Πιστοποιημένοι ή όχι οι νέοι επενδυτικοί σύμβουλοι?

Έτος 2000: Ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, καθηγητής Δρ. Σ. Θωμαδάκης εισηγήθηκε και επέβαλε τον θεσμό της πιστοποίησης. Για να γίνει κάποιος πιστοποιημένος αναλυτής έπρεπε να είχε σπουδάσει οικονομικά, να είχε 3 χρόνια προϋπηρεσία και να έδινε κάποιες εξετάσεις. Για να παρέχει επενδυτικές συμβουλές, ή να είναι διαχειριστής χαρτοφυλακίου, έπρεπε να ήταν πτυχιούχος και να είχε παρόμοια προϋπηρεσία. Αυτά ως χτες.

Έτος 2009: Με την απόφαση 3/505-3/4/09 δεν απαιτείται πτυχίο για υποψήφιους επενδυτικούς συμβούλους που έχουν ήδη, απολυτήριο Λυκείου και εμπειρία επτά (7) τουλάχιστον ετών. Στο άρθρο 23 της απόφασης 4/505-3/4/09 ο κος Πιλάβιος όρισε ότι όλες οι πιστοποιήσεις στις τράπεζες, πλέον, παλιές και καινούργιες, θα είναι 7ετείς.

Το αν αυτή η αλλαγή θα κάνει καλό ή κακό στην αγορά και τους καταναλωτές μένει να διαπιστωθεί καθώς και οι υπέρμαχοι και οι κατήγοροι έχουν τα επιχειρήματα τους.

Αυτοί που βλέπουν με κακό μάτι το νέο μέτρο -συνήθως οι πτυχιούχοι επαγγελματίες του κλάδου- ισχυρίζονται ότι το νέο μέτρο θα φέρει πολλούς άσχετους στο χώρο των επενδύσεων και αυτό εκτός του ότι θα μειώσει την αξιοπιστία των υπάρχοντων επενδυτών, ενδεχομένως να αποτελέσει και απειλή για τους καταναλωτές οι οποίοι μην έχοντας καμία διαβεβαίωση ή πιστοποίηση στα χέρια τους, εμπιστεύονται τα χρήματα τους σχεδόν στην τύχη.

Επίσης εφόσον ακόμα και ένας απόφοιτος λυκείου θα μπορεί να γίνει επενδυτής, και δεν θα απαιτείται καμία προϋπόθεση, υπάρχει φόβος ότι θα επαναληφθεί το μοντέλο του '99 τότε που ίσχυε το "ό,τι δηλώσεις είσαι" και υπήρχαν τα κωμικοτραγικά φαινόμενα άνθρωποι με χαρτί πανεπιστημίου και βασικές οικονομικές γνώσεις να εμπιστεύονται τα χρήματα τους και την περιουσία μιας ζωής στα χέρια παπαγαλάκηδων και "επαγγλματιών" της μια βραδιάς.

Μάλιστα αυτή η καινούρια απόφαση εξόργισε τόσο πολύ τους επαγγελματίες του χρηματοοικονομικού χώρου που τόσο η ένωση Αναλυτών, όσο και δεκάδες επαγγελματίες άλλων ειδικοτήτων που έχουν ήδη πληροφορηθεί ετοιμάζουν κύμα ατομικών και συλλογικών προσφυγών κατά της απόφασης 4/505, πιθανόν εντός της εβδομάδος και πάντως πριν τα μέσα Αυγούστου που λήγει η προθεσμία προσφυγής.

Ωστόσο και η αντίθετη άποψη έχει επιχειρήματα. Αν κοιτάξει κανείς στην Αμερική, κάποιος μπορεί να διαχειριστεί 25 εκατομμύρια δολλάρια (φίλων ή σε fund) χωρίς καμία προϋπόθεση ή χαρτί πανεπιστημίου. Απλά γνωστοποιείς ότι το κάνεις στην εκεί επιτροπή.

Ακόμα αν απαιτείται πτυχίο για να γίνει κάποιος επενδυτής αυτομάτως το επάγγελμα αυτό γίνεται κλειστό με τα όποια μειονεκτήματα έχει μια κλειστή προστατευόμενη συντεχνία. Εξάλλου οι επενδυτικοί σύμβουλοι είναι σαν πωλητές έτοιμων επενδυτικών προϊόντων που "κατασκευάζονται" στις επενδυτικές εταιρίες. Τα προϊόντα σχεδιάζουν μαθηματικοί και οικονομολόγοι, ολοι PhD. Οι απόφοιτοι πανεπιστημίου ούτε ξέρουν, ούτε ασχολήθηκαν στο πανεπιστήμιο με στοχαστική ανάλυση, μοντελοποίηση-προσομοίωση αγορών, ρίσκα και συναφή. Δεν διαφέρουν δηλαδή σε πολλά από έναν άσχετο ή όπως το έθεσε κάποιος: από πότε ο πωλητής ενός αυτοκινήτου πρέπει να ξέρει θερμοδυναμική καυσίμων για να πουλήσει αυτοκίνητα;

Αν λοιπόν κάποιος (ας έχει τελειώσει Λύκειο) μπορεί με 7 χρόνια εμπειρίας να πιστοποιηθεί, τότε η αγορά των αναλυτών ανοίγει. Δέχεται περισσότερους υποψήφιους και ο ανταγωνισμός αυξάνει.

Το ίδιο σκεπτικό, με λίγο διαφορετικό τρόπο: αφού το Σύνταγμα της Ελλάδος επιτρέπει την ελευθερία της άποψης, οποιοσδήποτε, ακόμα και ο μανάβης στην λαϊκή, μπορεί να εκφράσει άποψη και να την αιτιολογήσει για την χρηματιστηριακή αγορά και να ασχοληθεί και επαγγελμετικά με αυτό αν το επιθυμεί. Το αν εγώ τον ακολουθήσω, είναι καθαρά δικό μου θέμα και δική μου ευθύνη και στα κέρδη και στις ζημιές. Δεν είναι οι άνθρωποι, άβουλα όντα, ανεγκέφαλα, για να ενεργούν ότι τους λένε οι χρηματιστές και αναλυτές, χωρίς να το επεξεργαστούν οι ίδιοι. Ας αφήσουμε λοιπόν την αγορά να κρίνει πιοι κάνουν για αναλυτές και το κράτος, το μόνο που πρέπει να παρεμβαίνει, είναι στις παρανομίες για να μην συμβαίνουν ή αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται αυστηρά.

Εδώ μέχρι και νομπελίστες έχουν εμπλακεί σε μεγάλες οικονομικές αποτυχίες όπως την περίπτωση LTCM, για να μην αναφερθούμε στις καταστροφές σε παγκόσμιο επίπεδο που έχουν γίνει απο 'αναλύσεις' κατόχων PhD/DBA/MBA/MSc κλπ. Ο χειρότερος στην Lehman/Bear/Merrill είχε μεταπτυχιακό απο κορυφαίο ίδρυμα.

Εκτός αυτού, τέσσερις επενδυτές με τα καλύτερα επενδυτικά ιστορικά δεν είχαν κύριες σπουδές στα οικονομικά. O Walter Schloss δεν πήγε ποτέ στο κολέγιο, το βασικό πτυχίο του William Ruane ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός (έκανε αργότερα σπουδές και στα οικονομικά), o Charlie Munger δικηγόρος και ο Tom Knapp χημικός.

Η δική μου άποψη είναι ότι το επάγγελμα του επενδυτή θα πρέπει να απαιτεί πιστοποίηση. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν μπορεί να προβλέψει 100% πως θα εξελιχθεί μια επένδυση, όταν όμως διαχειρίζεσαι μεγάλα χρηματικά ποσά που μάλιστα δεν είναι δικά σου, πρέπει να έχεις πιστοποιήσει ότι διαθέτεις τουλάχιστον κάποιες τυπικές γνώσεις και δεν είναι τελείως στον άερα εκείνοι που θα σε εμπιστευθούν.

Σίγουρα έχουν κάνει λάθη άνθρωποι με PhD όμως σε ποιον επαγγελματικό κλάδο δεν γίνονται? Στον ιατρικό, στον κατασκευαστικό, στον κλάδο της πληροφορικής, παντού άνθρωποι με πτυχία και επιβλητικούς τίτλους μπορεί να μην καταφέρουν να ανταποκριθούν στις "πιστοποιήσεις". Δεν σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει όλοι να είναι ό,τι δηλώσουν χωρίς έλεγχο.

Ακόμα και οι πιο φιλελεύθεροι που ισχυρίζονται ότι πρέπει να αφήνεται στην ευχέρεια του καθενός να επιλέγει τον άνθρωπο που θα εμπιστευθεί τα λεφτά του, αν και εκ πρώτης άποψης φαίνονται σωστοί, αρκεί να υπενθυμίσω από ποιον αναζητούσαν όλοι ευθύνες για την κατάρρευση του '99. Πόσο υποκριτικό και εριστικό θα φαινόταν να άκουγαν όλοι εκείνοι που έχασαν τα λεφτά τους "ας πρόσεχες ποιον εμπιστευόσουν"?

Πρώτη μέρα στην δουλειά

Μετά την κατάθεση του βιογραφικού σας και ατέλειωτες συνεντεύξεις, επιτέλους καταφέρατε να προσληφθείτε εκεί που θέλατε. Συγχαρητήρια!

Στην αρχή αισθάνεστε ενθουσιασμένοι, ανακουφισμένοι και περήφανοι αλλά καθώς η πρώτη μέρα στην δουλειά πλησιάζει, τον αρχικό ενθουσιασμό διαδέχεται η νευρικότητα και το άγχος καθώς ξεκινάτε για πρώτη φορά στην νέα σας θέση. Πριν το δημιουργικό άγχος μεταβληθεί σε αδικαιολόγητο στρες θυμηθείτε ότι παρόμοια συναισθήματα είναι πολύ φυσιολογικό να υπάρχουν, και σε παρόμοια θέση έχουν βρεθεί και οι καινούριοι σας συνάδελφοι όταν πρωτοξεκίνησαν να δουλεύουν.

“Nobody plans to fail, they fail to plan.”

Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό την πρώτη μέρα στην δουλειά από το προφανές να είστε στην ώρα σας. Φαίνεται εύκολο αλλά παρόλο που είστε σίγουροι για την ακρίβεια σας, πρέπει να συνυπολογίσετε όλους τους απρόβλεπτους παράγοντες που μπορεί να τύχουν, από το χαλασμένο φορτηγό στην γωνία, μέχρι την ξανθιά που θέλει 2 στρέμματα για να παρκάρει. Σχεδιάστε το δρομολόγιο από την προηγούμενη και φροντίστε να έχετε αρκετό χρόνο για να πάτε με την ηρεμία σας αντί να καταριέστε όλο τον κόσμο επειδή σας καθυστερεί.

Ντυθείτε σωστά: Όταν φαίνεσται καλά, αισθάνεστε και καλά. Αποφασίστε από την προηγούμενη νύχτα τι θα φορέσετε για να μην χρειαστεί να κάνετε βιαστικές και ίσως λάθος στυλιστικές επιλογές το πρωί. Αν φορέσετε κάτι που σας κάνει να αισθάνεστε καλά αυτό θα έχει θετική επίδραση στην ψυχολογία σας και στην αυτοπεποίθηση σας, στοιχεία απαραίτητα για μια καλή πρώτη εντύπωση. Αν πάλι φορέσετε πχ λάθος παπούτσια θα το σκέφτεστε όλη μέρα και είναι το τελευταίο που θέλετε να είναι στο μυαλό σας.

Πληροφόρηση: Μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε για την νέα σας εταιρία και τους συναδέλφους πριν ξεκινήσετε. Συνέταιροι, διευθυντές, πελάτες, προμηθευτές, και ανταγωνίστριες εταιρίες είναι μερικά μόνο πρόσωπα που πρέπει να είστε πληροφορημένοι για να μην φαίνεστε εκτός τόπου την πρώτη μέρα στην δουλειά. Αυτή η πληροφόρηση θα σας μάθει πως δουλεύει η εταιρία πριν την δείτε "από μέσα"

Κουλτούρα: Προσέξτε το κλίμα και την κουλτούρα που επικρατεί στο νέο σας γραφείο. Κάθε τομέας έχει τις εκκεντρικότητες του και τους δικούς του τρόπους για να λειτουργεί, οπότε όσο πιο γρήγορα τους εντοπίσετε, τόσο πιο γρήγορα θα εγκλιματιστείτε. Θυμηθείτε να είστε ευέλικτοι. Επειδή είχατε συνηθίσει να κάνετε κάτι με ένα συγκεκριμένο τρόπο δεν σημαίνει ότι δουλεύει παντού. Νέο περιβάλλον, νέες συνήθειες.

Κάντε μια προσπάθεια να γνωρίσετε τους νέους σας συναδέλφους. Συνήθως τις πρώτες μέρες θα προσπαθήσουν να σας βοηθήσουν να εξοικειωθείτε με το καινούριο κλίμα οπότε να είστε ανοιχτοί. Ένα χαμόγελο και μια χειραψία είναι μια καλή αρχή. Επίσης αν συναντήσετε ανθρώπους για πρώτη φορά, συστηθείτε. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ανθρώπους από όλα τα ιεραρχικά επίπεδα. Παρόλο που δεν θέλετε να ξεχάσετε τα ονόματα των προϊσταμένων σας, θα σας ωφελήσει να θυμάστε ονόματα βοηθών, συναδέλφων ακόμα και γραμματέων καθώς είναι σημαντικό να ακούγεται το όνομα σας, ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό.

Την πρώτη μέρα θυμηθείτε ότι είστε μαθητής και όχι δάσκαλος. Θυμηθείτε ότι γνωρίζετε αρκετά ώστε να σας προσλάβουν αλλά όχι τόσα πολλά για να μην υπάρχει κάτι καινούριο να μάθετε. Μην προσπαθείτε να δείξετε στους άλλους πως γίνονταν τα πράγματα στην παλιά σας δουλειά, είστε σε καινούριο περιβάλλον και αυτό έρχεται πακέτο με νέες πρακτικές και πρωτόκολλα. Αναπόφευκτα δεν θα μπορείτε να θυμηθείτε τα πάντα που θα σας δείξουν από την πρώτη φορά, γι' αυτό να ρωτάτε όταν χρειάζεται, χωρίς να γίνετε όμως κουραστικοί.

Επαγγελματισμός: Συνήθως στην προσπάθεια να σας κάνουν να νοιώσετε άνετα, μερικοί συνάδελφοι θα αρχίσουν να σας πληροφορούν στο όριο του κουτσομπολιού. Παρόλο που αυτό φαίνεται διασκεδαστικό και άκακο, προσπαθήστε να μην εμπλακείτε. Θυμηθείτε, δεν είναι τα κολλητάρια σας, είναι συνάδελφοι -να είστε επαγγελματίες, γιατί αυτές οι συζητήσεις και οι κριτικές μπορούν να γυρίσουν μπούμερανγκ στο μέλλον.

Η πρώτη μέρα στην δουλειά είναι σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο. Θα υπάρχει πολλή κίνηση και πληροφόρηση, αλλά η πραγματική δουλειά που θα κάνετε θα είναι ελάχιστη καθώς είστε ακόμα στο στάδιο της εκμάθησης. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα τριγυρνάτε ασκόπως πίνοντας καφέ. Συχνά συμβολικές πράξεις όπως το να μείνετε λίγο παραπάνω εκτιμώνται από τους υπόλοιπους. Το να φύγετε μισή ώρα νωρίτερα επειδή δεν έχετε τίποτα να κάνετε θα αφήσει άσχημη εντύπωση.

Τελικά θα κριθείτε ανάλογα με την παρουσία και την παραγωγικότητα σας. Αν είστε φιλικοί, πρόθυμοι για μάθηση και κυρίως επαγγελματίες δεν υπάρχει κάποιος λόγος να αγχώνεστε..

Τελικά ποιος φταίει στις πιστωτικές?

Η πιστωτική κάρτα είναι μια γνωστή λυπηρή ιστορία όπου έχει ταυτίσει το όνομα της με υπερβολικά υψηλά επιτόκια, με καθυστερήσεις στις πληρωμές, με πέναλντι και γενικότερα θεωρείται ως κάτι που προκαλεί πολλά προβλήματα και είναι υπεύθυνη για τον υπερκαταναλωτισμό στις μέρες μας. Αλήθεια όμως ποιος φταίει? Ποιος είναι υπεύθυνος που τελικά πάνω από το 60% χρωστάει σε πιστωτικές κάρτες ενώ το ποσοστό όσο πάει και αυξάνεται?

Οι κύριοι υπεύθυνοι ανάλογα με το τι πιστεύει ο καθένας είναι τρεις:

Οι καταναλωτές: Για να βγάλει κάποιος πιστωτική κάρτα αντικειμενικά πρέπει να το θέλει. Ό,τι διαφήμιση και να υποστεί , όσα τηλεφωνήματα και προσφορές κι αν του κάνουν η αλήθεια είναι ότι εκτός ακραίων περιπτώσεων, χρειάζεται η υπογραφή του για την έκδοση πιστωτικής κάρτας. Άρα περνάμε στο θέμα της ευθύνης. Αν μπορεί να προβλέψει τα έσοδα του σε αναλογία με τα έξοδα του τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς αν τον παίρνει να εκδώσει κάρτα και να την χρησιμοποιήσει για αγορές.

Άρα το αν καταλήξει τελικά το 10%/30%/50%/70% του εισοδήματος του να πηγαίνει για την αποπληρωμή δόσεων πιστωτικών καρτών και αγορών που έχουν γίνει, είναι αποκλειστικά ευθύνη του ατόμου που δεν μπόρεσε να προβλέψει σωστά ή εθελοτυφλούσε στις οικονομικές του δυνατότητες.

Το κράτος: Το κοινωνικό κράτος εκτός του να εισπράττει φόρους και να κάνει έργα έχει και την υποχρέωση να προστατεύει τους πολίτες του. Πρέπει να θεσπίζει μέτρα και νόμους ώστε σε περίπτωση άγνοιας ή ατυχίας να εξασφαλίζεται η ευημερία στη χώρα και να αποτρέπει την εκμετάλλευση. Δεν είναι λίγες φορές άλλωστε που άνθρωποι έπεσαν στην ανάγκη για κάποια επιπλέον χρήματα και αργότερα βρέθηκαν να χρωστάνε διπλάσια ποσά σε υπερβολικούς τόκους και ρήτρες.

Όσοι συμφωνούν με αυτή την άποψη θεωρούν ότι ναι μεν οι πολίτες θα έπρεπε να αποφασίζουν μόνοι τους για το πως θα ελέγξουν τα οικονομικά τους, αλλά έχει και το κράτος μια υποχρέωση να τους βοηθήσει, αλλιώς καταργείται ο ρόλος του.

Οι τράπεζες: Τα πιστωτικά ιδρύματα που είναι υπεύθυνα για την έκδοση των καρτών πρέπει να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα του πελάτη τους και να μην προχωρούν σε έκδοση πιστωτικής κάρτας αν έχουν υπόννοια ότι αυτός δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο. Η εκμετάλλευση της άγνοιας ή της πραγματικής ανάγκης κάποιου -προσωπικά εκτός των δύο δεν θεωρώ άλλη περίπτωση ως "εκμετάλλευση"- θα έπρεπε να μην θεωρείται αυτονόητη από τις τράπεζες στο βωμό του εύκολου κέρδους.

Θα έπρεπε να φέρουν κοινωνική ευθύνη, που τόση φασαρία γίνεται για αυτή στα πανεπιστημιακά συγγράματα, και να παραβλέψουν το κέρδος προς όφελος της κοινωνίας. Εσωτερικοί κανονισμοί όπως ο περιορισμός της διαφήμισης, της προβολής της υπερκατανάλωσης, οι αυστηρότεροι έλεγχοι και ο διπλοέλεγχος της φερεγγυότητας του καταναλωτή ίσως να θεωρούνται υπερβολικά στα προαναφερθέντα ιδρύματα, ωστόσο δεν είναι λίγοι που τα θεωρούν ως αναγκαία.

Η δική μου άποψη είναι πως η πιστωτική κάρτα παραμένει απλώς ένα εργαλείο σαν όλα τα άλλα. Αν γνωρίζεις πως να το χρησιμοποιείς μπορεί να φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο και να σε διευκολύνει στις καθημερινές συναλλαγές σου. Αν δεν μπορείς να ελέγξεις τα οικονομικά σου ή τις αυθόρμητες αγορές σου θα βρεθείς να πληρώνεις αέρα και διπλάσιες τιμές σε μηδέν χρόνο.

Κατ' επέκταση ούτε το κράτος μπορεί να προβλέψει για καθένα ξεχωριστά τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ώστε να μπορεί να τον προστατεύσει αποτελεσματικά, ούτε -δυστυχώς- πρέπει να περιμένουμε ηθική από τις τράπεζες. Ίσως σε ένα ιδανικό κόσμο και οι τρεις θα έπρεπε να επιδιώκουν το κοινωνικό όφελος όμως ρεαλιστικά σήμερα δεν γίνεται. Καθένας θα πρέπει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων (πχ σοβαρά προβλήματα υγείας) κανένας δεν μπορεί να τις αποποιείται ρίχνοντας την ευθύνη στο ανύπαρκτο κράτος ή στις αιμοβόρες τράπεζες για επιλογές που έκανε ο ίδιος αποκλειστικά.

Οι άγαμες κόρες δικαιούνται (?) σύνταξη

Την συγκεκριμένη διάταξη που υφίσταται για το Δημόσιο δεν την γνώριζα να πω την αλήθεια και όταν τη διάβασα αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα τόσο παράλογα επιδόματα. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο του κ. Δημητρομανωλάκη

Πρόκειται στην ουσία για μια διάταξη που ισχύει μόνο στην Ελλάδα εδώ και περίπου 30 χρόνια και αφορά επίσημα πάνω από 40.000 γυναίκες, οι όποιες λαμβάνουν την σύνταξη του πατέρα τους εφόσον παραμένουν ανύπανδρες. Άλλα δεν είναι μόνο αυτό. Τη σύνταξη αυτή τη λαμβάνουν ακόμα και γυναίκες οι όποιες έχουν εισόδημα από άλλες πήγες, όπως για παράδειγμα από μισθούς ή από άλλες συντάξεις. Έτσι, για παράδειγμα, υπάρχουν σήμερα γυναίκες οι όποιες εργάστηκαν στο δημόσιο τομέα για 15-20 χρόνια και κατόπιν συνταξιοδοτήθηκαν στα 40 τους χρόνια με συντάξεις από την εργασία τους από 800 έως 1.000 ευρώ. Με την προσθήκη όμως της σύνταξης του πατρός τους, αυτή την στιγμή έχουν συνολικές αποδοχές περίπου 2.000 ευρώ.

Το κόστος για το δημόσιο μόνο για τις συντάξεις αυτές είναι τεράστιο και υπερβαίνει τα 550.000.000 ευρώ, καθώς εκτιμάται ότι η μέση σύνταξη κυμαίνεται μεταξύ 1.000-1.200 ευρώ μηνιαίως.

Δηλαδή αν κατάλαβα καλά μια κοπέλα που δεν έχει παντρευτεί και ο πατέρας της δούλευε στο δημόσιο, δικαιούται (!!!) να παίρνει σύνταξη ανεξαρτήτως αν δεν έχει προβλήματα επιβίωσης. Μάλιστα είναι τόσο φυσιολογικό αυτό το μέτρο που έπρεπε να έρθει Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων να το καταργήσει, κανείς δεν έβλεπε την αδικία.

Κρίμα γιατί κατά τα άλλα περνάμε περίοδο οικονομικής στενότητας, τα έσοδα στο δημόσιο είναι περιορισμένα, γίνονται προσπάθειες για να την εξυγίανση των οικονομικών του κράτους και άλλα όμορφα που ακούγονται από τους υπεύθυνους.

Διεκδικήσεις και παραλογισμοί

Πριν από λίγες μέρες μας μοίρασαν στην σχολή τα γνωστά φυλλαδιάκια τους οι κάθε λογής παρατάξεις για να εκφράσουν δήθεν τη γνώμη τους για το πανεπιστήμιο και αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Αν και αυτά που θα διαβάσει κανείς είναι λίγο πολύ γνωστά και αόριστα, αποφάσισα να ρίξω μια ματιά. Έφριξα.

Τα φυλλάδια και οι απόψεις αυτές εκφράζονται μέσα στην ΑΣΟΕΕ, την πιο υψηλόβαθμη οικονομική σχολή στην Ελλάδα που υποτίθεται ότι σκοπός της είναι να μορφώσει και να εκπαιδεύσει τους αυριανούς οικονομολόγους. Ανθρώπους που με ρεαλισμό θα προσπαθήσουν να προτείνουν οικονομικά μέτρα και να αποφεύγουν αοριστολογίες όταν ζητείται η γνώμη τους. Αν αυτά που θα γράψω παρακάτω είναι ότι καλύτερο έχουν να προτείνουν, λυπάμαι.

Διεκδικούμε, λοιπόν:

1) Πλήρη σταθερή 35ωρη εργασία. Απαγόρευση των απολύσεων.

Πως ακριβώς και με ποια μέτρα μπορεί κάποιος να ζητάει σήμερα σταθερή 7ωρη εργασία για όλους είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω. Δηλαδή σε μια τόσο ελεύθερη κοινωνία όπως η σημερινή, με τόσες χιλιάδες διαφορετικές ειδικότητες και διαφορετικές απαιτήσεις σε ανθρώπινο δυναμικό ζητάμε 0% ανεργία. Μάλιστα.

Αν δηλαδή μια επιχείρηση ή το Δημόσιο χρειάζεται 10 υπαλλήλους για να λειτουργήσει θα πρέπει να προσλάβει 100 για να μην είναι κανείς άνεργος. Το ποιος θα τους πληρώνει ή το ποιος θα κανονίζει πόσοι ακριβώς χρειάζονται κάθε φορά είναι κάτι που δεν ξεκαθαρίζεται στο φυλλάδιο.

2)Κατώτερο μισθό 1400 ευρώ, κατώτερο μεροκάματο 56 ευρώ, κατώτερη σύνταξη και επίδομα ανεργίας 1120 ευρώ. Υπολογισμό του χρόνου ανεργίας σαν συντάξιμου χρόνου.

Εδώ πραγματικά τα είδα όλα. Εδώ φαίνεται η ασχετοσύνη ή η φανφαρολογία που διακρίνει όσους γράφουν αυτά τα φυλλάδια. Πραγματικά με τι να αρχίσω, ότι με 1400 ευρώ κατώτερο μισθό θα έκλειναν την επόμενη μέρα τα πάντα, ότι όλοι οι υπάλληλοι θα βρίσκονταν στο δρόμο, ότι το έλλειμα στο δημόσιο θα εκτοξευόταν σε δυσθεώρητα ύψη, τι απ' όλα; Όσοι αμοίβονται δηλαδή με 1400 ευρώ σήμερα πόσο θα έπρεπε να παίρνουν; Κι αυτοί που αμοίβονται με 3000 ευρώ;

Επίσης τα τζιμάνια δεν μπορούν να σκεφτούν ή δεν ξέρουν τη διαφορά μεταξύ σχετικού και απόλυτου μισθού. Όταν ξαφνικά διπλασιάζεις τον κατώτερο μισθό η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών δεν διπλασιάζεται. Στοιχειώδες ακόμα και για πρωτοετείς φοιτητές αυτό γιατί αμέσως θα διπλασιαστούν οι τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών ώστε να εξισσοροπηθεί η κατάσταση. Και 100.000 ευρώ να γίνει ο κατώτατος μισθός, ceteris paribus, η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών δεν αλλάζει. Απλό.

Πάμε τώρα στο επίδομα. Πραγματικά τα 280 ευρώ που είναι η διαφορά μεταξύ ανεργίας και εργασίας αποτελούν το κίνητρο για να εργαστεί κάποιος; Δηλαδή αντί να κάθεται να πληρώνεται κάποιος φοιτητής/νέος θα προτιμήσει να εργάζεται για 280 ευρώ. Κι αν αυτό αμφισβητείται από κάποιους ότι αποτελεί κίνητρο, ας σκεφτούν ποιος απο μας θα δούλευε σήμερα 8ωρο για 280 ευρώ μηνιαίο μισθό.

Όσο για το να προσμετράται ο χρόνος ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια, είναι καλό σαν ιδέα αλλά σε συνδυασμό με την πρόταση για το επίδομα ανεργίας θα τίναζε στον αέρα σε χρόνο ρεκόρ ακόμα και το πιο υγιές οικονομικό σύστημα.

3) Αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία τουλάχιστον στο 15% του κρατικού προϋπολογισμού.

Το τουλάχιστον μου άρεσε. Για να μην παρεξηγηθώ δεν είμαι κατά της αύξησης της χρηματοδότησης στην παιδεία, ίσα ίσα που μαζί με την υγεία αποτελούν τους σημαντικότερους τομείς που πρέπει να δωθεί προτεραιότητα. Όμως να απαιτείς τον πενταπλασιασμό των εξόδων για την παιδεία είναι τουλάχιστον ουτοπικό. Δηλαδή τι ποσοστό μένει για την υγεία, για τις συντάξεις, για την κοινωνική ασφάλιση, για την έρευνα και και και..; Που θα βρεθούν αυτά τα χρήματα;

4)Κατάργηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Δεν μπορώ να το σχολιάσω καθώς περνάμε σε μια άλλη συζήτηση κυριώς πολιτικού περιεχομένου που δεν θέλω, τουλάχιστον προς το παρόν, να επεκταθώ. Και πάλι όμως σαν οικονομικό μέτρο μου φαίνεται περίεργο.

Αυτά ήταν τα πιο ακραία μέτρα που πρόλαβα να διαβάσω. Προσπάθησα να τα σχολιάσω χωρίς προκαταλήψεις και πολιτικές παρωπίδες, με καθαρά οικονομικά κριτήρια. Σχολίασα τις πιο εξωφρενικές απαιτήσεις, καθώς η λίστα ήταν ατελείωτη: Κατάργηση ανατοκισμού, κατάργηση φορολογίας, συνταξιοδότηση στα 55, άμεση εφαπαξ καταβολή εισφορών σε όλους τους Δημόσιους Υπαλλήλους κτλ κτλ.

Αυτά τα μέτρα επαναλαμβάνω ότι θα περίμενα να τα διαβάσω σε σχολές όπως η Φιλοσοφική όπου μπορούν να γίνουν πιο αόριστες προτάσεις και συζητήσεις. Σε μια καθαρά τεχνοκρατική σχολή όμως, όπου υποτίθεται ότι μαθαίνεις ορθολογική και ρεαλιστική σκέψη για να μπορείς να την εφαρμόσεις όταν αποφοιτήσεις είναι τραγικό να εκφράζεσαι με τόσο ανεύθυνο και λαϊκίστικο τρόπο. Δεν είναι πολιτικό το θέμα, είναι κοινής λογικής που διαπιστώνω ότι λείπει από μερικούς.

Αν είμαι τόσο λάθος στον τρόπο που σκέφτομαι ή κάποιος βρίσκει αυτά τα μέτρα ρεαλιστικά, ας κάνει ένα comment ή ας στείλει email και θα παρουσιάσω σε νέο άρθρο αυτολεξεί τις απόψεις του.

Δεν είναι μόνο άχρηστοι, είναι και τεμπέληδες

του Θανάση Μαυρίδη

Κυρίες και κύριοι ετοιμαστείτε για μεγάλες περιπέτειες. Ο κύριος Καραμανλής μας υπόσχεται έκτακτα οικονομικά μέτρα, σαν κι αυτό του κεφαλικού φόρου. Ο κ. Παπανδρέου θα φορολογήσει, λέει, τη μεγάλη ακίνητη περιουσία και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Την ώρα που στην Ευρώπη μειώνονται οι φόροι για να αντιμετωπιστεί η κρίση, οι πολιτικοί μας οδηγούν το καράβι με ταχύτητα στην ξέρα..

Ο κ. Καραμανλής μας λέει ότι θα πάρει νέα μέτρα, αλλά δεν μας εξηγεί προς ποια κατεύθυνση θα είναι τελικά αυτά. Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να βουλιάξει ακόμη περισσότερο τα φορολογικά έσοδα, αφού η αγορά έχει ήδη εκλάβει το μήνυμα από τον κεφαλικό φόρο: «Κρύψε ό,τι μπορείς να κρύψεις, επειδή δεν ξέρεις τι σε περιμένει αύριο με ετούτους».

Ο κ. Παπανδρέου, από την άλλη, έβγαλε από το καπέλο τη δική του «μαγική λύση», την φορολογία της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και των μεγάλων επιχειρήσεων. Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στον κ. Παπανδρέου ότι οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες έχουν τον τρόπο τους να εξαφανίζουν τα κέρδη τους. Έτσι, μένουν μόνο οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Αν, όμως, επιμείνουν σε τέτοιες ανορθόδοξες πρακτικές, τότε και οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις θα κάνουν ό,τι και οι μεγάλες πολυεθνικές.

Το βασικό πρόβλημα του πολιτικού κόσμου είναι ότι δεν έχει επαφή με την αγορά.Να είστε βέβαιοι ότι οι περισσότεροι από τους «συμβούλους» των πολιτικών μας αρχηγών δεν έχουν βγάλει μέχρι σήμερα ένα ευρώ στην ελεύθερη αγορά. Πρόκειται, στην μεγάλη τους πλειονότητα, για κομματικά στελέχη που έκαναν επάγγελμά τους την πολιτική ή για πανεπιστημιακούς που η μόνη τους επαφή με την επιχειρηματικότητα είναι όσα έχουν διαβάσει σε βιβλία και συγγράμματα.

Έχουμε βαρεθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα να ακούμε βλακείες. Έχουμε κουραστεί να διαπιστώνουμε κάθε φορά ότι η έλλειψη φαντασίας έχει παγιδεύσει τους γόνους των παλιών πολιτικών οικογενειών σε συλλογιστικές που δεν αντέχουν στην κριτική.

Τα διάφορα μέτρα που προτείνονται έχουν ως κεντρική τους ιδέα τους νέους φόρους. Για να υπάρξουν, όμως, φόροι θα πρέπει να υπάρχει και επιχειρηματική δραστηριότητα. Αν αποφασίσουν να τη στραγγαλίσουν, τότε, είναι βέβαιο ότι μας περιμένουν πολύ δύσκολες μέρες.

Λείπει από το πολιτικό σύστημα η τόλμη, λείπει η γνώση, λείπει το όραμα. Χρόνια και χρόνια ακούμε να μας μιλάνε για φορολογική δικαιοσύνη. Το πρόβλημα είναι ότι ο καθένας εννοεί με τον όρο «φορολογική δικαιοσύνη» κάτι τελείως διαφορετικό από τον άλλον. Φορολογική δικαιοσύνη για τον κ. Παπανδρέου είναι (κατά πως φαίνεται) να δουλεύουν οι επιχειρήσεις για το κράτος. Φορολογική Δικαιοσύνη για τον κ. Καραμανλή είναι να αποφασίζεται κάθε μέρα κι ένα νέο μέτρο, σαν να τραβάει κανείς κάρτες στην Mονόπολη.

Οι λύσεις υπάρχουν, δεν θα ανακαλύψουμε την Αμερική. Είναι γνωστές σε όλους. Είναι πασίγνωστες.

Πρώτα απ’ όλα ο περιορισμός του σπάταλου κράτους. Οι λέξεις είναι προσεκτικά επιλεγμένες και δηλώνουν ευγένεια. Θα έπρεπε κανονικά μα πούμε: Πετάξτε έξω από το δημόσιο όλα τα λαμόγια που κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα σε κάθε είδους προμήθεια. Αντί να μετράτε κεφάλια για τα χιλιάρικα που σας λείπουν, σκεφτείτε πόσα λεφτά θα είχαμε γλιτώσει αν αγοράζαμε τα όπλα στις τιμές που έπρεπε, τα φάρμακα και τις γάζες (ναι τις γάζες) στις τιμές που έπρεπε, αν πληρώναμε τους δρόμους στις τιμές που έπρεπε.

Δεύτερον, η αντιμετώπιση της διαφθοράς. Κι αυτές οι λέξεις είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Αλήθεια, για να μην θίξουμε ποιόν; Είναι δυνατόν, μωρέ, να είμαστε στην ΟΝΕ, στην καρδιά της Ευρώπης, και να χρειαζόμαστε «γρηγορόσημο» για μια οποιαδήποτε πράξη στο δημόσιο τομέα; Είναι δυνατόν να μην μπορείς να ζητήσεις ένα οποιοδήποτε παλιόχαρτο από το μίζερο ελληνικό κράτος, δίχως να πρέπει να πληρώσεις «έναν καφέ» στον κάθε λιγδιάρη απατεωνίσκο; Είναι δυνατόν να βουίζει όλη η χώρα για τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα και να μην έχει προφυλακιστεί ένας, έστω ένας, από τους αλητάμπουρες που χρόνια τώρα συναλλάσσονται με το πολιτικό σύστημα; Ποιόν κοροϊδεύετε; Σε ποιο μέρος του κόσμου τα στελέχη της Siemens θα ομολογούσαν δωροδοκία και θα ήταν ακόμη έξω από την φυλακή; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου θα είχε γίνει ό,τι έχει γίνει με το Βατοπέδιο και θα ήταν ακόμη η κυβέρνηση στην θέση της; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου οι θέσεις των εφόρων αποτελούν αντικείμενο «πλειστηριασμού»; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου θα είχαν «πιάσει» δημόσιους υπαλλήλους με καταθέσεις δυσανάλογες των αποδοχών τους και δεν θα ήταν ήδη στον εισαγγελέα για να δώσουν τις απαραίτητες εξηγήσεις;

Τρίτον, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας! Κάναμε bingo. Γιατρός δηλώνει εισόδημα από ιατρείο 10.000 ευρώ το χρόνο. Και θέλει να μας πείσει γι΄ αυτό. Λυπάμαι φίλε μου, αλλά αν βγάζεις μόνο 10.000 ευρώ το χρόνο, καλύτερα να το κλείσεις το ρημάδι και να ψάξεις να βρεις γρήγορα καμιά δουλειά για να θρέψεις την οικογένειά σου. Κι αν δεν το επιθυμείς, επειδή διαθέτουμε πράγματι ένα φιλεύσπλαχνο κράτος που θα θελήσει να προστατεύσει το μέλλον της οικογένειάς σου, θα το κάνει αυτό για σένα. Εκτός κι αν θέλεις να πληρώνεις φόρους για 60.000 ευρώ έσοδα τον χρόνο, βρέξει χιονίσει.

Εστιάτορας δηλώνει πιο λίγα από όσα αμείβεται το γκαρσόνι του. Καλά κάνεις παλικάρι μας και μας βγάζεις κοροϊδευτικά την γλώσσα. Η εφορία, λοιπόν, θα πρέπει να δεχτεί την πρότασή σου, διότι κατά τεκμήριο είσαι ένας ειλικρινής πολίτης. Αν, όμως, σε πιάσει σε έλεγχο ότι έκρυψες έστω κι ένα ευρώ, τότε, αγαπητέ μας, θα πρέπει να χάσεις το μαγαζί του, το σπίτι σου, το αυτοκίνητό σου, τις τραπεζικές σου καταθέσεις, ό,τι έχεις και δεν έχεις.

Ένας οποιοσδήποτε από εμάς υποστηρίζει ότι είναι φτωχός. Ότι έχει μικρά εισοδήματα. Αλλά διάγει βίο μεγιστάνα. Με άλλα λόγια, θέλει και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Θέλει να απολαμβάνει ένα κράτος δικαίου, αλλά και να μην πληρώνει εκείνα που του αναλογούν. Από τη στιγμή που έχει δηλώσει ότι δεν έχει λεφτά και ζει σαν μαχαραγιάς, αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα (αν δεν τα έχει κληρονομήσει) από κάπου τα έχει κλέψει. Τι πρέπει, λοιπόν, το κράτος να κάνει για το προϊόν της κλοπής; Μα, να το κατάσχει. Όλα, μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Όλα αυτά, βέβαια, απαιτούν κίνητρα για τον πολίτη που θα θελήσει να ακολουθήσει τον σωστό δρόμο. Απαιτείται πραγματική φορολογική δικαιοσύνη. Δηλαδή, χαμηλούς φόρους, έτσι ώστε να μην μπορεί κάποιος να βρει άλλοθι και να είναι έτσι υποχρεωμένος να δηλώνει και την τελευταία δεκάρα που βγάζει.

Την ώρα, όμως, που οι άλλοι προσπαθούν με τον άλφα ή βήτα τρόπο να βρουν διέξοδο από την κρίση, εμείς γυρίζουμε γύρω – γύρω από την ουρά μας, πιστεύοντας, ανόητα, ότι θα καταφέρουμε με τον τρόπο αυτόν να κάνουμε κάτι. Αντί να μειώνουμε τους φόρους, εμείς τους αυξάνουμε. Πολύ απλά, διότι δεν υπάρχει κάποιος διατεθειμένος να κάνει τα αυτονόητα. Δεν υπάρχει κάποιος να σηκώσει τα μανίκια του για να δουλέψει. Δεν είναι μόνο άχρηστοι, είναι και τεμπέληδες...

Πηγή: Θανάσης Μαυρίδης, capital.gr

Λίγο χρόνο θέλω

Είναι ο σφυγμός που χτυπά ασταμάτητα μέσα στο μυαλό του. Προσπαθεί να τον αγνοήσει. Διαβάζει, γράφει, πίνει, κουβεντιάζει, οτιδήποτε για να τον αποσπάσει από αυτό τον ρυθμό. Αλλά επιμένει, ο σφυγμός τον ακολουθεί. Οπουδήποτε, οποτεδήποτε... είναι πάντα παρόν.

Δεν υπάρχει κενός χρόνος. Υπάρχουν υποχρεώσεις τώρα. Θα υπάρξουν κι άλλες υποχρεώσεις σύντομα. Κάθε στιγμή είναι χρόνος που κυλάει, χαμένος χρόνος. Στην εργασία, στο μεσημεριανό γεύμα, το απόγευμα στο σπίτι ακόμα και στο κρεβάτι με τη σύζυγό του... το μυαλό του περιπλανιέται. Τι ώρα είναι; Πόσα λεπτά έχει ακόμα; Πρέπει να κοιτάξει το ρολόι.

Βάζει το ξυπνητήρι στις 5:00 επτά μέρες την βδομάδα αν και δεν το χρειάζεται. Ακόμη και τις Κυριακές τα μάτια του ανοίγουν αντανακλαστικά από τις 4:50. Είναι ο εσωτερικός σφυγμός που τον ξυπνά. Το σώμα του ξέρει απλά ότι είναι ώρα. Ώρα για δουλειά, ώρα για δράση. Πάντα είναι ώρα να γίνει κάτι.

Το ρολόι δείχνει 4:00... τώρα 4:01. Όχι, όχι ακόμα! Είναι ακόμα πάρα πολύ νωρίς. Μια περισσότερη ώρα του ύπνου... μια περισσότερη ώρα ησυχίας.

Καθώς κατευθύνεται προς τη δουλειά, μια αντίστροφη μέτρηση παίζει στο μυαλό του. 33 λεπτά προτού να φθάσει στο γραφείο. 2 ώρες και 48 λεπτά πριν από την εβδομαδιαία σύσκεψη. 5 ημέρες, 4 ώρες και 15 λεπτά πριν από την εξαμηνιαία αναθεώρησή. 1 μήνας, 2 εβδομάδες, 3 ημέρες, 12 ώρες και 30 λεπτά πριν ξεκινήσουν οι διακοπές του.

Και καθώς το υπερφορτωμένο μυαλό του αρχίζει να σκέφτεται, αναρωτιέται για το πώς θα ήταν η ζωή του αν μπορούσε να τα σταματήσει όλα αυτά… εάν σταματούσε το εσωτερικό ρολόι και μπορούσε να ζήσει όπως θέλει.

Κατευθύνεται στο πάρκινγκ της εταιρίας ακριβώς στις 7:00, μπαίνει στο γραφείο του και ανοίγει το ημερολόγιο στο γραφείο του. Μετά κάθεται σκυφτός στο γραφείο, κλείνει τα μάτια του και ακουμπάει το μέτωπο στα χέρια του. Συντετριμμένος, ανήσυχος, παγιδευμένος... αλλά συνειδητοποιημένος για αυτό που πρέπει να γίνει.

Χαμηλώνει αργά τα χέρια του, ανοίγει τα μάτια του. Μια ακόμα ημέρα ξεκίνησε.

Βranding, Η ιστορία του τζιν των 800$

Πρόσεξα πρόσφατα μια παρουσίαση που δόθηκε από έναν δημοσιογράφο (Benjamin Wallace) που είχε ρίξει μια εκτενή ματιά στο τρόπο με τον οποίο ψωνίζουν οι άνθρωποι, τι αγοράζουν, γιατί αγοράζουν, πόσο ξοδεύουν και γιατί μερικοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να πληρώσουν τεράστια χρηματικά ποσά για τις διάσημες μάρκες αντικειμένων καθημερινής χρήσης (τζινς, κρασιά, λάδι, καφές).
Η συζήτησή του ήταν ουσιαστικά μια εξερεύνηση στην ψυχολογία των αγορών. Γέλασα δεδομένου ότι (ο δημοσιογράφος) εξέφρασε την απογοήτευσή του στην δοκιμή ενός ζευγαριού $800 τζιν που φαινόταν, το αισθανόταν και συμπεριφερόταν όπως και το αξίας $50 τζιν του. Όχι μόνο δεν υπήρξε καμία ευδιάκριτη διαφορά, αλλά κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης εβδομάδας φορώντας το καινούριο ακριβό παντελόνι, ούτε ένα άτομο δεν τον επαίνεσε στο πόσο καταπληκτικό φαινόταν. «Τότε, ποιο το νόημα?», ρώτησε.


Ξέρω το συναίσθημα

Αναγνώρισα τον εαυτό μου σε αυτή την ιστορία επειδή μου δόθηκε ένα ακριβό τζιν για δώρο γενεθλίων μερικά χρόνια πριν. Ενώ εκτίμησα το δώρο και το φόρεσα με ευγνωμοσύνη, δεν είχα καμία ιδέα ότι ήταν ακριβό έως ότου είδε κάποιος (μερικούς μήνες αργότερα) την ετικέτα και με επαίνεσε που είχα ένα τζιν της συγκεκριμένης εταιρίας. Έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα ότι το συγκεκριμένο τζιν θα μπορούσε να φανεί εντυπωσιακό σε κάποιον. Για μένα, ήταν απλά ένα από τα πέντε που είχα. Όχι καλύτερα ή χειρότερα από οποιαδήποτε από τα υπόλοιπα ($50) τζιν μου.

Ποια λογική;

Ενδιαφέρθηκα ιδιαίτερα για την επόμενη έκθεση και μελέτη του Wallace δεδομένου ότι με έλκει ιδιαίτερα αυτός ο τομέας: η αξία που τοποθετούμε στις ετικέτες. Έχοντας εργαστεί σε μια ευρεία κοινωνικοοικονομική κατανομή ανθρώπων πάνω από δυόμιση δεκαετίες είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τη "συμπεριφορά αγορών" και τη λογική πίσω από αυτές τις αγορές από πρώτο χέρι.
Όπως τον πελάτη μου που δεν θα αγόραζε ποτέ ένα ζευγάρι παπουτσιών εκτός αν δεν κόστιζαν τουλάχιστον χίλια δολάρια επειδή «δεν έχουν αξία διαφορετικά» Ή ο σαράντα-κάτι τύπος που αγόρασε μια μεγάλης ισχύος μοτοσικλέτα Ducati ακόμα κι αν ήταν εντελώς αρχάριος χωρίς την εμπειρία ή τις δεξιότητες οδήγησης. Όταν τον συμβούλεψα (ένας πεπειραμένος μοτοσυκλετιστής) να αγοράσει μια διαφορετική (φτηνότερη, ασφαλέστερη, πιό αργή, πιό κατάλληλη για αρχάριους) μηχανή, δεν θέλησε να ακούσει. Ενδιαφέρθηκε μόνο για την εμφάνιση και την μάρκα, ήθελε να είναι ιδιοκτήτης Ducati.

300 Χιλιόμετρα... αργότερα

Όταν πήρε την μοτοσυκλέτα τρομοκρατήθηκε επειδή δεν μπόρεσε να την οδηγήσει, όπως προέβλεψα. Έπρεπε να την οδηγήσω εγώ στο σπίτι του από τον αντιπρόσωπο. Την οδήγησε τρεις φορές (σε ένα έτος), έκαλε 300 χιλιόμετρα στο κοντέρ και την πούλησε έπειτα για $9.000 λιγότερο από την τιμή αγοράς. Ήταν ερωτευμένος με το όνειρο «μιας Ducati» αλλά όχι και με την πρακτική χρησιμότητα της. Είχε αγοράσει μια εικόνα, μια ιδέα, ένα εμπορικό σήμα. Μια αυταπάτη. Και όπως και πολλοί από εμάς κάνουν κατά διαστήματα, άφησε το «εγώ» του να υπαγορεύσει τις συμπεριφορές του και να σπαταλήσει τα χρήματά του. Θέλησε να είναι ιδιοκτήτης και αναβάτης Ducati τόσο πολύ, ώστε τα συναισθήματα του (η ανάγκη να φαίνεται cool, δημοφιλής, επιθυμητός, σεβαστός, αρρενωπός) προσωρινά επισκίασε τη νοημοσύνη, την κοινή αίσθηση, το φόβο του και την προφανή έλλειψή του δυνατότητας οδήγησης.

Τρέλα ετικετών

Οι άνθρωποι που ψωνίζουν για συγκεκριμένες ετικέτες και εμπορικά σήματα παρά no name προϊόντα που θα χρησιμεύσουν κάπου ή θα ικανοποιήσουν μια ανάγκη, πάντε με προκαλούσαν. Δεν είναι κάτι το συνταρακτικό, να ακούς ότι μερικοί άνθρωποι αφιερώνονται, εάν δεν είναι ολοκληρωτικά εθισμένοι, στην κατοχή εμπορικών σημάτων - και όχι λόγω του πραγματικού προϊόντος, αλλά λόγω του αντιληπτού γοήτρου (αποδοχή, αναγνώριση, δημοτικότητα) που προέρχεται από την ιδιοκτησία, φορώντας, πίνοντας, οδηγώντας αυτό το συγκεκριμένο εμπορικό σήμα. Δεν με πιστεύετε; Κάντε παρέα με μερικούς εφήβους για μια στιγμή και δείτε τι σημαίνει να έχεις τα κατάλληλα παπούτσια, τζιν, MP3 , κινητά, κ.λ.π.

Μια υπόθεση:

Φανταστείτε εάν εσείς κι εγώ παίρναμε την τελευταία και ακυκλοφόρητη, BMW coupe των $100.000 και αλλάζαμε το σήμα ως Hyundai πριν την παρουσίαση του στην αγορά. Όχι μόνο εμείς το βαφτίσαμε ως Hyundai αλλά μειώνουμε επίσης την τιμή κατά 40%, έτσι τώρα έχουμε μια BMW αξίας $100.000 να πωλείται για $60.000 υπό το σήμα της Hyundai. Έτσι το ακριβώς ίδιο αυτοκίνητο (μηχανή, τεχνολογία, εσωτερικό, εξωτερικό, απόδοση, ποιότητα) που θα είχε τρελές πωλήσει ως ακριβή BMW προσφέρεται τώρα στους ίδιους πιθανούς αγοραστές λίγο πάνω από την μισή τιμή - ως μικρότερου πρεστίζ και λιγότερο επιθυμητό εμπορικό σήμα. Φυσικά δεν μπορούμε να πούμε οπωσδήποτε τι θα συνέβαινε, αλλά έχω μια εντύπωση ότι θα συμφωνήσετε.
1. Οι περισσότεροι αγοραστές της BMW ούτε καν θα σκεφτούν να εξετάσουν το νέο προϊόν της «Hyundai»- ακόμα κι αν παρουσιαστεί με τις καλύτερες κριτικές. Θα αφήσουν τα συναισθήματά τους να κυριαρχήσουν έναντι των γεγονότων: το γεγονός ότι είναι πραγματική BMW σε όλα, εκτός από το διακριτικό στο καπό. Η προκατάληψή τους ενάντια στα μικρότερου πρεστίζ εμπορικά σήματα δεν θα τους επιτρέψει ούτε καν να μπουν σε μια αίθουσα εκθέσεως της Hyundai και το εγώ τους δεν θα επιτρέψει στους ίδιους να γλιτώσουν $40.000. Θα προτιμούσαν να πληρώσουν $100.000 για το ΙΔΙΟ προϊόν, προκειμένου να μπορούν οι άλλοι να τους δουν να οδηγούν ένα Beemer (σ.σ. το σήμα της BMW). Το «εγώ» είναι πολύ ισχυρό και το απέδειξε μέσα από το μάρκετινγκ τα τελευταία χρόνια.
2. Οι περισσότεροι γενικοί αγοραστές νέων αυτοκινήτων δεν θα εκτιμήσουν τη νέα δίπορτη Hyundai των $60.000 επειδή αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ για εκείνο το εμπορικό σήμα. Ανεξαρτήτως από το πόσο καλό είναι το πραγματικό προϊόν (αυτοκίνητο), με αποτέλεσμα, η μετονομασία της BMW να μην πουλήσει ιδιαίτερα και να αποσυρθεί δια παντώς μέσα σε δύο έτη από την κυκλοφορία της. Συνεπώς, μια γενιά αγοραστών αυτοκινήτων θα χάσει την αυτοκινητιστική ευκαιρία της δεκαετίας λόγω της προκατάληψης, της ηλιθιότητας και του «εγώ».

Συναισθηματικοί αγοραστές

Φυσικά, δεν είναι καμία αποκάλυψη να σας πω ότι στο θέμα του πώς και που ξοδεύουμε τα χρήματά μας, είμαστε συχνά συναισθηματικά και παράλογα όντα.
Και ναι, οι εμπορικοί και οι γκουρού του μάρκετινγκ έχουν ωφεληθεί από αυτό, και έχουν εφαρμόσει αυτήν την γνώση για χρόνια. Είναι ο στόχος τους να προκαλέσουν μια συναισθηματική απόκριση (αίσθημα, αντίδραση, απόφαση) από σας και μένα έτσι ώστε να αγοράσουμε, ανεξαρτήτως αν το χρειαζόμαστε ή το πόσο κάνει αυτό που πουλάνε. Σε αυτούς, η κοινή λογική είναι ο εχθρός, εκείνο το οποίο μας λένε πάντα είναι ότι «αξίζουμε» το προϊόν τους. Φυσικά δεν χρειαζόμαστε πραγματικά μια επίπεδη τηλεόραση τετρακόσιων ιντσών, αλλά όπως αρκετά σωστά επισημαίνουν, εσείς και έχουμε εργαστεί απίστευτα σκληρά πρόσφατα και γιατί δεν πρέπει εμείς να ανταμειφθούμε με μια γελοιοδώς μεγάλη TV; Φανταστείτε πόσο καλύτερες θα γίνουν οι ζωές μας όταν αφαιρέσουμε αυτό το κακομαθημένο παιδί από μέσα μας. Κοιτάξτε το ζευγάρι της διαφήμισης... αυτοί φαίνονται πολύ ευτυχείς.

Πίσω στην παρουσίαση...

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του, ο Wallace μίλησε για μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο πανεπιστήμιο του Stanford στις αρχές του 2008, όπου μια ομάδα παρατηρητών εξέτασε δύο διαφορετικά κρασιά, ένα φτηνότερο κρασί (μπουκάλι $20) και ένα ακριβότερο κρασί (πάνω από $100). Εξέθεσαν έπειτα την άποψη τους στους ερευνητές. Για αυτήν την μελέτη οι συμμετέχοντες ήξεραν την αξία για κάθε ένα από τα κρασιά και όπως περιμένετε, η μεγάλη πλειοψηφία σημείωσε το ακριβό κρασί με τον υψηλότερο βαθμό, από άποψη προτίμησης και ευχαρίστησης, ενώ το φτηνό κρασί βρέθηκε στο τέλος της κλίμακας. Προκειμένου να κατασταθεί η μελέτη ακόμα πιο επιστημονικά έγκυρη και αντικειμενική, οι ερευνητές τοποθέτησαν MRIs στους συμμετέχοντες που μπορούν να διακρίνουν αν η αντιληπτή απόλαυση (κάθε κρασιού τους) συσχετίστηκε με αυτό που συνέβαινε φυσιολογικά στον εγκέφαλό τους. Και μαντέψτε, το κρασί που αντιλήφθηκαν ως το καλύτερο τους δημιούργησε πραγματικά μια παρατηρήσιμη απόκριση ευχαρίστησης στον εγκέφαλό τους. Και φυσικά, το φτηνό κρασί παρουσίασε το αντίθετο. Τώρα, όλα εκείνα τα αποτελέσματα είναι ενδιαφέροντα αλλά αυτό που συναρπάζει είναι ότι τα δύο κρασιά (φτηνό και ακριβό) ήταν .... πραγματικά το ίδιο κρασί. Δεν υπήρξε κάποιο φτηνό ή ακριβό κρασί, ήταν και τα δυο ένα σχετικά φτηνό κρασί.

Συμπεράσματα

Αυτό ακριβώς, όχι μόνο έχουμε την ικανότητα να δημιουργήσουμε την ευχαρίστηση και τον πόνο μας αλλά έχουμε επίσης τη δυνατότητα (μέσω των σκέψεων, των πεποιθήσεων και των προσδοκιών μας) να δημιουργήσουμε σημαντικές βιοχημικές αλλαγές στον εγκέφαλό μας. Με άλλα λόγια, μπορούμε να δημιουργήσουμε την ευχαρίστηση. Ή την δυστυχία. Κυριολεκτικά. Οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας - ακόμα και όταν έρχεται με την δοκιμή ενός φτηνού κρασιού.

Τότε γιατί (μερικοί) οι άνθρωποι το κάνουν;

Οι περισσότεροι από μας έχουν μια προτίμηση για ορισμένες ετικέτες ή εμπορικά σήματα λόγω της θετικής εμπειρίας που είχαμε με τα ιδιαίτερα προϊόντα κατά τη διάρκεια των ετών - αυτό κατανοητό, αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο γράφω σήμερα. Όχι, μιλώ για τους ανθρώπους που έχουν μια παράλογη επιθυμία να είναι κύριοι συγκεκριμένων ετικετών. Μιλώ για τους ανθρώπους που δεν θα εξετάσουν ακόμη και μια άλλη, λιγότερο-ακριβή ετικέτα - ακόμα κι αν εκείνη η ετικέτα είναι συγκρίσιμης ή ίδιας ποιότητας με την επιθυμητή ετικέτα. Μιλώ για τους ανθρώπους που αγαπούν να τους βλέπουν να πίνουν ακριβό κρασί, ακόμα και όταν είναι αίσχος Και μιλώ για το άτομο που βάζει τον εαυτό του κάτω από οικονομική πίεση να αγοραστεί το αυτοκίνητο που πραγματικά δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά και σίγουρα δεν χρειάζονται.
Σε κάποιο επίπεδο, οι αγοραστές ετικετών θεωρούν ότι η ιδιοκτησία ενός ιδιαίτερου προϊόντος θα ικανοποιήσει κάποια ανάγκη τους. Και είναι σωστοί. Για μια ημέρα. Επειδή περί αυτού πρόκειται, πόσο θα κρατήσει προτού να πρέπει να ψωνίσουν πάλι. Παραδόξως, εκείνα τα τζιν των $800 δεν θα οδηγήσουν στο ισόβιο νιρβάνα ή την καθολική έγκριση ή την αποδοχή. Παρεπιπτόντως η ανάγκη που έχουν είναι συναισθηματική, μη πρακτική. Κανένας δεν χρειάζεται τα παπούτσια χιλίων δολαρίων (συν), αλλά οι άνθρωποι θέλουν να συνδεθούν με ορισμένες ετικέτες επειδή έμαθαν ότι η ιδιοκτησία των εν λόγω ετικετών θα φέρει την προσοχή, την έγκριση και την αποδοχή την οποία κυνηγούν.

Το Γιατί πίσω από Τι

Έτσι καταλήγουμε στο γιατί πίσω από το τι. Αυτό που θέλουν είναι το εμπορικό σήμα αλλά γιατί το θέλουν είναι το κλειδί του παζλ. Συνειδητά ή όχι, πολλοί άνθρωποι δεν θεωρούν ότι είναι αρκετά καλοί - δηλαδή αρκετά έξυπνοι, αρκετά όμορφοι, αρκετά επιθυμητοί, αρκετά αδύνατοι ή αρκετά ενδιαφέροντες. Και σαν αποτέλεσμα θα προσπαθήσουν να επανορθώσουν για αυτές τις αδυναμίες τους με υλικά αγαθά προκειμένου να εντυπωσιάσουν τους υπόλοιπους"Θα με συμπαθήσουν περισσότερο εάν οδηγώ αυτό το αυτοκίνητο, φορώ αυτά τα ενδύματα, ζω σε εκείνο το σπίτι ή έχω εκείνη την συσκευή."

Η θεωρία των 10.000 ωρών

Εδώ και αρκετό καιρό κυκλοφορεί στο ίντερνετ η θεωρία που αναπτύσσει ο Malcolm Gladwell στο βιβλίο του “Outliers” για τον κανόνα των 10.000 ωρών. Στο βιβλίο αυτό ο Malcolm ξεκαθαρίζει ότι για να γίνεις επιτυχημένος σε οποιοδήποτε τομέα, εκτός από φυσικό ταλέντο χρειάζεται να επενδύσεις πολλές ώρες εξάσκησης στο αντικείμενο για να τα καταφέρεις. Σύμφωνα με πολλές μελέτες που παραθέτει, ισχυρίζεται ότι ο αριθμός αυτός είναι 10.000 ώρες,

Εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται και τόσο πολλές εκτός αν προχωρήσεις σε πράξεις. Αν κάποιος ασχολείται με το αντικείμενο του 5 ώρες κάθε μέρα ανελλιπώς, τότε στο τέλος του μήνα θα έχει ολοκληρώσει 150 ώρες εξάσκησης, δηλαδή περίπου 1,5% από τις 10.000 ώρες που απαιτούνται. Με την προϋπόθεση ότι ήδη έχει φυσικό ταλέντο σε αυτό που κάνει θα πρέπει να συνεχίσει την προπόνηση για άλλους 67 μήνες, δηλαδή περίπου 6 χρόνια..

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που επαληθεύουν αυτό τον κανόνα, όπως ο Bill Gates, o Michael Jordan και άλλοι διάσημοι που αφιέρωσαν πολύ περισσότερο χρόνο από νεαρή ηλικία για να φτάσουν ψηλά. Αν βασίζονταν στο ταλέντο τους και στην τύχη μόνο πιθανώς να μην τα είχαν καταφέρει τόσο καλά στον τομέα τους.

Χρειάζεται λοιπόν ο μέσος άνθρωπος 10.000 ώρες για να καταφέρει να γίνει καλός σε κάτι; Τι γίνεται με αυτούς που δεν μπορούν να αφιερώσουν τόσο χρόνο με μια ασχολία ή με αυτούς που έχουν παραπάνω από ένα ενδιαφέροντα;

Σίγουρα υπάρχουν κι εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν αυτή την θεωρία (όπως οι Doors, που δεν χρειάστηκαν 6 χρόνια για να γίνουν επιτυχία), όμως το να στηρίζεται κάποιος αποκλειστικά στην τύχη για να τα καταφέρει κάπου δεν θα βοηθήσει. Ίσως κάποιοι τα καταφέρουν σε πολύ λιγότερο χρόνο, ίσως για κάποιους απαιτήσει ακόμα περισσότερο όμως η επιτυχία δεν έρχεται τυχαία.

Πέντε πράγματα που έμαθα στο πανεπιστήμιο

Συνειδητοποιώ τελευταία ότι πολλοί τελειόφοιτοι ψάχνονται εναγωνίως για το αν αξίζει τελικά η επιλογή για την απόκτηση MBA αξίζει ή όχι.
Σκέφτομαι ότι το MBA αξίζει μόνο εάν θέλετε να κάνετε μια σοβαρή αλλαγή στην καριέρα σας ή απλά χρειάζεστε λίγο χρόνο να την σκεφτείτε καλύτερα. Εντούτοις, εάν είστε βέβαιοι για αυτό που θέλετε να κάνετε και είστε στο δρόμο για να το πετύχετε νομίζω ότι το ΜΒΑ δεν είναι και τόσο χρήσιμο.

Φοίτησα σε Οικονομικό Κολλέγιο γιατί ήθελα να ασχοληθώ με τα Χρηματοοικονομικά όταν τελειώσω και όπου κι αν ρώτησα μου είπαν ότι θα χρειαστώ MBA. Τελικά πήγα και το πήρα. Πήγα στο Wharton που είναι από τις κορυφαίες σχολές και αποκόμισα χρήσιμες εμπειρίες.

Αλλά δεν ήταν όπως το MIT, όπου παρακολούθησα τις προπτυχιακές σπουδές. Στο MIT, έμαθα τόσα πολλά που σίγουρα δεν θα μπορούσα ποτέ να τα γράψω σε ένα blog.

Έμαθα πέντε πράγματα στο Κολλέγιο. Ακολουθούν χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία η σειρά τους:

1) Ένα δολάριο σήμερα αξίζει περισσότερο από ένα δολάριο αύριο. Ήξερα για τα επιτόκια πριν σπουδάσω Οικονομικά, αλλά έννοιες όπως η μελλοντική και η παρούσα αξία του χρήματος παρέμεναν άγνωστες για μένα πριν αποκτήσω τοMBA.

2) Θα κάνετε περισσότερα χρήματα εάν ρισκάρετε περισσότερο. Δεν καταλάβαινα ότι υπήρχε μια σαφή σχέση μεταξύ λήψης κινδύνου και αναμενόμενου κέρδους πριν σπουδάσω οικονομικά. Το γνωρίζω τώρα.

3) Μπορείτε να εκτιμήσετε ένα περιουσιακό στοιχείο αν γνωρίζετε τις ταμειακές ροές (έσοδα) που θα αποφέρει, τη χρονική διάρκεια αυτών και καταφέρετε να ποσοτικοποιήσετε το ρίσκο που περιέχουν. Η διαχείριση χαρτοφυλακίου και εκτίμησης περιουσιακών στοιχείων ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Με το γνωστικό υπόβαθρο που απέκτησα στο MIT μπόρεσα να καταλάβω τα μαθηματικά που περιέγραφαν τις σχέσεις γύρω από τις επενδύσεις και τις βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Αν και δεν χρησιμοποιώ μαθηματικούς τύπους πλέον, μπορώ να εκτιμήσω τάχιστα την αξία τους.

4) Οι αγορές αποτελούνται από τους κερδοσκόπους και τους σοβαρούς επενδυτές. Δεν μπορείτε να έχετε τον έναν χωρίς τον άλλο. Οι κερδοσκόποι αυξάνουν τον χρηματιστηριακό κίνδυνο και οι επενδυτές προσπαθούν να τον μειώσουν. Μπορείτε να κερδίσετε πολλά χρήματα αν κατανοήσετε πως δουλεύουν αυτοί οι μηχανισμοί. Λατρεύω το παιχνίδι του χρηματιστηρίου. Ήταν το αγαπημένο μου μάθημα στο κολλέγιο και είναι η μοναδική ώρα που παρακολουθώ ακόμα και τώρα για να βρω λίγη έμπνευση

5) Η καλύτερη τιμή για να πουλήσεις κάτι δεν είναι πάντα η χαμηλότερη τιμή. Το αγαπημένο μου case study ήταν ο παραγωγός σαμπάνιας που δεν μπορούσε να πουλήσει το προϊόν του στις ΗΠΑ έως ότου τριπλασίασε την τιμή. Κατόπιν οι πωλήσεις του ξεπέρασαν κάθε όριο.

Αυτό ήταν. Δύο χρόνια τώρα ποιος ξέρεις πόσα χρήματα χρειάστηκε να ξοδέψω για να μάθω αυτές τις πέντε έννοιες.

Αλλά είναι πέντε σπουδαίες έννοιες. Διαπιστώνω ότι το MBA μου έδωσε απίστευτα ισχυρές βάσεις σε οικονομικά θέματα που χρησιμοποιώ κάθε ημέρα (στην εργασία και στην προσωπική ζωή μου). Χαίρομαι που το απέκτησα αν και αναγνωρίζω ότι δεν είναι “must” για όλους όσους θέλουν να ασχοληθούν με επιχειρήσεις.

Ειλικρινά δεν κοιτάζω αν κάποιος έχει ΜΒΑ ή όχι στο βιογραφικό του. Κοιτάζω τον άνθρωπο και αυτά που έχει καταφέρει όχι χαρτιά.

Το παρόν άρθρο μεταφράστηκε από http://www.avc.com/a_vc/2005/06/the_five_things.html

50 Οικονομικές συμβουλές που δεν μάθαμε στο σχολείο

Εκτός απροόπτου, ακόμα και αυτοί που αποφοίτησαν από πανεπιστήμιο, δεν τους παρουσιάστηκε ούτε μια ευκαιρία να παρακολουθήσουν κάποιο μάθημα είτε στο γυμνάσιο είτε στο πανεπιστήμιο για την διαχείριση των οικονομικών τους. Εάν το πανεπιστήμιο και γενικά το εκπαιδευτικό σύστημα μας βοηθάει να προετοιμαστούμε καλύτερα για την κοινωνία και να καταρτιστούμε καλύτερα για την αγορά εργασίας δεν θα έπρεπε να μας μαθαίνει περισσότερα για το τι να κάνουμε με τα χρήματα που κερδίζουμε από αυτή; Ειδικά σε μια χώρα όπου οι μισοί έλληνες χρωστάνε σε πιστωτικές κάρτες. Ακολουθούν μερικές συμβουλές που ίσως βοηθήσουν.

1) Πληρωθείτε πρώτοι. Προσπαθήστε να αποταμιεύσετε τουλάχιστον το 10% του εισοδήματος σας.

2) Ξοδεψτε λιγότερο από όσο κερδίζετε. Ενώ αυτό φαίνεται προφανές, οι Έλληνες είναι γνωστό ότι κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Σταματήστε να ξοδεύετε και αρχίστε να αποταμιεύετε.

3) Πληρώστε τους λογαριασμούς σας εγκαίρως. Αποφύγετε τις περιττές αναβολές των πληρωμών και φροντίστε να γνωρίζετε ανα πάσα στιγμή πόσα χρήματα έχετε διαθέσιμα.

4) Αποφύγετε τα χρέη στο μέτρο του δυνατού. Ακόμα και τα στεγαστικά δάνεια που θεωρούνται «καλά χρέη», ίσως σας συμφέρει να τα αποπληρώσετε νωρίτερα.

5) Συντάξτε έναν προϋπολογισμό. Χρησιμοποιείστε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή ή χαρτί και μολύβι, ό,τι σας εξυπηρετεί καλύτερα.

6) Θέστε συγκεκριμένους στόχους. Να γνωρίζετε πότε χρειάζεται να αγοράσετε καινούριο σπίτι, πότε ήρθε η ώρα να συνταξιοδοτηθείτε και πόσο θα σας κοστίσουν αυτές οι επιλογές.

7) Συγκεντρώστε ένα κεφάλαιο έκτακτης ανάγκης. Συκεντρώστε σε ένα λογαριασμό προθεσμιακής κατάθεσης τριών μηνών εισοδήματα.

Σταδιοδρομία και εκπαίδευση

8) Μορφωθείτε. Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση σχεδόν πάντα αξίζει τα χρήματα της και ίσως ακόμα περισσότερα. Μακροπρόθεσμα οι αμοιβές ενός απόφοιτου πανεπιστημίου είναι μεγαλύτερες από αυτές ενός απόφοιτου λυκείου.

9) Η καριέρα σας είναι από τα πολυτιμότερα περιουσιακά στοιχεία. Δώστε της μεγαλύτερη προτεραιότητα από κάθε άλλη επένδυση. Θυμηθείτε ότι αν δεν φροντίσετε αυτή, δύσκολα θα καταφέρετε με άλλες.

10) Μην υπερχρεώνεστε. Οι δόσεις για τα δάνεια και τα χρέη σας δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν το 1/3 των εσόδων σας.

11)Ζητήστε αύξηση. Αν λαμβάνετε τον ίδιο μισθό εδώ και αρκετό καιρό ήρθε η ώρα να ζητήσετε αύξηση, ειδικά αν η συνεισφορά σας στην επιχείρηση είναι αξιόλογη.

12) Πάρτε ένα επαγγελματικό πιστοποιητικό. Μερικά επαγγέλματα προσφέρουν πιστοποιητικά που εάν τα αποκτήσετε, εκτός από περισσότερες δεξιότητες σας προσφέρουν την δυνατότητα να διαπραγματευτείτε υψηλότερο μισθό.

Πίστωση και δάνεια

13)Πάρτε μια κάρτα ανταμοιβών. Εάν χρειάζεστε πιστωτική κάρτα, ο καλύτερος τύπος είναι μια κάρτα που σας επιστρέφει μέρος των χρημάτων που ξοδεύετε.

14) Αποπληρώστε το χρέος των πιστωτικών σας καρτών. Το χρέος από πιστωτικές κάρτες είναι συνήθως το χρέος με το μεγαλύτερο επιτόκιο. Αποπληρώστε αυτό πρώτα για να μην συσσωρευτούν μεγάλα χρηματικά ποσά.

15) Μην πληρώνετε μόνο την ελάχιστη δόση στις πιστωτικές κάρτες. Τα επιτόκια είναι πολύ μεγάλα και τα χρέη αυξάνονται πολύ πιο γρήγορα.

16) Αποφύγετε παρά(ν)λο(μ)γες τραπεζικές αμοιβές. Πολλές τράπεζες χρεώνουν παράνομα μικροποσά για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν.

17) Διαπραγματευτείτε τα δάνεια σας. Ζητήστε από την τράπεζα σας καλύτερους όρους αποπληρωμής ή ζητήστε να μειώσουν το επιτόκιο. Αν τους πείτε ότι θα αλλάξετε τράπεζα το πιο πιθανό είναι ότι θα σας κάνουν τη χάρη.

Καταναλωτισμός

18) Να είστε υπομονετικός. Μην αγοράστε αυτό το νέο ηχοσύστημα που βγήκε στην αγορά σήμερα. Περιμένετε έναν μήνα και αν ακόμα το χρειάζεστε η τιμή του θα έχει πέσει αρκετά.

19) Αγοράστε αεροπορικά εισιτήρια όσο το δυνατόν νωρίτερα. Αν αγοράσετε εισιτήρια δυο μήνες πριν τα εισιτήρια είναι πολύ φτηνότερα. Αν έχετε σχεδιάσει νωρίς τις διακοπές σας, εκμεταλλευτείτε το.

20) Κάνετε το σπίτι σας περισσότερο αποδοτικό ενεργειακά. Η Greenpeace έχεις πολλές συμβουλές για να τα καταφέρετε.

21)Παρακολουθείτε τα έξοδα σας. Τουλάχιστον για έναν μήνα, κρατήστε λογαριασμό των εξόδων σας. Στο τέλος του μήνα, θέστε προτεραιότητες και κάντε προσαρμογές.

22) Αφήστε το αυτοκίνητό σας. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μπορεί να εξυπηρετούν τις καθημερινές μετακινήσεις σας, γλιτώνοντας σας εκτός από έξοδα για βενζίνη και διόδια, χρόνο για να βρείτε θέση πάρκινγκ. Εκτός του ότι κάνετε κάτι για το περιβάλλον.

Σπίτι

23) Ανακαινίστε τα παλιά μπάνια και την κουζίνα σας. Αυτά είναι συχνά τα σημεία προσοχής όταν προσπαθείτε να πουλήσετε ένα σπίτι. Ένα ανακαινισμένο λουτρό μπορεί να σας επιστρέψει το 100% της αξίας του, ενώ μια σύγχρονη κουζίνα περίπου το 80%.

24) Αναχρηματοδοτήστε το δάνειο της υποθήκης αν συμφέρει. Συχνά συμφέρει να αναχρηματοδοτήσετε μερικά δάνεια, καθώς πέφτουν τα επιτόκια και μεγαλώνει η περίοδος αποπληρωμής με αποτέλεσμα να πέφτει και η μηνιαία δόση.

25) Κάντε μια έρευνα αγοράς προτού διαλέξετε στεγαστικό δάνειο. Οι τράπεζες προσφέρουν πληθώρα στεγαστικών δανείων με διαφορετικά επιτόκια και διαφορετικούς όρους αποπληρωμής. Βρείτε αυτό που σας ταιριάζει καλύτερα.

26) Διαπραγματευτείτε απευθείας με τον πωλητή. Παρακάμπτοντας μεσίτες και πράκτορες, γλιτώνετε από περιττά έξοδα και αμοιβές.

27) Μάθετε για τα έξοδα κατοικίας. Πριν αγοράσετε σπίτι φροντίστε να ενημερωθείτε για τα έξοδα και τους φόρους που θα σας επιβαρύνουν μόλις έρθει στην κατοχή σας. Δεν θέλετε να μάθετε κρυφές χρεώσεις αφού έχετε προχωρήσει στην αγορά.

28) Φέρτε έναν επαγγελματία για επιθεώρηση. Για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως ανακαλύπτοντας ζημιές και φθορές που δεν φαίνονταν με την πρώτη ματιά, καλύτερα φέρτε κάποιον να επιθεωρήσει το σπίτι πριν το αγοράσετε.

29)Διαπραγματευτείτε την τιμή αγοράς. Οι τιμές είναι σχεδόν πάντα διαπραγματεύσιμες. Μην πληρώσετε ποτέ την τιμή που σας είπαν αρχικά, αλλά μειώστε τη μερικές ποσοστιαίες μονάδες.

Ασφάλεια

30) Ασφαλιστείτε. Δεν υπάρχει υψηλότερη οικονομική προτεραιότητα στη ζωή σας από την ασφάλεια υγείας. Χωρίς αυτή, τα έξοδα σε περίπτωση που συμβεί κάτι θα μπορούσαν να σας φέρουν σε οικονομικό αδιέξοδο

31) Να έχετε αρκετή. Θα πρέπει η ασφάλεια υγείας σας να μπορεί να αντικαταστήσει τουλάχιστον πέντε ετήσιους μισθούς, δέκα αν έχετε και παιδιά.

32) Όχι υπερβολική. Χρειάζεστε ασφάλεια υγείας. Εάν είστε άγαμοι και δεν έχετε προστατευόμενο δεν χρειάζεστε ασφάλεια ζωής.

33) Σκεφτείτε την ασφάλεια αυτοκινήτου. Θεωρητικά όσο ακριβότερο είναι το αυτοκίνητό, τόσο υψηλότερα είναι και τα ασφάλιστρα. Έχετε το υπόψη σας πριν καταφύγετε στην αγορά ενός αυτοκινήτου.

34) Επιλέξτε τη σωστή ασφάλεια αυτοκινήτου. Μην πάρετε τη φτηνότερη ασφάλεια ή αυτή με την περισσότερη προστασία. Ανακαλύψτε ακριβώς πόση κάλυψη χρειάζεστε..

35) Αγοράστε την ασφάλεια σπιτιού και την ασφάλεια αυτοκινήτου από τον ίδιο ασφαλιστή. Θα λάβετε συνήθως μια καλύτερη προσφορά απ’ ότι εάν αγοράσετε τις ασφάλειες χωριστά.

Επενδύσεις

36) Να είστε προσεκτικός με τους πράκτορες. Λίγοι διαχειριστές κεφαλαίων μπορούν να κερδίσουν αρκετά ώστε να καλύψουν την αμοιβή που χρεώνουν και να σας αποφέρουν και σημαντικά έσοδα.

37) Προσοχή με το χρηματιστήριο. Το να παίζετε κερδοσκοπικά με μετοχές μπορεί να αποβεί πολύ επικίνδυνο, εκτός και αν ξέρετε τι κάνετε.

38) Οι μετοχές προσφέρουν υψηλή ανταμοιβή με υψηλό κίνδυνο. Μακροπρόθεσμα, οι μετοχές προσφέρουν ιστορικά μεγάλες αποδόσεις και υπερτερούν σημαντικά από πολλές μορφές εναλλακτικών επενδύσεων. Αλλά βραχυπρόθεσμα εμπεριέχουν μεγάλο κίνδυνο καθώς μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της αξίας τους πολύ γρήγορα. Γι’ αυτό επενδύστε σε μετοχές μόνο με χρήματα που δεν θα χρειαστείτε σύντομα.

39) Μετοχές πρώτα, ομόλογα αργότερα. Επενδύστε στις μετοχές όταν είστε νέοι, και κινηθείτε στην αγορά ομόλογων αργότερα. Οι μετοχές είναι μια καλή μακροπρόθεσμη στρατηγική επένδυσης. Εάν είστε ακόμα νέοι όταν πέσει η αγορά, θα έχετε άφθονο χρόνο για να περιμένετε να ανακάμψει. Καθώς μεγαλώνετε επενδύστε στην σιγουριά των ομολόγων.

40) Η προηγούμενη απόδοση δεν είναι εγγύηση για μελλοντική επιτυχία. Ακριβώς επειδή μια μετοχή ήταν ψηλά τους τελευταίους έξι μήνες δεν σημαίνει ότι θα συνεχίσει να ανεβαίνει και αύριο.

41) Διαφοροποιήστε το χαρτοφυλάκιό σας. Μην επενδύσετε ποτέ περισσότερο από 10% του χαρτοφυλακίου σας σε οποιαδήποτε επιχείρηση. Ακόμα κι αν είναι ένα «σίγουρη επένδυση».

42) Εάν δεν καταλαβαίνετε πώς λειτουργεί μια επένδυση μην την αγοράσετε. Κάντε μια έρευνα πρώτα πριν αρχίσετε να επενδύετε τα χρήματα σας σε μια επένδυση που δεν ξέρετε πως λειτουργεί.

43) Μην δανείζεστε από τις προθεσμιακές καταθέσεις. Θεωρήστε το ως ληστεία, καθώς οι ποινές αν «σπάσετε» προθεσμιακές καταθέσεις είναι ιδιαίτερα αυστηρές και χάνεται μεγάλο μέρος των τόκων. Είναι μια λύση έκτακτης ανάγκης.

44) Επενδύστε μακροπρόθεσμα. Δεν υπάρχει κανένα εγγυημένο σχέδιο για να γίνετε πλούσιοι σε μια νύχτα. Και στις επενδύσεις, δεν υπάρχει καμία υψηλή ανταμοιβή χωρίς υψηλό κίνδυνο.

45) Αναζητήστε επαγγελματική βοήθεια. Δεν είναι ανάγκη να αναλάβετε χρέη χρηματιστή ή λογιστή για να παρακολουθείτε τις επενδύσεις σας. Προσλάβετε έναν προσωπικό οικονομικό σύμβουλο –αν μπορείτε- για να σας βοηθήσει.

46) Αποπληρώστε τα χρέη πριν ξεκινήσετε επενδύσεις. Το να επενδύετε τα χρήματα σας σε μια επένδυση με απόδοση 5% δεν πρόκειται να βοηθήσει αν παράλληλα έχετε χρέη σε πιστωτικές κάρτες με επιτόκιο 17%

Φόροι

47) Να γνωρίζετε πότε να πληρώνετε τους φόρους. Εάν αναμένετε επιστροφή φροντίστε να την εισπράξετε όσο νωρίτερα μπορείτε. Αντίθετα εάν οφείλετε χρήματα, φροντίστε να αναβάλετε την πληρωμή όσο περισσότερο γίνεται.

48) Μάθετε όλες τις φοροελαφρύνσεις. Έξοδα πρώτης κατοικίας, αποσβέσεις κτλ.

49) Επικεντρωθείτε στις αφορολόγητες επενδύσεις. Τα μερίσματα –τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα- δεν επιβαρύνονταν με επιπλέον φορολογία.

50) Αγοράστε ένα υβριδικό όχημα. Τα υβριδικά είναι ακριβότερα από τα συμβατικά, αλλά μπορείτε να εξοικονομήσετε χρήματα από την βενζίνη, από τα τέλη ταξινόμησης και άλλες φοροελαφρύνσεις.

Ακόμα κι αν δεν μπορέσετε να εφαρμόσετε όλα τα παραπάνω ορισμένα από αυτά θα βελτιώσουν έστω και λίγο τα οικονομικά σας. Εξάλλου τα χρήματα δεν είναι το παν. Η υγεία, η οικογένεια και η ευτυχία είναι πολύ πιο σημαντικά..

Τα οφέλη σύστασης εταιρείας μεσούσης της κρίσης

Ίσως να πηγαίνει κόντρα στο ένστικτο σας, ωστόσο η σύσταση εταιρείας σε περίοδο οικονομικής κρίσης έχει τα πλεονεκτήματα του. Ο ιδρυτής του MyBizHomepage, Peter Justen εξηγεί τι ισχύει.

Για πολλούς ανθρώπους η ιδέα σύστασης μίας εταιρείας σε αυτή τη χρονική συγκυρία είναι εξίσου ελκυστική με το να «ρίξει» κανείς όλα τα χρήματα του μέσα στη χρηματιστηριακή αγορά. Ωστόσο, ο Peter Justen, μανιώδης επιχειρηματίας και ιδρυτής του MyBizHomepage, που προσφέρει χρηματοοικονομικά εργαλεία σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, υποστηρίζει πως η έναρξη λειτουργίας μίας επιχειρήσεις μεσούσης της κρίσης δεν είναι παράλογη κίνηση. Μιλώντας στην δημοσιογράφο και συντάκτρια της στήλης Smart Answers, Karen E. Klein, ο Justen αναφέρθηκε στα πλεονεκτήματα που προσφέρει ο μειωμένος ανταγωνισμός, τα πολύ καλά deals στο real estate (BusinessWeek.com, 22/8/08), τις ευκαιρίες στα έπιπλα γραφείου, και βέβαια την υπερπροσφορά έτοιμου εργατικού δυναμικού. Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συζήτηση της Klein με τον Justen.

Η κοινή λογική συμβουλεύει τους επιχειρηματίες –και όλους μας γενικότερα- να κάνουμε κράττει και να περιμένουμε να κοπάσει η χρηματοπιστωτική καταιγίδα. Γιατί υποστηρίζετε πως αυτή είναι κακή συμβουλή;

Είναι καθαρά θέμα από ποια οπτική γωνία εξετάζει κανείς το θέμα. Πριν από χρόνια, πήγα στο τότε αφεντικό μου –που ήταν και το πρώτο που είχα- και παραπονέθηκα πως δεν μπορούσα να πουλήσω τίποτα διότι η αγορά ήταν χάλια. Τότε μου απάντησε: «οι επιτυχημένοι επαγγελματίες διακωμωδούν την κρίση, ενώ οι αποτυχημένοι παραπονιούνται για το πόσο κακή είναι η αγορά».
Όμως αυτή δεν είναι πολύ δύσκολη συγκυρία για να αναζητήσει κανείς χρηματοδότηση για σύσταση εταιρείας;

Οι ριψοκίνδυνες νέες επιχειρήσεις δεν βρίσκουν εύκολα χρηματοδότηση, ανεξαρτήτως της κρίσης. Υπάρχουν 27 εκατ. επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και η πλειονότητα αυτών δεν εξαρτάται από πίστωση. Συνήθως η πιστωτική γραμμή τους είναι μία Visa, ατομικές αποταμιεύσεις ή οι πόροι συγγενών και φίλων. Πάντως, οι φερέγγυοι επιχειρηματίες μπορούν ακόμα και τώρα να συνάψουν δάνεια, όπως άλλωστε είναι και το πρέπον. Αυτοί που δεν έχουν καλή πίστωση θα πρέπει να είναι περισσότερο δημιουργικοί.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα έναρξης επιχείρησης μεσούσης της κρίσης;

Η αγορά real estate επιβραδύνεται στις περισσότερες περιοχές της χώρας, γεγονός που επιτρέπει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βρουν φθηνά γραφεία, αποθήκες και καταστήματα για να αγοράσουν. Παράλληλα, με τις τρέχουσες συνθήκες είναι ευκολότερο να διαπραγματευτεί κανείς για πάρκιν και επισκευές από τους ιδιοκτήτες, στην περίπτωση ενοικίου.

Επίσης, μπορεί κανείς να βρει ευκαιρίες σε έπιπλα γραφείου και κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, μέσω πλειστηριασμών. Εμείς αναπτυσσόμαστε και αγοράσαμε νέους χώρους γραφείου. Για τα έπιπλα που πήραμε για το νέο χώρο καταβάλλαμε ελάχιστα δολάρια σε πλειστηριασμό.

Το ποσοστό ανεργίας συνεχίζει να αυξάνεται. Είναι καλή περίοδος για προσέλκυση εργαζομένων;

Νομίζω πως όλοι στρέφονται στην εύρεση ασφάλειας, γεγονός που ωφελεί τις μικρές επιχειρήσεις. Πλέον οι μεγάλες εταιρείες δεν προσφέρουν την ασφάλεια που έδιναν πριν μερικά χρόνια. Σε δύσκολους καιρούς όπως τώρα, όπου παρατηρούνται μαζικές απολύσεις, οι εργαζόμενοι είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν χαμηλότερο μισθό με αντάλλαγμα άλλα οφέλη, όπως μικρή απόσταση κατοικίας-εργασίας, καλύτερη ποιότητα ζωής και περισσότερο ενδιαφέρον αντικείμενο. Κάποτε ήσουν δακτυλοδεικτούμενος αν επέλεγες να εργαστείς για μία μικρή εταιρεία, τάση που άλλαξε με το τεχνολογικό «boom», για να ξαναστιγματιστεί στη συνέχεια μετά την κατάρρευση του κλάδου και πλέον θεωρείται ξανά ελκυστική επιλογή.

Δεν είναι δύσκολο το να ξεκινήσει κάποιος μία νέα εταιρεία, τη στιγμή που δεν το κάνει κανείς άλλος;

Όντως, όταν η οικονομία βρίσκεται σε κρίση, λιγοστεύουν αυτοί που θα ξεκινήσουν νέες επιχειρήσεις. Ωστόσο, αυτό σημαίνει πως μπορεί να κάνει κανείς ανταγωνιστική περιφερειακή ανάλυση και να διαπιστώσει πως έχει περισσότερα οφέλη τώρα. Σημαντικά εγκαίνια, κόψιμο κορδέλας και διαφημίσεις μίας νέας, μικρής εταιρείας θα προσελκύσουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε επίπεδο τοπικής κοινότητας.

Τι συμβαίνει με το marketing?

Θα παρατηρηθεί εξασθένιση στη διαφημιστική αγορά, γεγονός που και πάλι ωφελεί το νέο επιχειρηματία. Παράλληλα, υπάρχει λιγότερος ανταγωνισμός, και έτσι υπάρχει καλύτερη ορατότητα. Και μεσούσης καθοδικής οικονομίας, πρακτορεία, συγγραφείς και σχεδιαστές αναζητούν δουλειά και με μειωμένες τιμές.

Κάτι ακόμα που προτείνουμε είναι συνεργασία στο marketing, δηλαδή όταν προωθείτε τα προϊόντα σας μέσα από τη βάση δεδομένων κάποιου άλλου. Παραδείγματος χάριν, μία πιτσαρία μοιράζει κουπόνια σε μαθητές Λυκείου, όπου αναφέρει πως κάθε κουπόνι συμβάλλει στην ενίσχυση της σχολικής μπάντας. Έτσι, την πιτσαρία θα επισκεφθούν χιλιάδες μαθητές, οι φίλοι και οι γονείς τους.

Αρθρογράφος: Karen E. Klein

Να ποιοι δεν πληρώνουν φόρους

Οι επιχειρήσεις πληρώνουν φόρους. Οι εργαζόμενοι πληρώνουν φόρους. Υπάρχουν, όμως, δεκάδες άλλες κατηγορίες που δεν πληρώνουν φόρους. Φυσικό είναι οι άνθρωποι αυτοί να θέλουν να συνεχίσουν να μην πληρώνουν φόρους και έχουν δεκάδες δικαιολογίες για να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι έχουν το μεγάλο όπλο της ψήφου και γι΄ αυτό κανείς δεν τολμά να τους αγγίξει. Λογιστής μας εξιστορεί μία και μόνο περίπτωση.

Γράφει, λοιπόν, ο άνθρωπος για την περιουσιακή κατάσταση ενός αγρότη:

"Έχει στη κατοχή του 20 στρέμματα βερίκοκα, 50 στρέμματα ελιές, 10 στρέμματα αχλάδια και 10 στρέμματα ακτινίδια

Αυτός ο αγρότης που έχει συνολικά 100 στρέμματα κλήρο, δήλωσε στη φορολογική του δήλωση οικονομικού έτους 2008 τεκμαρτό εισόδημα 12.606,70 ευρώ και πλήρωσε φόρο 0,00 ευρώ.

Σε περίπτωση που δε γνωρίζετε σχετικά, τεκμαρτό εισόδημα είναι το εισόδημα που θεωρεί το Υπουργείο Οικονομικών ότι έχει ο αγρότης ανά στρέμμα με συγκεκριμένη καλλιέργεια. Το υπουργείο εκδίδει κάθε χρόνο πίνακες με τις τιμές αυτές.

Αναλυτικά εδώ: http://www.taxheaven.gr/acforum/index.php?autocom=downloads&showcat=11

Αυτός ο αγρότης έχει μείωση δασμών για το αγροτικό αυτοκίνητο (δε με ενδιαφέρουν τα αγροτικά μηχανήματα).
Αυτός ο αγρότης έχει μείωση φόρου στο πετρέλαιο (ζεσταίνουμε και το σπίτι).
Αυτός είναι ένας μέσος αγρότης στο Νομό Κορινθίας.
Αυτός ο αγρότης έχει προστασία εισοδήματος (ΕΛΓΑ).
Αυτός ο αγρότης πληρώνει γελοία ποσά εισφορών στον Ο.Γ.Α. (περίπου 1.000,00 ευρώ ετησίως για την ανώτατη κλίμακα).

Ερώτηση:
Με 12.606,70 ευρώ είναι δυνατόν να ζει ένα ζευγάρι, ενώ ταυτόχρονα σπουδάζει τρία παιδιά στη Θεσσαλονίκη και να διαπραγματεύονται αγορά μετρητοίς κατοικίας για τη μία κόρη τους λόγω γάμου;

Συνεχώς το υπουργείο Οικονομικών αυξάνει τους υπάρχοντες φόρους. Ξέρετε πόσες είναι οι διαφορές του σημερινού φορολογικού νόμου απο αυτόν του 1955 που αφορούσε τα φυσικά πρόσωπα; Ελάχιστες".

Σχόλιο; Δε νομίζουμε ότι χρειάζεται να πούμε εμείς κάτι περισσότερο, πέρα από το ότι αυτή είναι μία πραγματικότητα που τη γνωρίζουν όλοι. Αν η κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, ήθελε να φέρει τη "φορολογική δικαιοσύνη", ήξερε τον τρόπο. Αλλά ο τρόπος αυτός έχει κόστος και δεν είναι πρόθυμοι να το αναλάβουν. Κι ο λόγος είναι απλός: Δε νοιάζονται για τη δικαιοσύνη και ας κόπτονται για αυτή. Δε νοιάζονται για τη χώρα και τους πολίτες της και ας μιλούν όλη την ώρα στο όνομά τους. Τους ενδιαφέρει να παραμείνουν στις θέσεις τους. Τίποτα λιγότερο ή περισσότερο.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Επιχειρήσεις Vs διεθνών οίκων

Την αρχή την έκανε ο κ. Αγγελόπουλος επειδή θεώρησε η Citigroup έθιξε σε έκθεσή της την Χαλυβουργική. Τη σκυτάλη των δικαστικών μέτρων παίρνει η Τράπεζα Πειραιώς κατά της Deutsche Bank. Είναι το τέλος των αναλύσεων;

Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι μία ασυνήθιστη διαδικασία σε ό,τι αφορά τις εκθέσεις των διεθνών επενδυτικών οίκων. Οι δύο αυτές περιπτώσεις, της Χαλυβουργικής και της Τράπεζας Πειραιώς είναι εξαιρετικά σπάνιες. Δεν είναι συνηθισμένο επιχειρήσεις να στρέφονται κατά χρηματοοικονομικού οίκου θεωρώντας ότι θίχτηκαν από μία έκθεσή αναλυτή του.

Μέχρι σήμερα οι θιγμένοι δεν είχαν αντιδράσει κι ας είχαν υπάρξει περιπτώσεις που έχριζαν της άμεσης επέμβασης των εποπτικών αρχών. Όχι μόνο διότι η αγορά ήταν ανοδική και μπορούσε να απορροφήσει εύκολα τους κραδασμούς από μία αρνητική έκθεση, αλλά κι επειδή οι επιχειρήσεις δεν ήθελαν να ανοίξουν μέτωπο με τους ξένους οίκους. «Σήμερα απέναντι, αύριο μαζί», ήταν το σύνθημα που επικρατούσε, καθώς ήταν βέβαιο ότι θα έφτανε κάποια στιγμή η ώρα που οι βασικοί μέτοχοι των εταιρειών θα είχαν ανάγκη τις υπηρεσίες των διεθνών οίκων. Σήμερα, με τις μετοχές να έχουν ήδη κατρακυλήσει στα... τάρταρα, οι δημόσιες σχέσεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Άλλα είναι τα πράγματα εκείνα που προέχουν.

Είναι αλήθεια ότι αν η υπόθεση των δικαστικών προσφυγών πάρει διάσταση, οι επενδυτές θα βρίσκουν στο εξής μόνο καλά λόγια στις εκθέσεις των αναλυτών! Η υπόθεση αυτή μοιάζει σαν να «ποινικοποείται» η ελεύθερη σκέψη, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Θα λέγαμε μάλιστα ότι οι δύο αυτές περιπτώσεις σηματοδοτούν το τέλος της εποχής των «δεινοσαύρων» στις χρηματιστηριακές αγορές. Τις εποχές που για να συμβεί οτιδήποτε θα έπρεπε να έχει τις... ευλογίες από κάποιον οίκο του εξωτερικού. Οι εκθέσεις των διεθνών οίκων έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο στόχαστρο των επενδυτών και όχι άδικα. Οι ξένοι οίκοι έδωσαν αυτό το δικαίωμα.

Από την άλλη πλευρά, το ότι κάποιος προσφεύγει στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι έχει και απαραίτητα δίκιο. Σημαίνει όμως ότι οι ξένοι οίκοι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στο τι γράφουν και στο τι προτείνουν. Να είναι τουλάχιστον προετοιμασμένοι για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των διαδίκων τους στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Βιοκαύσιμα, κομμωτήρια και άλλες τρίχες...

Συνέβη και σε εσάς να παρατηρήσετε ότι στη γειτονιά σας τον τελευταίο χρόνο ξεφύτρωσαν πολλά κομμωτήρια και κάτι ψιλικατζίδικα τύπου μίνι-μάρκετ σε δρόμους μάλιστα που δεν δικαιολογείται με τίποτα ούτε κομμωτήριο ούτε μίνι-μάρκετ;

Συνέβη επίσης και σε εσάς να παρατηρήσετε ότι αυξήθηκαν οι θαμώνες στα καφενεία μικρών και μεγάλων χωριών επειδή οι νέοι αυτοί θαμώνες υπολογίζουν ότι θα γίνουν «επενδυτές» στα βιοκαύσιμα, περιμένοντας να παραδώσουν την αγροτική τους παραγωγή σε μονάδες βιοκαυσίμων που (με τη σειρά τους) φιλοδοξούν να ενταχθούν στην «αλυσίδα» παραγωγής βιοκαυσίμων στην Ελλάδα εις αντικατάσταση του πετρελαίου;

Όσοι λοιπόν, μαζί με εμένα, είχατε παρατηρήσει αυτές τις αδικαιολόγητες κινήσεις και απορούσατε για το τι συμβαίνει ήλθε η ώρα να λύσετε τις απορίες σας.

Και ξεκινάμε από τα κομμωτήρια. Η κυβέρνηση σκέφθηκε πολύ σωστά ότι πρέπει να ενεργοποιήσει την πολιτική της για την ενίσχυση των μικρομεσαίων προκειμένου να ενισχύσει τον τζίρο στην αγορά και να προκαλέσει ώθηση στην ατμομηχανή της οικονομίας. Διαφήμισε λοιπόν μέχρι εκεί που δεν παίρνει το περιβόητο ΤΕΜΠMΕ (Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών Επιχειρήσεων) δίνοντας περίπου την εντύπωση ότι με το ταμείο αυτό μοιράζουμε λεφτά για να φτιάξουμε όποιον μικρομεσαίο έχει κέφι να κάνει μικρά μαγαζιά.

Όμως στην Ελλάδα της αρπαχτής και της λαμογιάς δεν χρειάζεται να πεις πολλά προκειμένου να μπουν στην ουρά οι πλέον απίθανοι άνθρωποι. Φρόντισαν μάλιστα οι αρμόδιοι να αποσιωπήσουν ότι τα μέτρα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα Τραπεζικό προϊόν που έχει αξία μόνο όταν ο επιχειρηματίας είναι σοβαρός και συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις για τη συγκεκριμένη δανειοδότηση. Γιατί περί μιας ευνοϊκής δανειοδότησης επρόκειτο και τίποτε περισσότερο.

Έτρεξαν λοιπόν οι απανταχού απένταροι και «καλλιτέχνες στην αρπαχτή» και υπέβαλαν αιτήσεις στις Τράπεζες. Πάνω από 10.000 οι ενδιαφερόμενοι για τα δανεικά του ΤΕΜΠMΕ, ενώ από αυτούς δεν συγκέντρωναν προϋποθέσεις υπαγωγής ούτε 400!!!

Στριμώχτηκαν οι αρμόδιοι και για να δείξουν ότι τα συγκεκριμένα «μέτρα» υπέρ των μικρομεσαίων έχουν αντίκρισμα, άρχισαν να «σπρώχνουν» μέσα από ελεγχόμενους Τραπεζικούς μηχανισμούς (γιατί οι ιδιωτικές Τράπεζες δεν κάνουν χατίρια στο δημόσιο) κάποιες μικροαιτήσεις για μικροποσά 5-10.000 ευρώ. Στις αιτήσεις αυτές πρωταγωνίστησαν ως επενδυτές... τα κομμωτήρια. Πολύ καλά έκαναν οι άνθρωποι και πήραν τα δανεικά. Από εδώ και πέρα όπου βγει.

Έλα όμως που αντιδρούν οι υγιείς μικρομεσαίοι και άρχισαν να ειρωνεύονται πλέον την κυβέρνηση για τα πολιτικά της τερτίπια και τη δημαγωγία της στην πλάτη των μικρομεσαίων. Τι ζητούν; Στην ουσία ζητούν να σταματήσει η κοροϊδία για μέτρα ενίσχυσης των μικρομεσαίων και να σοβαρευτεί η σχετική πολιτική με πραγματική μελέτη και όχι προχειρότητες. Η σημερινή ηγεσία του ΥΠΑΝ δείχνει να βλέπει σοβαρά το πρόβλημα. Ελπίζουμε να διορθωθεί η κατάσταση.

Το ίδιο θα ζητήσουν πολύ σύντομα και όλοι αυτοί οι αγρότες που παρασύρθηκαν από τη σκόπιμη ασαφή διαφήμιση της πολιτικής για την παραγωγή βιοκαυσίμων από τις αγροτικές καλλιέργειες που προκάλεσε πάλι την «επιστράτευση» λαμογιών, αλλά και σοβαρών καλλιεργητών, αλλά πάντα με (σκόπιμη;) περιορισμένη ενημέρωση. Δεν είχαν καταλάβει δηλαδή (γιατί κανείς αρμόδιος δεν φρόντισε να τους δώσει να καταλάβουν) ότι τα βιοκαύσιμα και οι επιδοτούμενες μονάδες θα πάνε καλά όσο οι τιμές του πετρελαίου θα συνέχιζαν να χορεύουν προς τα πάνω. Και ότι με τις σημερινές τιμές του πετρελαίου τα βιοκαύσιμα θα ήταν ραπανάκια για την όρεξη... Απόδειξη ότι όσοι ασχολήθηκαν στην Ελλάδα σοβαρά με το «άθλημα» ψάχνουν τώρα να βρουν που μπορούν να πουλήσουν για σκραπ... τις μονάδες που δημιούργησαν.

Ας ρίξει μια ματιά η νέα πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΝ να δει τι γίνεται στην πράξη, εντός της αγοράς, με την πολιτική για τα βιοκαύσιμα και πως είχαν αντιληφθεί οι αγρότες το θέμα και θα καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει τώρα που όσοι πήραν σοβαρά τις εξαγγελίες σήμερα μουντζώνουν τους ίδιους τους εαυτούς.

Και μένει τελικά η εξής απορία. Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό σε πολιτικό επίπεδο ότι πολιτικές που υπαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή εκ των πραγμάτων για την ενίσχυση της οικονομίας πρέπει να παρουσιάζονται με την σοβαρότητα που αρμόζει και όχι να διατυμπανίζονται σε κάθε περίπτωση και με κάθε ευκαιρία.

Ότι η δημαγωγία με τις πολιτικές αυτές συντηρεί το απαράδεκτο κλίμα της αρπαχτής που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομίας εδώ και μια 20ετία τουλάχιστον. Και τέλος ότι με τον τρόπο αυτό καταδικάζουμε σε βέβαιο θάνατο όλους τους σοβαρούς, μικρομεσαίους κυρίως, επιχειρηματίες οι οποίοι ζητούν από την πολιτεία την συμπαράστασή της για να αναβαθμίσουν την παρουσία τους στην οικονομία, αλλά δυστυχώς συναντούν μόνο πολιτική εκμετάλλευση, λαϊκισμό και προχειρότητα σε βάρος τους.

Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι μέχρι να αντιληφθούν οι αρμόδιοι την ανάγκη για παράταση της φορολογικής περαίωσης η κυβέρνηση έδειχνε να έχει χωρίσει τους επιχειρηματίες σε άσπρα και μαύρα πρόβατα. Εκείνους που πρόλαβαν και έκαναν περαίωση και τους άλλους που δεν πρόλαβαν επειδή οι υπηρεσίες δεν είχαν την ικανότητα να ικανοποιήσουν όλες τις αιτήσεις!!

Αρθρογράφος: Γιώργος Κράλογλου

Στο χρηματιστήριο μια αλήθεια ισούται με μισό ψέμα...

Το μαρτύριο του χρηματιστηρίου έχει να κάνει με το γεγονός ότι όποιος έχει μετοχές τρέμει μην πέσουν οι τιμές. Όποιος δεν έχει μετοχές και περιμένει να αγοράσει τρέμει μην και ανέβουν οι τιμές.

Αυτό έλεγε όταν ζούσε ο γέρο-Κοστολάνι.

Ένας εγχώριος κερδοσκόπος για τον οποίο έχω ακούσει ότι κουράστηκε και αποτραβήχτηκε σε κάποιο μοναστήρι, όχι για να σώσει τα κέρδη που μάζεψε νωρίς και αποχώρησε το 1999, αλλά πιθανόν τη ψυχή του, έλεγε ότι: «Όποιος δεν έχει χαρτιά όταν οι τιμές πέφτουν, δεν έχει και όταν ανεβαίνουν».

Οι πολλοί νομίζουν ότι το επάγγελμα του κερδοσκόπου είναι μια δουλειά αριστοκρατικής φύσης όπου κάποιο κοφτερό μυαλό επεξεργάζεται στοιχεία και συνθέτει στρατηγικές. Είναι και έτσι. Σε μια αγορά ρηχή όμως σαν την ελληνική τα όρια μεταξύ κερδοσκοπίας και χειραγώγησης είναι δυσδιάκριτα.

Όταν μάλιστα ακούν για την τάδε ή τη δείνα έξυπνη ιδέα που οδήγησε ένα κερδοσκόπο να αρπάξει μια ευκαιρία από τα μαλλιά άπαντες μένουν έκθαμβοι. Αυτό συμβαίνει γιατί ακούν τη μισή αλήθεια. Για την ακρίβεια το ένα δέκατο της αλήθειας.

Έτσι είχα μείνει και ο ίδιος κάποτε έκθαμβος όταν φημισμένος κερδοσκόπος της παλιάς φρουράς της Σοφοκλέους διηγιόταν σε μια ομήγυρη πως μυρίστηκε το τέλος ενός ράλι σε μια μετοχή το οποίο καθοδηγούσαν οι βασικοί μέτοχοι, και μεθόδευσε την εξής απίθανη ιστορία προκειμένου να πουλήσει πρώτος και να αποχωρήσει με παχυλά κέρδη.

Έπεισε κάποιον φίλο του θεσμικό διαχειριστή να εμφανιστεί στους βασικούς μετόχους που χειραγωγούσαν τη μετοχή και να τους προτείνει ότι θέλει να αγοράσει μια μεγάλη ποσότητα από την υπερτιμημένη μετοχή για το χαρτοφυλάκιο που διαχειριζόταν, αφού του εξασφάλιζαν ένα καλό ποσοστό έκπτωσης σαν προσωπική προμήθεια.

Οι βασικοί μέτοχοι «τσίμπησαν», γιατί υπολόγιζαν να διορθώσουν την τιμή για να βρουν αγοραστές και εκεί να ξεφορτώσουν. Με την πρόταση του θεσμικού τα κέρδη ήταν πολύ περισσότερα. Αυτοί πόνταραν στην απληστία κάποιων για να κερδίσουν, αλλά δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν τη δική τους απληστία.

Όσο κράταγαν οι διαπραγματεύσεις, φρόντιζαν να μην πέσει η τιμή αναλαμβάνοντας το κόστος της συντήρησης, μέσω των περίφημων τότε τριγωνικών συναλλαγών.

Ο κερδοσκόπος που είχε ένα 2-3% τη μετοχής σε διάφορους κωδικούς ξεκίνησε από την πρώτη μέρα να πουλάει. Κάθε μέρα διπλασίαζε την ποσότητα των μετοχών που πωλούσε, φροντίζοντας να έχει εντολές και από πάνω και από κάτω από το εύρος τιμών που σκόπευε να πουλήσει.

Το κόστος συντήρησης της τιμής της μετοχής για τους βασικούς μετόχους ενώ στην αρχή δεν φάνηκε εμπόδιο. Η συνεχής αύξηση του όγκου που έβγαινε για πωλήσεις κάποια στιγμή άρχισε να τους προβληματίζει. Καθώς όμως άθροιζαν τα ποσά που είχαν ξοδέψει τις προηγούμενες συνεδριάσεις έκριναν ότι άξιζε τον κόπο να επιμείνουν.

Κάθε μέρα όμως βυθίζονταν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο.

Στο τέλος, η πρόταση του θεσμικού κατέστη η μοναδική διέξοδος από την οποία θα αποκόμιζαν κέρδη και θα βελτίωναν τους όρους.

Φυσικά τα χρήματα που είχαν ξοδέψει ήταν δανεικά από τις χρηματιστηριακές που συντόνιζαν τις κινήσεις. Όταν κερδοσκόπος πούλησε και το τελευταίο χαρτί, ο θεσμικός υπαναχώρησε λέγοντας ότι το συμβούλιο δεν εγκρίνει τη συναλλαγή η μετοχή κατέρρευσε. Οι βασικοί μέτοχοι έκλαιγαν μαύρο δάκρυ καθώς πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.

Στο τέλος της ιστορίας, όταν οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει από το τραπέζι που ο κερδοσκόπος μας διηγήθηκε τη ιστορία, τον ρώτησαν διακριτικά, πως με τέτοια κόλπα και συνεχώς ψάχνει στα χρηματιστηριακά γραφεία για «αέρα» προκειμένου να στήσει κάποιο καινούργιο κόλπο.

«Διηγούμαστε τα κόλπα που πέτυχαν» μου απάντησε: «για κάθε ένα που πέτυχε υπάρχουν δέκα που απέτυχαν. Ποιος έχει όρεξη να μιλάει γι’ αυτά».

Τα χρηματιστηριακά κέρδη λοιπόν είτε αφορούν τους κερδοσκόπους, είτε τους χειραγωγούς είναι πονεμένα κέρδη.

Επιμένω ότι ο πιο ασφαλής δρόμος για το μέσο επενδυτή είναι αυτός της μακροπρόθεσμης επένδυσης, καθώς τα εύκολα κέρδη δύσκολα διατηρούνται...

Πηγή: http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=641924

Καλύτερα ρημάδι, παρά ιδιωτικό

Καλύτερα ρημάδι, παρά ιδιωτικό

Οι κάτοικοι της πόλης εμπιστεύονται το κράτος, όταν πρόκειται για την εκμετάλλευση και ανάπλαση των κοινόχρηστων χώρων, με τα γνωστά φυσικά αποτελέσματα...

Να γίνουμε Ελβετία...

Πάντα ονειρευόμουνα να ζω σ’ ένα μέρος γεμάτο πράσινο, όπου όλα είναι περιποιημένα και καθαρά, με λίγα λόγια να θυμίζει περιοχή της Βαυαρίας ή πόλη της Ελβετίας. Αντ’ αυτού, ζω σε μια πόλη που δεν έχει καθόλου πράσινο, εκτός από κάποια δέντρα στα πεζοδρόμια και τους κήπους όσων τυχερών έχουν ακόμη μονοκατοικίες. Α, ναι, και φυτά στα μπαλκόνια. Όταν λέω ότι δεν έχει καθόλου πράσινο, δεν υπερβάλλω. Ούτε χώρο, για να βγάλεις το σκύλο βόλτα, δεν έχει. Κατανοώ, λοιπόν, πλήρως την ανάγκη για αναβάθμιση του τρόπου ζωής και φυσικά την αναγκαιότητα για πράσινο. Το συγκεκριμένο αίτημα, που συνδυάζει περισσότερο πράσινο και γενικά μια ποιοτικότερη ζωή, είναι πιθανόν η μοναδική δράση των φιλήσυχων κατοίκων, που, όμως, θέλουν και μπορούν να διεκδικήσουν δυναμικά το δικαίωμα να ζουν σε μια καλύτερη πόλη. Αντιδρούν, λοιπόν, σε κάθε κίνηση που περιορίζει τους ελεύθερους χώρους και με σύμμαχο την "ασ’ το γι’ αύριο" Ελληνική δικαιοσύνη, δε δυσκολεύονται συνήθως να το πετύχουν.

Παρατηρώντας, όμως, λίγο καλύτερα την πόλη στην οποία κατοικώ, διαπιστώνω ότι ελεύθεροι χώροι υπάρχουν. Έστω περιμετρικά του κέντρου ή στα σύνορα με άλλους δήμους. Μάλιστα πρόκειται για περιοχές - φιλέτα. Στην περίπτωση της δικής μου πόλης βρίσκονται και δίπλα στη θάλασσα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι εδώ και δεκαετίες παραμένουν "ελεύθεροι", χωρίς ίχνος πρασίνου, στο έλεος όσων επιθυμούν να ξεφορτωθούν τα σκουπίδια τους ή να τους καταπατήσουν και ουσιαστικά χωρίς να είναι δυνατόν να τους εκμεταλλευτούν οι κάτοικοι της περιοχής.

Vs

Παντού διαπλοκή...

Όταν ένα ανάλογο κομμάτι ελεύθερου χώρου της περιοχής δόθηκε πριν από μερικά χρόνια προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες, οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν! Θεώρησαν ότι ο ιδιώτης θα τους χρεώνει, για να επισκέπτονται το μέρος που ανήκε μέχρι τότε στο δήμο τους. Ένα κομμάτι, όμως, που δεν επισκεπτόταν ούτως η άλλως ποτέ, γιατί εκτελούσε χρέη σκουπιδότοπου και μάλιστα περιφραγμένου. Μετά από χρόνιες διαμάχες, το κομμάτι αυτό "ιδιωτικοποιήθηκε" και είναι ίσως το μοναδικό μέρος που μπορεί κανείς σήμερα να κάνει περίπατο. Φυσικά δωρεάν. Αν θέλει, μπορεί να αφήσει χρήματα στην επιχείρηση του ιδιώτη. Πριν δεν είχε ούτε πλανόδιο ν’ αγοράσει πασατέμπο. "Το αίσθημα της ΄ελευθερίας΄, όμως, ότι δεν ανήκε σε κανέναν ιδιώτη, είναι αναντικατάστατο" θα πουν μερικοί...

Η αγωνιστικότητα των κατοίκων εξαντλείται συνήθως, στην προαναφερθείσα πρόταση. Αν κάποιος τολμήσει να σκεφθεί πώς θα εκμεταλλευτεί ένα "έρημο" μέρος, τότε η οργή περισσεύει. Τότε όλοι θυμούνται τις περιβαλλοντικές μελέτες και το σωστό σχεδιασμό. Ανακαλύπτουν διαπλοκή και σκοτεινά συμφέροντα που θέλουν να "τσιμεντοποιήσουν" την πόλη τους. Μια πόλη - ρημαγμένη από την αδιαφορία που ούτως ή άλλως ήταν τόσο άσχημη που χειρότερα δεν μπορούσε να καταντήσει. Δεν αντιλέγω ότι χρειάζεται να ενημερώνεται και να αντιδρά ο κόσμος, όπου ανακαλύπτει ότι δε γίνονται κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση. Στη χώρα μας, όμως, έγινε αυτοσκοπός. Πριν, που ο Δήμος ή όποιος άλλος κατά περίπτωση ήταν αρμόδιος για τη συντήρηση και προστασία του χώρου, δεν υπήρχαν ούτε σχέδια, ούτε ανάπτυξη, ούτε πρόσβαση για το κοινό. Κανείς, όμως, δεν ενοχλείται και κανείς δεν αποφασίζει να ζητήσει τα ρέστα από τους τοπικούς ή άλλους άρχοντες που για χρόνια παραμελούν να κάνουν το αυτονόητο...

Αρθρογράφος: Σταμάτης Ζαχαρός

Τι σόι καπιταλισμός είναι αυτός;

Πριν το πακέτο Paulson η Citibank ήταν μία τράπεζα έτοιμη να καταβροχθίσει οποιαδήποτε άλλη. Σήμερα ζητάει μέρος του πακέτου των χρημάτων των Αμερικανών φορολογουμένων...

Μέσα σε λίγες εβδομάδες περάσαμε από τον καπιταλισμό της αγοράς σε ένα άλλο είδος καπιταλισμού που έχει έντονο το άρωμα της Σοβιετίας. Οι πανίσχυρες ιδιωτικές εταιρείες εμφανίζονται ως ικέτες σε γεύμα της κοινωνικής πρόνοιας, διεκδικώντας συμμετοχή του κοινωνικού συνόλου στις ζημίες τους!

Ας πούμε ότι οι τράπεζες κέρδιζαν εκατομμύρια ευρώ από τα τοξικά προϊόντα. Θα μας είχαν βάλει συμμέτοχους στα κέρδη τους; Ασφαλώς και όχι! Στις ζημιές, όμως, θέλουν τα χρήματα του κοινωνικού συνόλου. Κι όπως πάει το πράγμα σε λίγο όλες οι επιχειρήσεις θα ζητούν το αυτονόητο: Κρατική ενίσχυση για να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους.

Όταν η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να στηρίξει τον κ. Λαναρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση είπε όχι. Και πολύ σωστά, κατά την άποψή μας. Αλλά τώρα, ο κ. Λαναράς θα είναι απόλυτα δικαιολογημένος αν αρχίσει να διαμαρτύρεται! Γιατί η δική του ενίσχυση είναι «παράνομη» και είναι νόμιμη η στήριξη τόσων και τόσων άλλων από άκρο σε άκρο της Ευρώπης;

Όταν απορρίφθηκε αρχικά το σχέδιο Paulson τα είχα βάψει κι εγώ «μαύρα», παρασυρόμενος από την αντίδραση των αγορών. Έκανα λάθος! Τα μεγάλα προβλήματα άρχισαν μετά από την υλοποίηση του πακέτου! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τώρα ζητούν χρήματα στην Αμερική οι αυτοκινητοβιομηχανίες. Αύριο οι φαρμακοβιομηχανίες και πάει λέγοντας!

Οι μνήμες του 1929 μπορούν να οδηγήσουν κάποιους στο συμπέρασμα ότι η επέμβαση των κρατών ήταν επιβεβλημένη. Το πρόβλημα είναι ότι η επέμβαση, όπως έχει γίνει, έχει οδηγήσει σε ένα μεγάλο παράδοξο: Όλοι θέλουν καπιταλισμό με τα λεφτά των άλλων! Ακόμη κι αν κάποιος δεν έχει πρόβλημα, θα είναι παράλογο να μην εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, όταν το ίδιο θα κάνει ο ανταγωνιστής του.

Δεν έχω τη λύση στο πρόβλημα. Μία επισήμανση κάνω, ότι τα πακέτα πολλαπλασίασαν τις... υποψήφιες για πτώχευση εταιρείες και μία παραδοχή λαθεμένης θέσης για την αναγκαιότητα αποδοχής αυτών των μέτρων.

Κάποιος θα πει ότι τώρα κάνουμε «αντιπολίτευση» εκ του ασφαλούς. Ότι μετά τη σωτηρία του συστήματος από τα κράτη, επιστρέφουμε σε μία αντικρατική ρητορική με εξασφαλισμένα τα... νώτα μας. Έστω ότι είναι έτσι. Μπορεί κάποιος οπαδός του κρατισμού να μας περιγράψει πώς θα είναι ο κόσμος μας σε ένα χρόνο από σήμερα; Θα λειτουργούν οι πολυεθνικές με χρήματα των φορολογουμένων, οι οποίοι την ίδια στιγμή θα αμείβονται με μισθούς πείνας και με την απειλή της... επιδείνωσης της κρίσης να τρώει κι άλλο το εισόδημά τους; Τι σόι καπιταλισμός είναι αυτός;

Χτες, σε συζήτηση που διοργανώθηκε από το Ελληνοβρετανικό επιμελητήριο, οι υπέρμαχοι της σοσιαλδημοκρατίας κ.κ. Παπαντωνίου και Στουρνάρας τάχτηκαν υπέρ της δημιουργίας πανίσχυρων εποπτικών μηχανισμών. Κι άλλοι μηχανισμοί; Αυτή είναι η πρόταση; Να δίνουν οι φορολογούμενοι τα λεφτά τους να λειτουργούν οι επιχειρήσεις και όλα να κρίνονται από πανίσχυρους επόπτες; Μα, λείπει σήμερα η εποπτεία; Το πιστεύει αυτό κανείς στα σοβαρά; Μήπως η FED δεν ήταν εδώ όταν μεγάλωνε η φούσκα των ενυπόθηκων δανείων; Μήπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν ασκεί εποπτεία; Τι άλλο θέλουν; Να κοιμόμαστε με τις ταυτότητες στο στόμα;

Η κρίση του 1929 επέβαλλε την FED. Αν η κρίση του 2008 μας φέρει ένα παγκόσμιο εποπτικό συμβούλιο, μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να πονηρευόμαστε για τα πραγματικά αίτια αυτής της κρίσης.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Οι Χλιδάνεργοι

Ζουν ανάμεσά μας

Μια γενιά μορφωμένων Ελλήνων που ζουν με τους γονείς τους, βγαίνουν κάθε βράδι, δουλεύουν σποραδικά και για ψίχουλα, ταξιδεύουν, και τσακίζουν Prada, Fendi και LV όπου τα πετύχουν.

Από τον Θοδωρή Γεωργακόπουλο

Η φίλη μου η Μαρία ήρθε και με βρήκε για πρώτη φορά τον περσινό Σεπτέμβριο. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό της, μετά είχε πάει τέσσερις μήνες διακοπές (στο Μπαλί, τη Μύκονο και τη Φλωρεντία), και τώρα είχε έρθει μαυρισμένη και έτοιμη να ξεκινήσει την καριέρα της, και μια νέα ζωή.

"Θέλω να μου βρεις δουλειά στην εταιρία σου", μου είπε με τον επιτακτικό τρόπο που λέει τα πάντα. Ήταν 26 χρονών.

Αν και είμαι εντελώς ακατάλληλος για τέτοιου είδους διαμεσολαβήσεις, μισάνθρωπος ων, σεβάστηκα το αίτημα της καλής φίλης, ρώτησα και έμαθα ότι πράγματι, υπήρχε μια ανοιχτή θέση στο διαφημιστικό τμήμα μιας εταιρίας για την οποία είχα κάνει κάποιες μεταφράσεις, προώθησα το βιογραφικό της και, ικανοποιημένος που έκανα το καλό για έναν συνάνθρωπο, το ξέχασα εντελώς.

Μετά από τρεις μέρες η Μαρία με πήρε τηλέφωνο, έξαλλη.

"Υποδοχή διαφήμισης; Η θέση που μου βρήκες είναι για υποδοχή διαφήμισης;"
"Ποιος; Τι; Ποιος είναι;" είπα (με είχε ξυπνήσει).

"Εγώ έχω κάνει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης στο Λονδίνο και θα πάω να σηκώνω τηλέφωνα για 600 ευρώ;"

Τι είχε γίνει: Η Μαρία δεν είχε πάει στο ραντεβού. Όταν την πήραν τηλέφωνο για να την καλέσουν έμαθε όσα χρειαζόταν να μάθει, και απέρριψε τη δουλειά μονομιάς.

Η Μαρία, βλέπετε, ανήκει σε μια εντελώς νέα κατηγορία Ελλήνων. Πρόκειται για μια υποκατηγορία της διαβόητης «γενιάς των 700 ευρώ», των νεαρών Ελλήνων, δηλαδή, που έχουν αποκτήσει πολύ καλή μόρφωση, και οι οποίοι βγαίνουν σε μια αγορά εργασίας η οποία δεν τους πολυχρειάζεται, και έτσι δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει μισθό αντίστοιχο των σπουδών τους, ή έστω επαρκή για να συντηρηθούν.

Η συγκεκριμένη υποκατηγορία της Μαρίας περιλαμβάνει τους νέους που, αν και δεν βρίσκουν μια καλοπληρωμένη δουλειά, αρνούνται να κάνουν οποιονδήποτε συμβιβασμό στον τρόπο ζωής τους. Μαθημένοι στο χαρτζιλίκι από τους γονείς κατά τη διάρκεια της εφηβείας και των σπουδών, βγαίνοντας στην «αγορά» εξακολουθούν να επιθυμούν να συχνάζουν στα ίδια μαγαζιά, να ψωνίζουν το ίδιο ακριβά προϊόντα, και να κάνουν ακριβώς την ίδια άνετη ζωή που έκαναν πριν.

Είναι οι χλιδάνεργοι, και δεν πρόκειται να θυσιάσουν ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια απ' το lifestyle τους. Όσα κι αν τους πληρώνουν.

Σύμφωνα με μια έρευνα των Νέων, 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στην Ελλάδα αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ. Σύμφωνα με άλλη έρευνα της Marc για το Έθνος, τo 56% των Ελλήνων ηλικίας 18-30 αμείβεται με λιγότερα από 700 ευρώ το μήνα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

Από τους τριαντάρηδες, μόνο το 29,5% ζουν εντελώς ανεξάρτητοι από τους γονείς. Ένα 31,4% συντηρείται αποκλειστικά από αυτούς. Μπορείτε να συλλάβετε αυτά τα νούμερα;

Αν κάποιος ξένος τα διαβάσει θα συμπεράνει πως είμαστε μια κοινωνία υπό κατάρρευση, όπου οι νέοι δεν μπορούν να παράγουν πλούτο, οπότε τρώνε τον πλούτο που έχει συσσωρεύσει η προηγούμενη γενιά, μέχρι αυτός να τελειώσει, οπότε προφανώς η χώρα μας θα χρεοκοπήσει.

Η ίδια η οικογένεια έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. Σε όλους τους Μεσογειακούς λαούς εμφανίζεται αυτή η απεριόριστη λατρεία για τα παιδιά, η οποία εύκολα παίρνει όχι-και-πολύ-υγιείς διαστάσεις. Οι γονείς ουσιαστικά «πληρώνουν» το παιδί για να μην τους φύγει.

Σε άλλες, βορειότερες χώρες συνηθίζεται να το σουτάρουν (με αγάπη) μόλις τελειώσει το σχολείο, για να τραβήξει το δικό του δρόμο, να κάνει τα δικά του λάθη, να σταθεί στα δικά του πόδια, να μάθει και να ωριμάσει. Εδώ έχουμε περιπτώσεις σαν το Θεσσαλονικιό φίλο μου το Στέλιο, που οι γονείς του υποσχέθηκαν αυτοκίνητο αν περάσει στις Πανελλήνιες, με τον όρο να περάσει σε σχολή της Θεσσαλονίκης.

Φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι νέοι που ανήκουν στη «Γενιά των 700 ευρώ», όλων οι γονείς θέλουν να τους φροντίσουν, κάμποσοι από αυτούς τους γονείς είναι και ευκατάστατοι, αλλά δεν γίνονται όλα τα παιδιά χλιδάνεργοι.

Βλέπετε, είναι στη φύση του νέου να θέλει να αυτονομηθεί, να κάνει κάτι στηριγμένος στα δικά του ποδάρια, μόνος, ανεξάρτητος. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη αυτή. Στην πρώτη μου δουλειά προσελήφθην με μισθό 180.000 δραχμές το μήνα (520 ευρώ), εν έτει 2000, σε ηλικία 23 ετών, και ήμουν πανευτυχής. Εκστατικός. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο ζευγάρι παπούτσια που πήρα με τα δικά μου λεφτά.

Μπορεί αυτό να ακούγεται λίγο «Βασιλάκης Καϊλας», αλλά η ανάγκη του ανθρώπου να κάνει πράγματα μόνος του -και κατά συνέπεια να αυτοεπιβεβαιωθεί ως αυτόνομη οντότητα- είναι πανίσχυρη.

Γιατί τότε τόσοι τριαντάρηδες καταπιέζουν αυτή την ανάγκη για να μείνουν στη σφιχτή και γεμάτη ασφάλεια αγκαλιά της τσέπης του μπαμπά;

Είναι απλό: Είναι αρρώστια.

Οι χλιδάνεργοι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι lifestyle junkies, που επιτρέπουν τον εθισμό τους στην ηδονιστική πλευρά της ζωής, κι ας εγκλωβίζονται έτσι σε μια αέναη εφηβεία.

«Δεν μπορώ να μην ψωνίζω. Δεν γίνεται», λέει μια άλλη φίλη, ας την πούμε Πόπη. «Είναι εθισμός, πηγαίνω στο Mall και θέλω να κατεβάσω τα ράφια, να τα δοκιμάσω όλα, να δώσω την κάρτα μου και να τα πάρω σπίτι μου. Η ντουλάπα μου είναι γεμάτη με ρούχα που δεν φοράω ποτέ, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να αγοράζω διαρκώς καινούρια. Το τηλέφωνό μου στο σπίτι είναι μονίμως κατεβασμένο για να μην με πρήζουν από την τράπεζα -χρωστάω πολλά στην κάρτα. Έχω φεσώσει συγγενείς μέχρι και τρίτου βαθμού, το χαρτζιλίκι με το που το παίρνω φεύγει, ο μισθός το ίδιο».

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί κανείς να καταλογίσει στην κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, και η ύπαρξη των χλιδάνεργων είναι ένα από αυτά. Αλλά δεν φταίνε οι τσάντες και τα παπούτσια αν η γυναίκα που τις ψωνίζει το κάνει με λεφτά που δεν έχει ή δεν έχει βγάλει με τον ιδρώτα της.

Ο σφιχτός-όσο-δεν-παίρνει εναγκαλισμός της ελληνικής οικογένειας, που αρνείται να αφήσει τα παιδιά της να ωριμάσουν, δημιουργεί σε συνδυασμό με όλες τις χαρές του lifestyle αυτούς τους αιώνιους εφήβους που προτιμούν να ζήσουν σήμερα ό,τι έχει να τους προσφέρει η ζωή (ο μπαμπάς), παρά να ταλαιπωρηθούν για να το απολαύσουν αύριο.

Ως στάση ζωής αυτή δεν είναι απολύτως καταδικαστέα. Αναρωτιέται όμως κανείς, όταν ο μπαμπάς (ζωή) πάψει να παρέχει, τι θα καταναλώσει ο χλιδάνεργος; Και, ακόμα χειρότερα: Τι θα καταναλώσουν τα παιδιά του;

Προς το παρόν οι χλιδάνεργοι εξακολουθούν να βγαίνουν, να ψωνίζουν, να ταξιδεύουν, να πηγαίνουν σε interviews για δουλειές που δεν χρειάζονται, καθώς ο χρόνος περνά χωρίς συνέπειες. Θα έρθουν συνέπειες στο μέλλον; Έλα ντε.

Είδα τη Μαρία πρόσφατα, καλοντυμένη, αψεγάδιαστη, σε ακριβό εστιατόριο να τρώει με τον -πολύ μεγαλύτερο- φίλο της. Ήταν μια χαρά: Χαρούμενη, ξεκούραστη και, ενάμιση χρόνο μετά το τέλος των σπουδών της, ακόμα χλιδάνεργη.

Νομίζω ότι θα τα πάει μια χαρά.

Πηγή: http://g700.blogspot.com/2007/10/blog-post_20.html

Πουλάνε αέρα κοπανιστό και "εποπτεύουν" τις ζωές μας...

Οι κεντρικές τράπεζες δανείζουν τις κυβερνήσεις χρήματα που τυπώνουν με αντάλλαγμα ομόλογα. Δηλαδή, παράγουν χρήμα εκ του μηδενός. Πιστεύετε, αλήθεια, ότι θα αφήσουν μία τόσο κερδοφόρο επιχείρηση στην τύχη της;

Ας πούμε ότι εσείς είστε η κυβέρνηση και έρχεστε σε εμένα που είμαι η κεντρική τράπεζα. Θέλετε ρευστότητα και μου ζητάτε 10 δισ. ευρώ. Αμέσως δίνω εντολή στους υπαλλήλους του τυπογραφείου να ξεκινήσουν εργασία και την άλλη μέρα το πρωί έχετε στα θησαυροφυλάκιά σας ολόφρεσκα χαρτονομίσματα, συνολικής αξίας 10 δισ. ευρώ. Κι εγώ, η κεντρική τράπεζα, έχω στο δικό μου θησαυροφυλάκιο ένα άλλο κομμάτι χαρτί που το ονομάζουμε ομόλογο και το οποίο πιστοποιεί τη δική σας οφειλή.

Πάμε τώρα στο πιο ωραίο! Σας «τιμολογώ» για αυτή σας την οφειλή, αφού βάζω ένα επιτόκιο στο ομόλογο. Θα πείτε ότι αυτό είναι για τα «έξοδα», καθώς εργάστηκαν σκληρά και μάλιστα υπερωριακά τόσοι άνθρωποι, για να τυπώσουν τα νέα χαρτονομίσματα. Αλλά αυτό δεν ισχύει, αφού η ιστορία του τυπογραφείου είναι καθαρά... παραπλανητική! Στην πράξη, τα πάντα καθορίζονται με λογιστικές εγγραφές. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Γιατί σας τιμολόγησα; Στην πραγματικότητα ανταλλάξαμε χαρτιά με χαρτιά και εγώ σας τιμολογώ. Τιμολογώ, δηλαδή, το κοινωνικό σύνολο...

Είναι η καλύτερα στημένη δουλειά στον πλανήτη! Η δημιουργία χρεών είναι η μεγαλύτερη και αποδοτικότερη βιομηχανία που έχει ποτέ στηθεί. Και σας ρωτάω: Τι τους εμποδίζει να συνεχίσουν να τυπώνουν χαρτιά και να δημιουργούν έτσι νέες οφειλές του κοινωνικού συνόλου προς αυτούς; Τίποτα! Αν το κάνουν, αν σταματήσουν να τροφοδοτούν το σύστημα με ρευστότητα και ως «αμοιβή» να αυξάνεται κάθε χρόνο το δημόσιο χρέος, θα είναι σαν να σταματάει ο ποδηλάτης να κάνει ποδήλατο. Κάποια στιγμή, λοιπόν, το ποδήλατο θα σταματήσει και ο ποδηλάτης θα σωριαστεί στο έδαφος.

Διαβάζουμε και ακούμε ότι το κύμα των κρατικών παρεμβάσεων στην Οικονομία είναι μία δημόσια και αυταπόδεικτη παραδοχή της αποτυχίας των φιλελεύθερων αντιλήψεων. Μα, το ίδιο πράγμα συνέβαινε και πριν. Απλά, τώρα, χρειάζεται ο ποδηλάτης να κάνει πιο γρήγορες πεταλιές, για να ανέβει την ανηφόρα.

Θα χρεοκοπήσουν, λέει, τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά. Αυτό συμβαίνει ήδη και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές είναι οι παρενέργειες της δράσης του φαρμάκου, της συνεχούς δημιουργίας χρεών. Είναι σαν να δοκιμάζουμε ένα φάρμακο στον πληθυσμό και να κάνουμε την παραδοχή ότι το 5% θα αρρωστήσει ή θα πεθάνει. Δικαιολογούμε την απώλεια αυτή με το επιχείρημα ότι θα σώσουμε το υπόλοιπο 95%. Όλοι μας έχουμε στο μυαλό μας το νούμερο 95% και ξεχνάμε έτσι να ρωτήσουμε αν πράγματι χρειαζόμασταν το φάρμακο ή ποιες θα ήταν οι απώλειες, αν το φάρμακο δεν είχε κυκλοφορήσει στην αγορά.

Ας επιστρέψουμε στην αρχική ιδέα. Θα πείτε ότι οι κεντρικές τράπεζες ελέγχονται από το κράτος και έτσι δεν υπάρχει θέμα,, υπό την έννοια ότι το κράτος τιμολογεί το κράτος. Κι όμως! Εδώ είναι το θέμα! Υπάρχει λόγος να τιμολογήσετε εσείς το παιδί σας, γιατί αναπνέει τον ίδιο αέρα με εσάς; Μήπως το «μυστικό» βρίσκεται κάπου αλλού;

Εσείς, λοιπόν, που είστε η κυβέρνηση, παίρνετε το δάνειο. Τι θα το κάνετε; Θα το ρίξετε στην αγορά. Κι από εκεί και πέρα ξεκινάει ο κύκλος της κερδοσκοπίας. Τα χρήματα αυτά θα τα πάρουν οι τράπεζες, τα δικά σας χρήματα, και με βάση αυτά θα δώσουν νέα δάνεια, πολλαπλάσια της αρχικής αξίας του δικού σας δανείου. Με άλλα λόγια, όσα περισσότερα είναι τα δάνεια που παίρνουν οι κυβερνήσεις από τις κεντρικές τράπεζες, τόσο αυξάνεται η ρευστότητα στην αγορά, τόσα περισσότερα δάνεια δίνουν οι τράπεζες στους καταναλωτές, τόσο πιο δεσμευμένοι, πιο εξαρτημένοι είναι οι καταναλωτές απέναντι στις τράπεζες, στις κεντρικές τράπεζες και στις κυβερνήσεις τους.

Ναι, αλλά τώρα έχουμε κρίση και οι τράπεζες έχουν σταματήσει να δίνουν δάνεια. Πολύ σωστά. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα σταματήσουν γενικώς να δίνουν δάνεια στο μέλλον! Σημαίνει ότι ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Η ώρα της ανακατανομής του πλούτου. Όσοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, θα χάσουν τα πάντα και όσοι μπορούν, θα συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερο πλούτο στα χέρια τους.

Μην πιστεύετε στα σενάρια της απόλυτης καταστροφής. Το ίδιο το σύστημα δεν πρόκειται να αυτοκτονήσει. Το πολύ – πολύ να εφεύρει κι άλλους τρόπους, για να «εποπτεύει» την καθημερινότητά μας. Στο κάτω – κάτω της γραφής τι τους κοστίζει να ρίξουν στην αγορά όσα χρήματα χρειάζονται, για να ξεπεραστεί η κρίση; Τίποτα...

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης