Επιχειρήσεις Vs διεθνών οίκων

Την αρχή την έκανε ο κ. Αγγελόπουλος επειδή θεώρησε η Citigroup έθιξε σε έκθεσή της την Χαλυβουργική. Τη σκυτάλη των δικαστικών μέτρων παίρνει η Τράπεζα Πειραιώς κατά της Deutsche Bank. Είναι το τέλος των αναλύσεων;

Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι μία ασυνήθιστη διαδικασία σε ό,τι αφορά τις εκθέσεις των διεθνών επενδυτικών οίκων. Οι δύο αυτές περιπτώσεις, της Χαλυβουργικής και της Τράπεζας Πειραιώς είναι εξαιρετικά σπάνιες. Δεν είναι συνηθισμένο επιχειρήσεις να στρέφονται κατά χρηματοοικονομικού οίκου θεωρώντας ότι θίχτηκαν από μία έκθεσή αναλυτή του.

Μέχρι σήμερα οι θιγμένοι δεν είχαν αντιδράσει κι ας είχαν υπάρξει περιπτώσεις που έχριζαν της άμεσης επέμβασης των εποπτικών αρχών. Όχι μόνο διότι η αγορά ήταν ανοδική και μπορούσε να απορροφήσει εύκολα τους κραδασμούς από μία αρνητική έκθεση, αλλά κι επειδή οι επιχειρήσεις δεν ήθελαν να ανοίξουν μέτωπο με τους ξένους οίκους. «Σήμερα απέναντι, αύριο μαζί», ήταν το σύνθημα που επικρατούσε, καθώς ήταν βέβαιο ότι θα έφτανε κάποια στιγμή η ώρα που οι βασικοί μέτοχοι των εταιρειών θα είχαν ανάγκη τις υπηρεσίες των διεθνών οίκων. Σήμερα, με τις μετοχές να έχουν ήδη κατρακυλήσει στα... τάρταρα, οι δημόσιες σχέσεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Άλλα είναι τα πράγματα εκείνα που προέχουν.

Είναι αλήθεια ότι αν η υπόθεση των δικαστικών προσφυγών πάρει διάσταση, οι επενδυτές θα βρίσκουν στο εξής μόνο καλά λόγια στις εκθέσεις των αναλυτών! Η υπόθεση αυτή μοιάζει σαν να «ποινικοποείται» η ελεύθερη σκέψη, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Θα λέγαμε μάλιστα ότι οι δύο αυτές περιπτώσεις σηματοδοτούν το τέλος της εποχής των «δεινοσαύρων» στις χρηματιστηριακές αγορές. Τις εποχές που για να συμβεί οτιδήποτε θα έπρεπε να έχει τις... ευλογίες από κάποιον οίκο του εξωτερικού. Οι εκθέσεις των διεθνών οίκων έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο στόχαστρο των επενδυτών και όχι άδικα. Οι ξένοι οίκοι έδωσαν αυτό το δικαίωμα.

Από την άλλη πλευρά, το ότι κάποιος προσφεύγει στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι έχει και απαραίτητα δίκιο. Σημαίνει όμως ότι οι ξένοι οίκοι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στο τι γράφουν και στο τι προτείνουν. Να είναι τουλάχιστον προετοιμασμένοι για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των διαδίκων τους στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Τελωνειακοί και φαρισαίοι

Τελωνειακοί και φαρισαίοι

Άπαντες έχουν καταλάβει ότι οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα είναι κατά βάθος συμπονετικές, παρά τον τσαμπουκά που επιδεικνύουν στην αρχή.

Προαναγγελθείσες εξελίξεις

Δε χρειάστηκαν περισσότερες από δύο ημέρες, για να ξεκινήσουν τα ρεπορτάζ που αναφέρουν ότι η απεργία των τελωνειακών προκαλεί προβλήματα ανεφοδιασμού της αγοράς. Στη συνέχεια, οι ρεπόρτερ αναφέρονται ειδικότερα στα πρατήρια υγρών καυσίμων όπου οι αντλίες στερεύουν σιγά-σιγά και ήδη βλέπουμε τις συνήθεις πλέον ουρές για μερικά γαλόνια καυσίμου. Πριν καλά καλά ξεκινήσει η απεργία, ακόμη και όσοι δεν οδηγούν γνώριζαν ότι μια τέτοια κινητοποίηση θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στα προβλήματα ανεφοδιασμού και έτσι όσοι έχουν αυτοκίνητα σπεύδουν να γεμίσουν καλού-κακού τα ρεζερβουάρ τους.

Άπαντες λοιπόν γνωρίζουμε ότι θα δημιουργηθεί πρόβλημα. Αρχικά στα καύσιμα, στη συνέχεια στο ανεφοδιασμό της αγοράς με τρόφιμα και μετά δεν ξέρω και ΄γω που αλλού. Το γνωρίζει φυσικά και η κυβέρνηση. Μάλιστα, το γνώριζε νωρίτερα από εμάς, καθώς οι τελωνειακοί είχαν προειδοποιήσει για τις κινητοποιήσεις. Παραμένει όμως ανένδοτη και δε διαπραγματεύεται μαζί τους θέματα για τα οποία έχει λάβει εδώ και καιρό αποφάσεις. Η εικόνα μιας κυβέρνησης που εμμένει στις αποφάσεις της, αποπνέει μια σοβαρότητα. Δε θα ήταν ευχάριστο να αλλάζει πολιτική κάθε φορά που κάποιος αντιδρά.
Vs


Με γνωστή κατάληξη

Μάλιστα σε μια σοβαρή κοινωνία θα είχε και την αμέριστη στήριξη των πολιτών. Όταν έμαθε λοιπόν τις προθέσεις των τελωνειακών, είχε δυο επιλογές. Η πρώτη ήταν να σαλπίσει άτακτη υποχώρηση και να "συμφωνήσει με τα δίκαια αιτήματα του κλάδου". Θα ήταν ένα μικρό πλήγμα στο κύρος της, αλλά θα μπορούσε να στηρίξει επικοινωνιακά το θέμα, λέγοντας ότι "αφουγκράζεται τα προβλήματα της κοινωνίας και των επαγγελματικών ομάδων, προσαρμόζοντας την πολιτική της". Η δεύτερη επιλογή είναι φυσικά να μείνει ανένδοτη στις θέσεις της. Ο δύσκολος αυτός δρόμος απαιτεί φυσικά έναν σχεδιασμό. Πρέπει να αναλογιστεί το κόστος που θα έχει στην εικόνα της η ταλαιπωρία των πολιτών, να τους ενημερώσει ότι οι ώρες είναι δύσκολες αλλά απαιτείται τόλμη για να πάμε μπροστά και φυσικά να έχει έτοιμο ένα σχέδιο έκτακτης δράσης για την περίπτωση που τα πράγματα "ξεφύγουν" και οι οδηγοί γεμίζουν τα ρεζερβουάρ με μπουκαλάκια βενζίνης από το σούπερ μάρκετ, την ώρα που η αγορά θα βάζει λουκέτο από την έλλειψη εμπορευμάτων.

Μέχρι τώρα, στην Ελλάδα επιλέγεται μια τρίτη μεσοβέζικη λύση. Η Κυβέρνηση επιδεικνύει τσαμπουκά τις πρώτες ημέρες των κινητοποιήσεων και μαλακώνει, όπως το κρέας που σιτεύει, τις επόμενες ή περιμένει να "μαλακώσουν" οι απεργοί, βασιζόμενη στην καλή τους θέληση και την κακή τους οικονομική κατάσταση που δεν επιτρέπει μακροχρόνιους αγώνες. Τελικά υπαναχωρεί υπό το βάρος της κατακραυγής, έχοντας όμως ήδη προκαλέσει πανικό στους πολίτες. Ποιος ο στόχος μιας τέτοιας πολιτικής; Οι μεταρρυθμίσεις (σωστές ή λάθος) δεν προχωρούν, καθώς όλοι γνωρίζουν ότι τελικά η Κυβέρνηση θα σπάσει αργά ή γρήγορα και ξεκινούν κινητοποιήσεις για οποιοδήποτε θέμα. Από σοβαρά θεσμικά προβλήματα του κλάδου μέχρι παράλογες απαιτήσεις που ντύνονται με έναν μανδύα σοβαρότητας.

Αρθρογράφος: Σταμάτης Ζαχαρός