκα λόγοι για να μην χρησιμοποιήσει κάποιος web banking; Μήπως δεν υπάρχουν;
Εδώ και χρόνια πολύς κόσμος σε όλο τον κόσμο πραγματοποιεί τις τραπεζικές τους εργασίες και συναλλαγές μέσω web banking. Ακόμα και στην Ελλάδα, αλλά δεν είναι η πλειοψηφία. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω γιατί πρέπει κάνεις να στηθεί στην “ουρά για ταμείο”. Προκαλώντας τον ίδιο μου τον εαυτό θα ήθελα να μάθω τους λόγους για να μην χρησιμοποιήσω το web banking. Και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος; Με ερωταποκρίσεις, στις οποίες μπορείτε κάλλιστα να συμμετάσχετε και εσείς...
Ας αρχίσω λοιπόν με το πρώτο ερώτημα:
1. Μήπως δεν είναι ασφαλές; Μήπως κινδυνεύω σε κάθε μου κίνηση; Αν προσέχω και δεν κοινοποιώ τους κωδικούς μου και τηρώ τις προδιαγραφές που μου δίνει η Τράπεζα, δεν έχω κανένα λόγο να είμαι ανασφαλής. Τα πιστοποιούν αυτό και τα αλλεπάλληλα επίπεδα κωδικών με τα οποία με τροφοδοτεί η Τράπεζα.
2. Με ενημερώνει κανείς για τις συναλλαγές; Έχω εικόνα; Οι ενημερώσεις ή «ελληνιστί» alerts με ενημερώνουν όποτε και όπου επιλέξω (e-mail, sms) για τα όσα διαδραματίζονται στο λογαριασμό μου...
3. Μα δεν έχω χρόνο για να το μάθω. Κι όμως ο χρόνος που θα δαπανήσω για να το μάθω θα μου επιστραφεί και με το παραπάνω. Απλά σκεφτείτε τον εαυτό σας να περιμένει στις ουρές και να τρέχει στις τράπεζες και στα ταχυδρομεία. Πάντως αυτό που λένε “χρόνος για να το μάθω”, είναι κάπως αστείο. Δεν χρειάζεται παρά μόνο μερικά λεπτά –άντε 10-15. Είναι αλήθεια ότι σχεδόν όλα τα web banking συστήματα των Ελληνικών Τραπεζών είναι πολύ (ελληνιστή)... user friendly –δηλαδή πανεύκολα στη χρήση τους.
4. Είναι ακριβό; Οι τιμές σύνδεσης στο Internet έχουν σημειώσει δραματική πτώση. Όσον αφορά το κόστος ενεργοποίησης από την πλευρά των τραπεζών... Ανύπαρκτο!. Άσε δε που οι χρεώσεις μέσο internet είναι μηδαμινές σε σχέση με αν γίνονται μπροστά σε Teller, εγώ συχνά πληρώνω έναν προμηθευτή μου στο εξωτερικό με λογαριασμό SWIFT και χρεώνομαι λιγότερο απο 1€, ενώ σε μια μικρή αλλά πολύ ανερχόμενη τράπεζα -πέρσι που δεν είχε e-banking - πλήρωνα σχεδόν 30€.
5. Είναι αργό; Τώρα που το γρήγορο Internet είναι γεγονός, «σπεύδε βραδέως και web banking» μάλλον σαν σχήμα οξύμωρο μοιάζει.
6. Που να μπλέκεις τώρα με περίπλοκες εφαρμογές; Και όμως, το περιβάλλον είναι φιλικό, εύχρηστο και κατανοητό. Άλλωστε όλες σχεδόν οι τράπεζες είναι εφοδιασμένες με πλήρως λειτουργικά demos που σε βάζουν άμεσα και αβίαστα στο παιχνίδι. Το δε τηλεφωνικό help είναι συνήθως εμφανές παντού.
7. Και αν βάλω και εταιρικό web banking θα πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου; Όχι βέβαια. Γιατί υπάρχουν οι βοηθοί, (δηλαδή διάφορα επίπεδα χρήσης). Μπορούν να συγκεντρώσουν... να προετοιμάσουν και απλά να δώσουν την εντολή εκτέλεσης... Εγώ; Ε, ας εγκρίνω καλού κακού!
8. ΙΚΑ και ΕΦΟΡΙΑ που δεν θέλω να τους βλέπω; Και κινητή τηλεφωνία που δεν θέλω να τους ακούω... Ε τότε με δυο, τρία κλικ ξεμπέρδεψες...
9. Μεταχρονολογημένες επιταγές εκδίδει το Internet; Μέχρι εδώ δεν φτάνει η χάρη του. Μάλλον θα πρέπει να ακολουθήσει κάνεις κάποια (πιο παραδοσιακή) εναλλακτική προσέγγιση, περισσότερο manual... Ίσως όμως αυτή η ανάγκη της αγοράς να μπορούσε να γεννήσει ένα νέο είδος τραπεζικού προϊόντος το Μ.Ι.Π. (δηλαδή: Μεταχρονολογημένη Ιντερνετικη Πληρωμή!), αφήστε που θα το κύρος του web θα έδινε μια αίγλη μεγαλύτερη από μια κακομοίρη τσαλακωμένη 7μηνη επιταγή.
10. Και η προσωπική επαφή; Εγώ πιστεύω ότι το e-banking όχι μόνο δεν καταργεί της διαπροσωπικές επαφές αλλά αντιθέτως της αυξάνει και θα σας εξηγήσω... εάν βγάλεις τη δουλειά σκαρτούρα (τύπωσε εξτρε, δες αυτός πλήρωσε, ετοίμασε μισθοδοσία κτλ) και αφιερώσεις το λίγο χρόνο που είσαι στο υποκατάστημα μπορεί να γίνουν πιο ουσιαστικά πράγματα, να σου “μιλήσει” ο Τραπεζικός Υπάλληλος για ένα νέο τους προϊόν αλλά και εσύ αντίστοιχα να τους “πουλήσεις” τον εαυτό σου / την εταιρία σου – ώστε έτσι σε μια τυχόν δύσκολη στιγμή να σε δουν με περισσότερη εμπιστοσύνη...
Και μετά από αυτό το Top-10 ερωτήσεων και απαντήσεων θα μου πείτε... καλά αφού και εσύ επικροτείς το web banking προς τι η... αρχική άρνηση; Είπα να ακούσω τους συνεργάτες μου και να μπω «αρνητικά» καθώς εδώ στην Ελλάδα μας ελκύει η άρνηση... Χρησιμοποίησα βέβαια, αν προσέξατε, δύο αρνήσεις, οι οποίες οδηγούν σε μια κατάφαση... Αυτό, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης και πιστοποίηση της ολόθερμης υποστήριξης μου στο web banking...
Αρθρογράφος: Philip Uhrskov Nielsen. Ο κ. Philip Uhrskov Nielsen είναι Διευθύνων Σύμβουλος της Creative Marketing AE
Πηγή: http://www.capital.gr/NewsPrint.asp?id=673904
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
Πουλάνε αέρα κοπανιστό και "εποπτεύουν" τις ζωές μας...
Οι κεντρικές τράπεζες δανείζουν τις κυβερνήσεις χρήματα που τυπώνουν με αντάλλαγμα ομόλογα. Δηλαδή, παράγουν χρήμα εκ του μηδενός. Πιστεύετε, αλήθεια, ότι θα αφήσουν μία τόσο κερδοφόρο επιχείρηση στην τύχη της;
Ας πούμε ότι εσείς είστε η κυβέρνηση και έρχεστε σε εμένα που είμαι η κεντρική τράπεζα. Θέλετε ρευστότητα και μου ζητάτε 10 δισ. ευρώ. Αμέσως δίνω εντολή στους υπαλλήλους του τυπογραφείου να ξεκινήσουν εργασία και την άλλη μέρα το πρωί έχετε στα θησαυροφυλάκιά σας ολόφρεσκα χαρτονομίσματα, συνολικής αξίας 10 δισ. ευρώ. Κι εγώ, η κεντρική τράπεζα, έχω στο δικό μου θησαυροφυλάκιο ένα άλλο κομμάτι χαρτί που το ονομάζουμε ομόλογο και το οποίο πιστοποιεί τη δική σας οφειλή.
Πάμε τώρα στο πιο ωραίο! Σας «τιμολογώ» για αυτή σας την οφειλή, αφού βάζω ένα επιτόκιο στο ομόλογο. Θα πείτε ότι αυτό είναι για τα «έξοδα», καθώς εργάστηκαν σκληρά και μάλιστα υπερωριακά τόσοι άνθρωποι, για να τυπώσουν τα νέα χαρτονομίσματα. Αλλά αυτό δεν ισχύει, αφού η ιστορία του τυπογραφείου είναι καθαρά... παραπλανητική! Στην πράξη, τα πάντα καθορίζονται με λογιστικές εγγραφές. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Γιατί σας τιμολόγησα; Στην πραγματικότητα ανταλλάξαμε χαρτιά με χαρτιά και εγώ σας τιμολογώ. Τιμολογώ, δηλαδή, το κοινωνικό σύνολο...
Είναι η καλύτερα στημένη δουλειά στον πλανήτη! Η δημιουργία χρεών είναι η μεγαλύτερη και αποδοτικότερη βιομηχανία που έχει ποτέ στηθεί. Και σας ρωτάω: Τι τους εμποδίζει να συνεχίσουν να τυπώνουν χαρτιά και να δημιουργούν έτσι νέες οφειλές του κοινωνικού συνόλου προς αυτούς; Τίποτα! Αν το κάνουν, αν σταματήσουν να τροφοδοτούν το σύστημα με ρευστότητα και ως «αμοιβή» να αυξάνεται κάθε χρόνο το δημόσιο χρέος, θα είναι σαν να σταματάει ο ποδηλάτης να κάνει ποδήλατο. Κάποια στιγμή, λοιπόν, το ποδήλατο θα σταματήσει και ο ποδηλάτης θα σωριαστεί στο έδαφος.
Διαβάζουμε και ακούμε ότι το κύμα των κρατικών παρεμβάσεων στην Οικονομία είναι μία δημόσια και αυταπόδεικτη παραδοχή της αποτυχίας των φιλελεύθερων αντιλήψεων. Μα, το ίδιο πράγμα συνέβαινε και πριν. Απλά, τώρα, χρειάζεται ο ποδηλάτης να κάνει πιο γρήγορες πεταλιές, για να ανέβει την ανηφόρα.
Θα χρεοκοπήσουν, λέει, τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά. Αυτό συμβαίνει ήδη και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές είναι οι παρενέργειες της δράσης του φαρμάκου, της συνεχούς δημιουργίας χρεών. Είναι σαν να δοκιμάζουμε ένα φάρμακο στον πληθυσμό και να κάνουμε την παραδοχή ότι το 5% θα αρρωστήσει ή θα πεθάνει. Δικαιολογούμε την απώλεια αυτή με το επιχείρημα ότι θα σώσουμε το υπόλοιπο 95%. Όλοι μας έχουμε στο μυαλό μας το νούμερο 95% και ξεχνάμε έτσι να ρωτήσουμε αν πράγματι χρειαζόμασταν το φάρμακο ή ποιες θα ήταν οι απώλειες, αν το φάρμακο δεν είχε κυκλοφορήσει στην αγορά.
Ας επιστρέψουμε στην αρχική ιδέα. Θα πείτε ότι οι κεντρικές τράπεζες ελέγχονται από το κράτος και έτσι δεν υπάρχει θέμα,, υπό την έννοια ότι το κράτος τιμολογεί το κράτος. Κι όμως! Εδώ είναι το θέμα! Υπάρχει λόγος να τιμολογήσετε εσείς το παιδί σας, γιατί αναπνέει τον ίδιο αέρα με εσάς; Μήπως το «μυστικό» βρίσκεται κάπου αλλού;
Εσείς, λοιπόν, που είστε η κυβέρνηση, παίρνετε το δάνειο. Τι θα το κάνετε; Θα το ρίξετε στην αγορά. Κι από εκεί και πέρα ξεκινάει ο κύκλος της κερδοσκοπίας. Τα χρήματα αυτά θα τα πάρουν οι τράπεζες, τα δικά σας χρήματα, και με βάση αυτά θα δώσουν νέα δάνεια, πολλαπλάσια της αρχικής αξίας του δικού σας δανείου. Με άλλα λόγια, όσα περισσότερα είναι τα δάνεια που παίρνουν οι κυβερνήσεις από τις κεντρικές τράπεζες, τόσο αυξάνεται η ρευστότητα στην αγορά, τόσα περισσότερα δάνεια δίνουν οι τράπεζες στους καταναλωτές, τόσο πιο δεσμευμένοι, πιο εξαρτημένοι είναι οι καταναλωτές απέναντι στις τράπεζες, στις κεντρικές τράπεζες και στις κυβερνήσεις τους.
Ναι, αλλά τώρα έχουμε κρίση και οι τράπεζες έχουν σταματήσει να δίνουν δάνεια. Πολύ σωστά. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα σταματήσουν γενικώς να δίνουν δάνεια στο μέλλον! Σημαίνει ότι ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Η ώρα της ανακατανομής του πλούτου. Όσοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, θα χάσουν τα πάντα και όσοι μπορούν, θα συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερο πλούτο στα χέρια τους.
Μην πιστεύετε στα σενάρια της απόλυτης καταστροφής. Το ίδιο το σύστημα δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει. Το πολύ – πολύ να εφεύρει κι άλλους τρόπους, για να «εποπτεύει» την καθημερινότητά μας. Στο κάτω – κάτω της γραφής τι τους κοστίζει να ρίξουν στην αγορά όσα χρήματα χρειάζονται, για να ξεπεραστεί η κρίση; Τίποτα...
Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης
Ας πούμε ότι εσείς είστε η κυβέρνηση και έρχεστε σε εμένα που είμαι η κεντρική τράπεζα. Θέλετε ρευστότητα και μου ζητάτε 10 δισ. ευρώ. Αμέσως δίνω εντολή στους υπαλλήλους του τυπογραφείου να ξεκινήσουν εργασία και την άλλη μέρα το πρωί έχετε στα θησαυροφυλάκιά σας ολόφρεσκα χαρτονομίσματα, συνολικής αξίας 10 δισ. ευρώ. Κι εγώ, η κεντρική τράπεζα, έχω στο δικό μου θησαυροφυλάκιο ένα άλλο κομμάτι χαρτί που το ονομάζουμε ομόλογο και το οποίο πιστοποιεί τη δική σας οφειλή.
Πάμε τώρα στο πιο ωραίο! Σας «τιμολογώ» για αυτή σας την οφειλή, αφού βάζω ένα επιτόκιο στο ομόλογο. Θα πείτε ότι αυτό είναι για τα «έξοδα», καθώς εργάστηκαν σκληρά και μάλιστα υπερωριακά τόσοι άνθρωποι, για να τυπώσουν τα νέα χαρτονομίσματα. Αλλά αυτό δεν ισχύει, αφού η ιστορία του τυπογραφείου είναι καθαρά... παραπλανητική! Στην πράξη, τα πάντα καθορίζονται με λογιστικές εγγραφές. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Γιατί σας τιμολόγησα; Στην πραγματικότητα ανταλλάξαμε χαρτιά με χαρτιά και εγώ σας τιμολογώ. Τιμολογώ, δηλαδή, το κοινωνικό σύνολο...
Είναι η καλύτερα στημένη δουλειά στον πλανήτη! Η δημιουργία χρεών είναι η μεγαλύτερη και αποδοτικότερη βιομηχανία που έχει ποτέ στηθεί. Και σας ρωτάω: Τι τους εμποδίζει να συνεχίσουν να τυπώνουν χαρτιά και να δημιουργούν έτσι νέες οφειλές του κοινωνικού συνόλου προς αυτούς; Τίποτα! Αν το κάνουν, αν σταματήσουν να τροφοδοτούν το σύστημα με ρευστότητα και ως «αμοιβή» να αυξάνεται κάθε χρόνο το δημόσιο χρέος, θα είναι σαν να σταματάει ο ποδηλάτης να κάνει ποδήλατο. Κάποια στιγμή, λοιπόν, το ποδήλατο θα σταματήσει και ο ποδηλάτης θα σωριαστεί στο έδαφος.
Διαβάζουμε και ακούμε ότι το κύμα των κρατικών παρεμβάσεων στην Οικονομία είναι μία δημόσια και αυταπόδεικτη παραδοχή της αποτυχίας των φιλελεύθερων αντιλήψεων. Μα, το ίδιο πράγμα συνέβαινε και πριν. Απλά, τώρα, χρειάζεται ο ποδηλάτης να κάνει πιο γρήγορες πεταλιές, για να ανέβει την ανηφόρα.
Θα χρεοκοπήσουν, λέει, τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά. Αυτό συμβαίνει ήδη και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές είναι οι παρενέργειες της δράσης του φαρμάκου, της συνεχούς δημιουργίας χρεών. Είναι σαν να δοκιμάζουμε ένα φάρμακο στον πληθυσμό και να κάνουμε την παραδοχή ότι το 5% θα αρρωστήσει ή θα πεθάνει. Δικαιολογούμε την απώλεια αυτή με το επιχείρημα ότι θα σώσουμε το υπόλοιπο 95%. Όλοι μας έχουμε στο μυαλό μας το νούμερο 95% και ξεχνάμε έτσι να ρωτήσουμε αν πράγματι χρειαζόμασταν το φάρμακο ή ποιες θα ήταν οι απώλειες, αν το φάρμακο δεν είχε κυκλοφορήσει στην αγορά.
Ας επιστρέψουμε στην αρχική ιδέα. Θα πείτε ότι οι κεντρικές τράπεζες ελέγχονται από το κράτος και έτσι δεν υπάρχει θέμα,, υπό την έννοια ότι το κράτος τιμολογεί το κράτος. Κι όμως! Εδώ είναι το θέμα! Υπάρχει λόγος να τιμολογήσετε εσείς το παιδί σας, γιατί αναπνέει τον ίδιο αέρα με εσάς; Μήπως το «μυστικό» βρίσκεται κάπου αλλού;
Εσείς, λοιπόν, που είστε η κυβέρνηση, παίρνετε το δάνειο. Τι θα το κάνετε; Θα το ρίξετε στην αγορά. Κι από εκεί και πέρα ξεκινάει ο κύκλος της κερδοσκοπίας. Τα χρήματα αυτά θα τα πάρουν οι τράπεζες, τα δικά σας χρήματα, και με βάση αυτά θα δώσουν νέα δάνεια, πολλαπλάσια της αρχικής αξίας του δικού σας δανείου. Με άλλα λόγια, όσα περισσότερα είναι τα δάνεια που παίρνουν οι κυβερνήσεις από τις κεντρικές τράπεζες, τόσο αυξάνεται η ρευστότητα στην αγορά, τόσα περισσότερα δάνεια δίνουν οι τράπεζες στους καταναλωτές, τόσο πιο δεσμευμένοι, πιο εξαρτημένοι είναι οι καταναλωτές απέναντι στις τράπεζες, στις κεντρικές τράπεζες και στις κυβερνήσεις τους.
Ναι, αλλά τώρα έχουμε κρίση και οι τράπεζες έχουν σταματήσει να δίνουν δάνεια. Πολύ σωστά. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα σταματήσουν γενικώς να δίνουν δάνεια στο μέλλον! Σημαίνει ότι ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Η ώρα της ανακατανομής του πλούτου. Όσοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, θα χάσουν τα πάντα και όσοι μπορούν, θα συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερο πλούτο στα χέρια τους.
Μην πιστεύετε στα σενάρια της απόλυτης καταστροφής. Το ίδιο το σύστημα δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει. Το πολύ – πολύ να εφεύρει κι άλλους τρόπους, για να «εποπτεύει» την καθημερινότητά μας. Στο κάτω – κάτω της γραφής τι τους κοστίζει να ρίξουν στην αγορά όσα χρήματα χρειάζονται, για να ξεπεραστεί η κρίση; Τίποτα...
Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
