Λόγια ενός χρηματιστή

"Βγαίνω από το σπίτι μου σαν κλέφτης, όταν εσείς κοιμάστε ακόμη. Γιατί, στα μάτια σας, αυτό έχω γίνει τώρα: ένας λεπρός, ένας κακούργος".
Το παράπονο ενός Αμερικανού χρηματιστή, όπως το έγραψε ο ίδιος στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα».

Μέχρι χθες αυτός ο χρηματιστής ήταν η ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου. Αύριο δεν ξέρει αν θα επιστρέψει από το γραφείο του στο σπίτι με όλα τα προσωπικά του αντικείμενα μέσα σε ένα κουτί, όλη του τη ζωή, τις φωτογραφίες των παιδιών του που δεν τα βλέπει ποτέ, τη φωτογραφία της γυναίκας του που ψάχνει από τώρα δικηγόρο για διαζύγιο.

"Τρέχω με το αυτοκίνητό μου για να φτάσω στο κρυστάλλινο κτίριο της Νέας Υόρκης, με τρώει η αγωνία να μάθω αν ο κόσμος μου γκρεμίστηκε και μ΄ έπιασε στον ύπνο, να μάθω αν θα πρέπει να πω το βράδυ στη γυναίκα μου, αν δεν έχει υπογράψει ακόμη την αίτηση διαζυγίου, πως είμαι ένας άνεργος, χωρίς λεφτά για να πληρώσω τις δόσεις του πανάκριβου σπιτιού μου, να πληρώσω τα σχολειά των παιδιών, να εξοφλήσω τα πολυτελή ψώνια (δεν χρειάζεται ντοκτορά στο Γέιλ για να ξέρεις πως όσο πιο πολλά βγάζεις τόσο πιο πολλά ξοδεύεις). Ένας πρόσφυγας όπως άλλοι 80.000 σαν κι εμένα, που τριγύριζαν με τα Ρέιντζ Ρόβερ στο Μανχάταν χωρίς να δίνουν δεκάρα για κανέναν."

Η εταιρεία όπου δουλεύει ο χρηματιστής μας είναι ακόμη ζωντανή. Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει μέχρι πότε. «Δεν είμαι πικραμένος κι ούτε τα έχω με κανέναν», γράφει ο χρηματιστής.

"Ήταν καλό, όσο κράτησε, όπως ένας έρωτας. Μόνο που με στενοχωρεί να νιώθω πως με μεταχειρίστηκαν σαν πόρνη, που αφού πλάγιασαν μαζί της πληρώνοντας όσο όσο, τώρα οι πελάτες της καμώνονται πως δεν την ξέρουν. Τις καλές μέρες, όμως, ήμασταν οι προστάτες άγιοι της νέας μεταβιομηχανικής Αμερικής. Ποιος νοιαζόταν τότε αν παίρναμε το 20% από τα κέρδη, όταν αυτά τα κέρδη ήταν δεκάδες εκατομμύρια; Αύριο θα με καταπιεί κι εμένα κάποια άλλη τράπεζα ή θα απολυθώ ή θα ριχτώ από το παράθυρο ή θα διασωθώ από μια κυβέρνηση που πίστευε στην ελεύθερη αγορά και που τώρα τρέχει με τον πυροσβεστήρα να σβήσει τις φωτιές. Ίσως να καταλήξω κι εγώ σε μια κοινή εμπορική τράπεζα, από εκείνες που ζουν από τους μισθωτούς που καταθέτουν τους μισθούς τους- μισθούς που σήμερα πολύ θα θέλαμε να είχαμε κι εμείς, εμείς που κάποτε δεν καταδεχόμαστε να ρίξουμε ούτε μια ματιά σε όποιον μάς πρότεινε συναλλαγή μικρότερη από 10 εκατομμύρια."

"Ήμασταν οι θεοί, χωρίς κυβερνητικούς ελέγχους και χωρίς ηθικά βάρη. Μέσα στους κρυστάλλινους πύργους μας με τις μπρούντζινες πόρτες, παίζαμε τους κυρίαρχους του Σύμπαντος."

Και τώρα;
"Τώρα, όποτε κοιταζόμαστε κάθε πρωί στον καθρέφτη, αναρωτιόμαστε: Άραγε, τι δουλειά μπορεί να κάνει ένας παπάς, όταν μια μέρα κάποιος του αποδείξει πως ο Θεός δεν υπάρχει πια;".

Πηγή

"Customαρισμένα" επιτόκια από τις τράπεζες

Μέχρι σήμερα αν κάποιος πελάτης πήγαινε στην τράπεζα και ζητούσε την έκδοση πιστωτικής κάρτας ή στεγαστικού δανείου, αν εγκρινόταν τελικά, κατά τον υπολογισμό των δόσεων θα πλήρωνε ένα συγκεκριμένο flat επιτόκιο, ανεξαρτήτως της φερεγγυότητας ή της πιστοληπτικής του δυνατότητας.

Όπως διαβάζω όμως, από σήμερα ξεκινάει η λειτουργία του Συστήματος Βαθμολόγησης Συμπεριφοράς των δανειοληπτών, το οποίο θα αποτυπώνει την πιστοληπτική ικανότητα των πελατών των τραπεζών. Οι πελάτες ανάλογα με την βαθμολογία που θα έχουν θα απολαμβάνουν διαφορετικά επιτόκια. Το συγκεκριμένο σύστημα ονομάζεται Individual Credit Scoring και είναι κάτι που εφαρμόζεται στο εξωτερικό εδώ και αρκετό καιρό.

Έτσι, ενώ πριν από λίγο καιρό όλοι πλήρωναν τα ίδια επιτόκια (κάρτες, καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια) σε λίγους μήνες οι καλοπληρωτές θα πληρώνουν χαμηλότερα επιτόκια από τους αφερέγγυους, οι οποίοι θα δουν ξαφνικά τις δόσεις τους να ανεβαίνουν κατά πολύ.

Σύμφωνα με τον πρόεδρος της Τειρεσίας ΑΕ κ. Γ. Μούργελα:

Όλοι οι δανειολήπτες θα έχουν τη βαθμολογία τους, η οποία θα κυμαίνεται από 200 ως 600 πόντους, που είναι το άριστο. Η βαθμολογία θα ισχύει και για εκείνους που βρίσκονται στη «μαύρη λίστα» του Τειρεσία. Αυτό θα βοηθήσει τις τράπεζες να χορηγούν δάνεια με μεγαλύτερη ασφάλεια, καθώς τους παρέχει στατιστικές πληροφορίες για τη μελλοντική εξέλιξη της οικονομικής συμπεριφοράς ενός πελάτη τους.

Για παράδειγμα με το νέο σύστημα ένας δανειολήπτης με 500 βαθμούς έχει πιθανότητες να εξελιχθεί σε κακοπληρωτή της τάξεως του 3% ενώ ένας με βαθμολογία 240, 80%. Στον δεύτερο θεωρείται σχεδόν απίθανο να βρεθεί τράπεζα να του χορηγήσει κάποιο δάνειο.

Οι δανειολήπτες θα έχουν τη δυνατότητα να κερδίσουν βαθμούς όσο είναι συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους, ενώ για όσο μεγαλύτερο διάστημα αποπληρώνουν κανονικά τις οφειλές τους τόσο πιο μεγάλη θα είναι η βαθμολογία τους. Ωστόσο, όσοι υποπίπτουν σε παραπτώματα, όπως είναι η έκδοση ακάλυπτων επιταγών ή η καθυστέρηση πληρωμής του δανείου τους, θα υπόκεινται σε αφαίρεση βαθμών.

Τουλάχιστον αυτή την φορά σε αντίθεση με τα στοιχεία του Τειρεσία που είναι απόρρητα αν δεν κάνω λάθος, η πρόσβαση στα στοιχεία της συγκεκριμένης υπηρεσίας θα είναι ελεύθερη εκτός από τις τράπεζες και στους ίδιους τους δανειολήπτες, οι οποίοι θα μπορούν να ενημερώνονται για τη βαθμολογία τους και την εξέλιξή της.

Δεν είναι μόνο άχρηστοι, είναι και τεμπέληδες

του Θανάση Μαυρίδη

Κυρίες και κύριοι ετοιμαστείτε για μεγάλες περιπέτειες. Ο κύριος Καραμανλής μας υπόσχεται έκτακτα οικονομικά μέτρα, σαν κι αυτό του κεφαλικού φόρου. Ο κ. Παπανδρέου θα φορολογήσει, λέει, τη μεγάλη ακίνητη περιουσία και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Την ώρα που στην Ευρώπη μειώνονται οι φόροι για να αντιμετωπιστεί η κρίση, οι πολιτικοί μας οδηγούν το καράβι με ταχύτητα στην ξέρα..

Ο κ. Καραμανλής μας λέει ότι θα πάρει νέα μέτρα, αλλά δεν μας εξηγεί προς ποια κατεύθυνση θα είναι τελικά αυτά. Το γεγονός αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να βουλιάξει ακόμη περισσότερο τα φορολογικά έσοδα, αφού η αγορά έχει ήδη εκλάβει το μήνυμα από τον κεφαλικό φόρο: «Κρύψε ό,τι μπορείς να κρύψεις, επειδή δεν ξέρεις τι σε περιμένει αύριο με ετούτους».

Ο κ. Παπανδρέου, από την άλλη, έβγαλε από το καπέλο τη δική του «μαγική λύση», την φορολογία της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και των μεγάλων επιχειρήσεων. Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στον κ. Παπανδρέου ότι οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες έχουν τον τρόπο τους να εξαφανίζουν τα κέρδη τους. Έτσι, μένουν μόνο οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις. Αν, όμως, επιμείνουν σε τέτοιες ανορθόδοξες πρακτικές, τότε και οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις θα κάνουν ό,τι και οι μεγάλες πολυεθνικές.

Το βασικό πρόβλημα του πολιτικού κόσμου είναι ότι δεν έχει επαφή με την αγορά.Να είστε βέβαιοι ότι οι περισσότεροι από τους «συμβούλους» των πολιτικών μας αρχηγών δεν έχουν βγάλει μέχρι σήμερα ένα ευρώ στην ελεύθερη αγορά. Πρόκειται, στην μεγάλη τους πλειονότητα, για κομματικά στελέχη που έκαναν επάγγελμά τους την πολιτική ή για πανεπιστημιακούς που η μόνη τους επαφή με την επιχειρηματικότητα είναι όσα έχουν διαβάσει σε βιβλία και συγγράμματα.

Έχουμε βαρεθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα να ακούμε βλακείες. Έχουμε κουραστεί να διαπιστώνουμε κάθε φορά ότι η έλλειψη φαντασίας έχει παγιδεύσει τους γόνους των παλιών πολιτικών οικογενειών σε συλλογιστικές που δεν αντέχουν στην κριτική.

Τα διάφορα μέτρα που προτείνονται έχουν ως κεντρική τους ιδέα τους νέους φόρους. Για να υπάρξουν, όμως, φόροι θα πρέπει να υπάρχει και επιχειρηματική δραστηριότητα. Αν αποφασίσουν να τη στραγγαλίσουν, τότε, είναι βέβαιο ότι μας περιμένουν πολύ δύσκολες μέρες.

Λείπει από το πολιτικό σύστημα η τόλμη, λείπει η γνώση, λείπει το όραμα. Χρόνια και χρόνια ακούμε να μας μιλάνε για φορολογική δικαιοσύνη. Το πρόβλημα είναι ότι ο καθένας εννοεί με τον όρο «φορολογική δικαιοσύνη» κάτι τελείως διαφορετικό από τον άλλον. Φορολογική δικαιοσύνη για τον κ. Παπανδρέου είναι (κατά πως φαίνεται) να δουλεύουν οι επιχειρήσεις για το κράτος. Φορολογική Δικαιοσύνη για τον κ. Καραμανλή είναι να αποφασίζεται κάθε μέρα κι ένα νέο μέτρο, σαν να τραβάει κανείς κάρτες στην Mονόπολη.

Οι λύσεις υπάρχουν, δεν θα ανακαλύψουμε την Αμερική. Είναι γνωστές σε όλους. Είναι πασίγνωστες.

Πρώτα απ’ όλα ο περιορισμός του σπάταλου κράτους. Οι λέξεις είναι προσεκτικά επιλεγμένες και δηλώνουν ευγένεια. Θα έπρεπε κανονικά μα πούμε: Πετάξτε έξω από το δημόσιο όλα τα λαμόγια που κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα σε κάθε είδους προμήθεια. Αντί να μετράτε κεφάλια για τα χιλιάρικα που σας λείπουν, σκεφτείτε πόσα λεφτά θα είχαμε γλιτώσει αν αγοράζαμε τα όπλα στις τιμές που έπρεπε, τα φάρμακα και τις γάζες (ναι τις γάζες) στις τιμές που έπρεπε, αν πληρώναμε τους δρόμους στις τιμές που έπρεπε.

Δεύτερον, η αντιμετώπιση της διαφθοράς. Κι αυτές οι λέξεις είναι προσεκτικά επιλεγμένες. Αλήθεια, για να μην θίξουμε ποιόν; Είναι δυνατόν, μωρέ, να είμαστε στην ΟΝΕ, στην καρδιά της Ευρώπης, και να χρειαζόμαστε «γρηγορόσημο» για μια οποιαδήποτε πράξη στο δημόσιο τομέα; Είναι δυνατόν να μην μπορείς να ζητήσεις ένα οποιοδήποτε παλιόχαρτο από το μίζερο ελληνικό κράτος, δίχως να πρέπει να πληρώσεις «έναν καφέ» στον κάθε λιγδιάρη απατεωνίσκο; Είναι δυνατόν να βουίζει όλη η χώρα για τα τεράστια οικονομικά σκάνδαλα και να μην έχει προφυλακιστεί ένας, έστω ένας, από τους αλητάμπουρες που χρόνια τώρα συναλλάσσονται με το πολιτικό σύστημα; Ποιόν κοροϊδεύετε; Σε ποιο μέρος του κόσμου τα στελέχη της Siemens θα ομολογούσαν δωροδοκία και θα ήταν ακόμη έξω από την φυλακή; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου θα είχε γίνει ό,τι έχει γίνει με το Βατοπέδιο και θα ήταν ακόμη η κυβέρνηση στην θέση της; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου οι θέσεις των εφόρων αποτελούν αντικείμενο «πλειστηριασμού»; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου θα είχαν «πιάσει» δημόσιους υπαλλήλους με καταθέσεις δυσανάλογες των αποδοχών τους και δεν θα ήταν ήδη στον εισαγγελέα για να δώσουν τις απαραίτητες εξηγήσεις;

Τρίτον, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Εδώ τα πιάσαμε τα λεφτά μας! Κάναμε bingo. Γιατρός δηλώνει εισόδημα από ιατρείο 10.000 ευρώ το χρόνο. Και θέλει να μας πείσει γι΄ αυτό. Λυπάμαι φίλε μου, αλλά αν βγάζεις μόνο 10.000 ευρώ το χρόνο, καλύτερα να το κλείσεις το ρημάδι και να ψάξεις να βρεις γρήγορα καμιά δουλειά για να θρέψεις την οικογένειά σου. Κι αν δεν το επιθυμείς, επειδή διαθέτουμε πράγματι ένα φιλεύσπλαχνο κράτος που θα θελήσει να προστατεύσει το μέλλον της οικογένειάς σου, θα το κάνει αυτό για σένα. Εκτός κι αν θέλεις να πληρώνεις φόρους για 60.000 ευρώ έσοδα τον χρόνο, βρέξει χιονίσει.

Εστιάτορας δηλώνει πιο λίγα από όσα αμείβεται το γκαρσόνι του. Καλά κάνεις παλικάρι μας και μας βγάζεις κοροϊδευτικά την γλώσσα. Η εφορία, λοιπόν, θα πρέπει να δεχτεί την πρότασή σου, διότι κατά τεκμήριο είσαι ένας ειλικρινής πολίτης. Αν, όμως, σε πιάσει σε έλεγχο ότι έκρυψες έστω κι ένα ευρώ, τότε, αγαπητέ μας, θα πρέπει να χάσεις το μαγαζί του, το σπίτι σου, το αυτοκίνητό σου, τις τραπεζικές σου καταθέσεις, ό,τι έχεις και δεν έχεις.

Ένας οποιοσδήποτε από εμάς υποστηρίζει ότι είναι φτωχός. Ότι έχει μικρά εισοδήματα. Αλλά διάγει βίο μεγιστάνα. Με άλλα λόγια, θέλει και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο. Θέλει να απολαμβάνει ένα κράτος δικαίου, αλλά και να μην πληρώνει εκείνα που του αναλογούν. Από τη στιγμή που έχει δηλώσει ότι δεν έχει λεφτά και ζει σαν μαχαραγιάς, αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα (αν δεν τα έχει κληρονομήσει) από κάπου τα έχει κλέψει. Τι πρέπει, λοιπόν, το κράτος να κάνει για το προϊόν της κλοπής; Μα, να το κατάσχει. Όλα, μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Όλα αυτά, βέβαια, απαιτούν κίνητρα για τον πολίτη που θα θελήσει να ακολουθήσει τον σωστό δρόμο. Απαιτείται πραγματική φορολογική δικαιοσύνη. Δηλαδή, χαμηλούς φόρους, έτσι ώστε να μην μπορεί κάποιος να βρει άλλοθι και να είναι έτσι υποχρεωμένος να δηλώνει και την τελευταία δεκάρα που βγάζει.

Την ώρα, όμως, που οι άλλοι προσπαθούν με τον άλφα ή βήτα τρόπο να βρουν διέξοδο από την κρίση, εμείς γυρίζουμε γύρω – γύρω από την ουρά μας, πιστεύοντας, ανόητα, ότι θα καταφέρουμε με τον τρόπο αυτόν να κάνουμε κάτι. Αντί να μειώνουμε τους φόρους, εμείς τους αυξάνουμε. Πολύ απλά, διότι δεν υπάρχει κάποιος διατεθειμένος να κάνει τα αυτονόητα. Δεν υπάρχει κάποιος να σηκώσει τα μανίκια του για να δουλέψει. Δεν είναι μόνο άχρηστοι, είναι και τεμπέληδες...

Πηγή: Θανάσης Μαυρίδης, capital.gr

Brand Names μετά την κρίση

Τα συγκεκριμένα logos κυκλοφορούν εδώ και αρκετό καιρό στο Internet και προσπαθούν να περιγράψουν με γλαφυρό τρόπο τη δύσκολη περίοδο για τις εταιρίες.

The Crisis of Credit

Όλοι γνωρίζουν ότι αυτή η περίοδος είναι λίγο δύσκολη από οικονομικής άποψης -μερικοί ισχυρίζονται ότι είναι η δυσκολότερη από τον Β' Παγκόσμιο- και έχουν βαλθεί μέρα νύχτα όλοι οι ειδικοί να αναλύσουν τι γίνεται, πως οδηγηθήκαμε μέχρι εδώ και τι φταίει.

Εκτός κι αν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα κάποιος ή αν έχει ενημερωθεί από ανθρώπους που όντως γνωρίζουν, και όχι τα ελληνικά ΜΜΕ που θεωρούν εαυτούς πανεπιστήμονες με άποψη επι παντώς επιστητού, το πιθανότερο είναι να επικρατεί μια σύγχυση για το τι έγινε. Οκ φταίει η αγορά των ακινήτων και τα δάνεια που δώθηκαν απλόχερα σε άτομα που δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν όμως δεν είναι κατατοπιστική απάντηση αυτή.

Μια πιο οπτικοποιημένη και περισσότερο κατανοητή εξήγηση βρήκα στο youtube.

Το πρώτο μέρος:


Το δεύτερο μέρος:

Μια τράπεζα χωρίς επιτόκια

Στη Σουηδία λειτουργεί μια τράπεζα διαφορετική από τις άλλες καθώς δεν υπάρχει η έννοια του επιτοκίου, βασικό στοιχείο όλων των άλλων τραπεζών και λόγος ύπαρξης τους. Η JAK Bank έχει 34.000 μέλη από όλη τη χώρα τα οποία ανταλλάσουν χρήματα μεταξύ τους παρακάμπτοντας το παραδοσιακό τραπεζικό σύστημα.

Η τράπεζα δεν έχει μεγαλομετόχους, όλοι είναι ισότιμοι, και αυτό δίνει τη δυνατότητα στην τράπεζα να μην έχει πρώτο στόχο το κέρδος αλλά την αλληλοστήριξη των μελών της και την στήριξη των μικρών επιχειρηματιών.

Όλη η ιδέα βασίστηκε στο γεγονός ότι με το επιτόκιο οι μοναδικοί που επωφελούνται είναι αυτοί που έχουν ήδη χρήματα. Ανεξάρτητως της δουλειάς κάποιου ή του χρόνου εργασίας, για να αποκτήσεις λεφτά πρέπει να έχεις λεφτά με το σημερινό σύστημα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Μargrit Κennedy το 80% του γερμανικού πληθυσμού δουλεύει και ζημιώνεται τελικά από το σύστημα, το 10% είναι αδιάφορο και το υπόλοιπο 10% βάζει το χρήμα να δουλέψει γι' αυτούς χρησιμοποιώντας τα επιτόκια.

Ένα παράδειγμα που χρησιμοποιεί για να μας δείξει την παράνοια του σημερινού συστήματος είναι το εξής:

Αν ο Χριστός έδινε μια πέννα στην τράπεζα όταν γεννήθηκε με επιτόκιο 5% και ερχόταν το 2000 να τη ζητήσει πίσω μαζί με τα επιτόκια, η τράπεζα θα έπρεπε να του δώσει 500.000.000.000 (δισεκατομμύρια) σβώλους χρυσού!

Γενικά το βίντεο εκτός από την περιγραφή της τράπεζας αναφέρεται και στο σημερινό επιτοκιακό σύστημα προκαλώντας ερωτήματα για το ποιοι επωφελούνται τελικά και με τι κόστος για τους υπόλοιπους.



Μια παρόμοια κίνηση που βρήκα και στο διαδίκτυο είναι σε αυτή την σελίδα, όπου άνθρωποι μέσω του διαδικτύο δανείζουν και δανείζονται χρήματα παρακάπτοντας τις τράπεζες. Φυσικά η αξιοπιστία των παραπάνω κινήσεων στηρίζεται απλά και μόνο στην καλή πίστη, αλλά μέχρι τώρα φαίνεται να λειτουργεί.

Πρώην μεγαλοστελέχη σε δουλειές επιβίωσης

Μια από τις άγνωστες πτυχές της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι η καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στις ΗΠΑ - όπου η ανεργία σκαρφαλώνει στο 8,1%, στο υψηλότερο ποσοστό της τελευταίας 25ετίας -, πληθαίνουν οι ιστορίες ανθρώπων που ενώ πριν λίγο καιρό ήταν μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων, σήμερα καθαρίζουν τουαλέτες…

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα των New York Times που αναδημοσιεύεται στα Νέα, αντιπρόεδροι μεγάλων εταιρειών, αρχιτέκτονες, στελέχη επιχειρήσεων ΜΜΕ καθαρίζουν σήμερα γραφεία, σηκώνουν τηλέφωνα και κάνουν κακοπληρωμένες δουλειές μερικής απασχόλησης προκειμένου να επιβιώσουν.

Από 70.000 δολάρια το μήνα σε 12 δολάρια την ώρα

Ο 52χρονος Μαρκ Κούπερ από την Αριζόνα αρχίζει την ημέρα του στη δουλειά καθαρίζοντας τα πόμολα των γραφείων ενός κτιρίου, αφού πρώτα ξεσκονίσει και σφουγγαρίσει τον διάδρομο. Πριν από 9 μήνες έχασε τη δουλειά του ως υπεύθυνος ασφαλείας μιας από τις 500 μεγαλύτερες εταιρείες των ΗΠΑ. Διαχειριζόταν έναν προϋπολογισμό ύψους 1,2 εκατ. δολαρίων και ο μισθός του ξεπερνούσε τις 70.000 δολάρια ετησίως (περίπου 4.600 ευρώ τον μήνα). Τώρα είναι ευγνώμων που μπορεί να κερδίζει 12 δολάρια την ώρα σε μια «δουλειά επιβίωσης» στην οποία τον προσέλαβε ένας φίλος του που έχει συνεργεία καθαρισμού.

«Πρέπει να καταπολεμώ καθημερινά την απόγνωση, την απογοήτευση, την κατάθλιψη» λέει ο Κούπερ, ο οποίος εργάζεται 5 ημέρες την εβδομάδα από τις 9 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα, και αυτήν τη στιγμή δεν καταγράφεται ως άνεργος. Όμως η πτώση του στην οικονομική κλίμακα είναι μία από τις πιο ανησυχητικές και συχνά κρυφές πτυχές της κρίσης. Αυτήν τη στιγμή δεν είναι ξεκάθαρο πόσοι επαγγελματίες όπως ο Κούπερ έχουν αναγκαστεί να καταφύγουν σε τέτοιες δυσεύρετες δουλειές με πολύ λίγα χρήματα.

Περίπου 1,7 εκατ. Αμερικανοί καταγράφηκαν ως εργαζόμενοι μερικής απασχόλησης τον Φεβρουάριο επειδή δεν μπορούσαν να βρουν πλήρη απασχόληση- αύξηση 40% σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο του 2007, όταν άρχισε η ύφεση.

Οι ειδικοί συμφωνούν ότι όσο διαρκεί η οικονομική κρίση και μόλις σταματήσουν τα επιδόματα ανεργίας, η περίπτωση του Μαρκ Κούπερ θα γίνει πλέον κανόνας. Και όπως λέει ο Κούπερ «η ψυχολογική προσαρμογή είναι εξίσου δύσκολη με την οικονομική, καθώς η αίσθηση της προσωπικής αξίας χάνεται. Η αλλαγή δεν επηρεάζει μόνο το πορτοφόλι αλλά και την ψυχή».

Η δεινή οικονομική κατάσταση είναι που αναγκάζει τον Κούπερ να ξυπνά κάθε πρωί στις 4 στο σπίτι του στην Αριζόνα και αφότου προσευχηθεί να αφιερώνει δύο ώρες σε αναζήτηση δουλειάς στο Ίντερνετ, τηλεφωνήματα και αποστολή βιογραφικών. «Μερικές φορές δεν αντέχω και ξεσπάω σε κλάματα», λέει. «Σκέφτομαι, κοίτα πού κατάντησα». Όμως η σύζυγός του, που παραδέχεται ότι αρχικά ντρεπόταν για τη δουλειά του, διευκρινίζει ότι τώρα αισθάνεται πιο καλά. «Δεν υπάρχει καμία ντροπή», τονίζει. «Είμαι περήφανη για τον άνδρα μου, για το ότι κάνει ό,τι μπορεί και ό,τι χρειάζεται προκειμένου να προσφέρει στην οικογένειά του. Ακόμα και εάν είναι να σκουπίζει πατώματα και να καθαρίζει τουαλέτες».

«Είναι χειρότερο και από τον θάνατο της μάνας μου»

«Είναι σαν να ξεφλουδίζεις ένα σάπιο κρεμμύδι», λέει η Αμ Αρλτ από το Τενεσί, που πρόσφατα άρχισε να δουλεύει στην εξυπηρέτηση πελατών μιας διαδικτυακής υπηρεσίας έπειτα από 20 χρόνια ως στέλεχος μεγάλων εταιρειών ΜΜΕ. «Με κάθε στρώμα που ξεφλουδίζεις, ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο για τον εαυτό σου. Πρέπει να προσαρμοστείς, θέλεις δεν θέλεις».

Όταν η 53χρονη Αρλτ έκανε αίτηση για τη δουλειά έστειλε ένα ταπεινό βιογραφικό στο οποίο δεν ανέφερε την 20χρονη πείρα της, ούτε το γεγονός ότι είχε φθάσει να γίνει αντιπρόεδρος σε μια μεγάλη επιχείρηση με μισθό 165.000 δολάρια τον χρόνο. Στη νέα της εργασία κερδίζει 10-15 δολάρια την ώρα. Παρ΄ ότι έχει χάσει κάποιους φίλους επειδή δεν ανήκει πλέον στον κοινωνικό τους κύκλο, η Αρλτ λέει ότι είναι χαρούμενη που πλέον δεν κάθεται σπίτι να σκέφτεται: «Γιατί δεν μου τηλεφώνησαν σήμερα;».

Ο καινούργιος της μισθός καλύπτει τις δόσεις της υποθήκης του σπιτιού αλλά όχι και τις άλλες υποχρεώσεις της. Πρόσφατα απέσυρε όλα τα χρήματα από τη συνταξιοδοτική της ασφάλιση- 17.000 δολάρια. «Αυτό που ζω είναι το πιο σκληρό πράγμα που έχω βιώσει στη ζωή μου», λέει. «Είναι πιο σκληρό από το διαζύγιό μου, χειρότερο ακόμα και από τον θάνατο της μάνας μου».

Δύσκολο να κρατήσεις μια δουλειά έστω και κακοπληρωμένη

O 51χρονος Τζον Έλερ, από τη Μοντάνα, ήταν μέχρι το 2002 διευθυντής στην τηλεφωνική εταιρεία Sprint, κέρδιζε 150.000 δολάρια τον χρόνο και ήταν υπεύθυνος για 7.000 εργαζομένους. Έναν χρόνο αργότερα βρήκε άλλη δουλειά, με τα μισά λεφτά ως επικεφαλής τηλεφωνικού κέντρου στο Νιου Τζέρσι. Έπειτα από δύο χρόνια η εταιρεία έκλεισε και έμεινε άνεργος για έναν χρόνο πριν ξεκινήσει να δουλεύει για μια παρόμοια επιχείρηση.

Έπειτα από έναν χρόνο έκλεισε και αυτή και δεν έβρισκε εργασία για αρκετούς μήνες. Τον Ιούλιο του 2007 άρχισε να εργάζεται ως φούρναρης για 10 δολάρια την ώρα. Τον απέλυσαν τον προηγούμενο Οκτώβριο λόγω περικοπών. Βρήκε νέα «δουλειά επιβίωσης» ως υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας. Με μισθό 34.000 δολάρια τον χρόνο και 8 παιδιά, η οικογένεια ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Ο Έλερ δεν έχει κατορθώσει να πληρώσει τις δόσεις του στεγαστικού δανείου εδώ και 6 μήνες και η τράπεζα απειλεί με κατάσχεση. «Σπάω το κεφάλι μου να βρω τρόπους να κερδίσω χρήματα», λέει απελπισμένος. «Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω...».

http://cosmo.gr/News/USA/232890.html

Η "σκληρή" πολιτική της γλάστρας

Οι τράπεζες αντιμετώπισαν και άλλοτε στο παρελθόν προβλήματα. Το 1991 στην Αμερική, η διοίκηση μεγάλης τράπεζας πήρε από τους υπαλλήλους ακόμη και τις γλάστρες που καλλώπιζαν τα γραφεία τους! Κι όχι μόνο αυτό...

Την πληροφόρηση μας την έδωσε Έλληνας που είχε ζήσει εκείνες τις δύσκολες μέρες και έχει δουλέψει σε ξένες τράπεζες για περισσότερο από είκοσι χρόνια. Αφορμή για τη συζήτηση στάθηκε η «πληροφορία» ότι ελληνική τράπεζα «έκοψε» πριν από λίγες ημέρες τα δωρεάν αναψυκτικά που πρόσφερε στα υψηλά της στελέχη. Κι εύλογα αναρωτηθήκαμε αν η «οικονομία» αυτού του μεγέθους μπορεί να φανεί στους... ισολογισμούς στο τέλος της χρήσης.

«Οι περικοπές δεν γίνονται για λόγους οικονομίας, αλλά για να συνειδητοποιήσουν τα στελέχη ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ότι θα πρέπει να σκέφτονται για τα πάντα στο εξής, με αυτό τον γνώμονα».

Κι άρχισε να μας εξιστορεί τη δική του εμπειρία. Το 1991, λοιπόν, μεγάλη αμερικανική τράπεζα βρέθηκε και πάλι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβε η διοίκηση ήταν να απομακρυνθούν οι γλάστρες από τους χώρους εργασίας. Μαζί με τις γλάστρες απομακρύνθηκαν και οι κηπουροί που είχαν προσληφθεί για να τις φροντίζουν. Ταυτόχρονα περιορίστηκε στο ελάχιστο η παροχή γραφικής ύλης και οι εργαζόμενοι ήσαν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν και τις δύο πλευρές ενός εγγράφου για σημειώσεις ή φωτοτυπίες.

Ανάμεσα στα μέτρα που ελήφθησαν ήταν και η διακοπή της συνεργασίας με εταιρεία ταξί που εξυπηρετούσε τα στελέχη της εταιρείας. Το μέτρο απέδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια, όταν ο τζίρος της εταιρείας ταξί συνολικά ανερχότανε σε 1,1 εκατ. δολάρια. Η εταιρεία ταξί είχε φτάσει στο σημείο να μην αναζητά άλλον πελάτη πέρα από την τράπεζα και τα στελέχη της τράπεζας να χρησιμοποιούν την εταιρεία ταξί και για τις πιο κοντινές μετακινήσεις τους.

Μέσα σε λίγες ημέρες είχε δημιουργηθεί η αίσθηση ότι οι καλές ημέρες ανήκαν στο παρελθόν και ότι το επόμενο στοίχημα θα ήταν αυτές καθαυτές οι θέσεις εργασίας. Αυτόματα οι εργαζόμενοι άρχισαν να σκέφτονται το καλό της τράπεζας και όλες οι ενέργειές τους ήταν στην κατεύθυνση της ελαχιστοποίησης του κόστους και της μεγέθυνσης του κέρδους.

Στις μέρες που έρχονται θα δούμε κι εδώ τέτοιες εικόνες. Ίσως οι εργαζόμενοι αντιδράσουν έντονα, αλλά τα πράγματα δεν είναι αστεία και δεν πρόκειται για άσκηση ετοιμότητας. Η κρίση είναι εδώ και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο έτοιμοι θα είμαστε για να αντιμετωπίσουμε τις όποιες δυσκολίες παρουσιαστούν μπροστά μας.

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι οι θυσίες ζητούνται μόνιμα από τους εργαζόμενους, ενώ στο εξωτερικό έχουμε τελευταία παραδείγματα που στελέχη εταιρειών που δέχτηκαν την κρατική βοήθεια συνέχισαν τις σπατάλες. Ναι, δεν ζούμε μέρες 1991. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουμε περάσει μέρες μεγάλης άνθησης και... κραιπάλης που μας παρέσυραν όλους προς την υπερκατανάλωση. Κάποιοι, λοιπόν, και κυρίως από τον χώρο των στελεχών των επιχειρήσεων πιστεύουν ότι η ζωή θα είναι το ίδιο γενναιόδωρη και στο μέλλον μαζί τους. Μάλλον κάνουν λάθος...

Πηγή:capital.gr

"Ανατομία" της πιστωτικής κρίσης

Στην "καρδιά" της διεθνούς κρίσης βρίσκεται το ιδιόρρυθμο χρηματοπιστωτικό προϊόν γνωστό ως συμβόλαια αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου (credit default swaps-CDS). Όντας το αγαπημένο προϊόν των κερδοσκόπων και των hedge funds (που κατάφεραν να κρατηθούν μακριά από το μικροσκόπιο των εποπτικών αρχών για πολλά χρόνια μέχρι την κρίση) η αγορά CDS γνώρισε φρενήρη ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία, φθάνοντας σε αξία πάνω από $62 τρισ. στα τέλη του 2007. Ωστόσο κατακρημνίστηκε τον Ιανουάριο στα $28 τρισ, απειλώντας με νέο "τσουνάμι" τις πιστωτικές αγορές.

Στο γράφημα παρουσιάζεται η σταδιακή εξέλιξη της αγοράς πιστωτικών παραγώγων που οδήγησε τελικά στην κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού κλάδου των ΗΠΑ, "γεννώντας" δυσθεώρατες ζημιές σε πάλαι ποτέ τραπεζικούς "γίγαντες" και οδηγώντας σταδιακά, αλλά σταθερά την αμερικανική οικονομία σε ύφεση.


Πηγή: http://www.capital.gr/news.asp?id=679097

50 Οικονομικές συμβουλές που δεν μάθαμε στο σχολείο

Εκτός απροόπτου, ακόμα και αυτοί που αποφοίτησαν από πανεπιστήμιο, δεν τους παρουσιάστηκε ούτε μια ευκαιρία να παρακολουθήσουν κάποιο μάθημα είτε στο γυμνάσιο είτε στο πανεπιστήμιο για την διαχείριση των οικονομικών τους. Εάν το πανεπιστήμιο και γενικά το εκπαιδευτικό σύστημα μας βοηθάει να προετοιμαστούμε καλύτερα για την κοινωνία και να καταρτιστούμε καλύτερα για την αγορά εργασίας δεν θα έπρεπε να μας μαθαίνει περισσότερα για το τι να κάνουμε με τα χρήματα που κερδίζουμε από αυτή; Ειδικά σε μια χώρα όπου οι μισοί έλληνες χρωστάνε σε πιστωτικές κάρτες. Ακολουθούν μερικές συμβουλές που ίσως βοηθήσουν.

1) Πληρωθείτε πρώτοι. Προσπαθήστε να αποταμιεύσετε τουλάχιστον το 10% του εισοδήματος σας.

2) Ξοδεψτε λιγότερο από όσο κερδίζετε. Ενώ αυτό φαίνεται προφανές, οι Έλληνες είναι γνωστό ότι κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Σταματήστε να ξοδεύετε και αρχίστε να αποταμιεύετε.

3) Πληρώστε τους λογαριασμούς σας εγκαίρως. Αποφύγετε τις περιττές αναβολές των πληρωμών και φροντίστε να γνωρίζετε ανα πάσα στιγμή πόσα χρήματα έχετε διαθέσιμα.

4) Αποφύγετε τα χρέη στο μέτρο του δυνατού. Ακόμα και τα στεγαστικά δάνεια που θεωρούνται «καλά χρέη», ίσως σας συμφέρει να τα αποπληρώσετε νωρίτερα.

5) Συντάξτε έναν προϋπολογισμό. Χρησιμοποιείστε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή ή χαρτί και μολύβι, ό,τι σας εξυπηρετεί καλύτερα.

6) Θέστε συγκεκριμένους στόχους. Να γνωρίζετε πότε χρειάζεται να αγοράσετε καινούριο σπίτι, πότε ήρθε η ώρα να συνταξιοδοτηθείτε και πόσο θα σας κοστίσουν αυτές οι επιλογές.

7) Συγκεντρώστε ένα κεφάλαιο έκτακτης ανάγκης. Συκεντρώστε σε ένα λογαριασμό προθεσμιακής κατάθεσης τριών μηνών εισοδήματα.

Σταδιοδρομία και εκπαίδευση

8) Μορφωθείτε. Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση σχεδόν πάντα αξίζει τα χρήματα της και ίσως ακόμα περισσότερα. Μακροπρόθεσμα οι αμοιβές ενός απόφοιτου πανεπιστημίου είναι μεγαλύτερες από αυτές ενός απόφοιτου λυκείου.

9) Η καριέρα σας είναι από τα πολυτιμότερα περιουσιακά στοιχεία. Δώστε της μεγαλύτερη προτεραιότητα από κάθε άλλη επένδυση. Θυμηθείτε ότι αν δεν φροντίσετε αυτή, δύσκολα θα καταφέρετε με άλλες.

10) Μην υπερχρεώνεστε. Οι δόσεις για τα δάνεια και τα χρέη σας δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν το 1/3 των εσόδων σας.

11)Ζητήστε αύξηση. Αν λαμβάνετε τον ίδιο μισθό εδώ και αρκετό καιρό ήρθε η ώρα να ζητήσετε αύξηση, ειδικά αν η συνεισφορά σας στην επιχείρηση είναι αξιόλογη.

12) Πάρτε ένα επαγγελματικό πιστοποιητικό. Μερικά επαγγέλματα προσφέρουν πιστοποιητικά που εάν τα αποκτήσετε, εκτός από περισσότερες δεξιότητες σας προσφέρουν την δυνατότητα να διαπραγματευτείτε υψηλότερο μισθό.

Πίστωση και δάνεια

13)Πάρτε μια κάρτα ανταμοιβών. Εάν χρειάζεστε πιστωτική κάρτα, ο καλύτερος τύπος είναι μια κάρτα που σας επιστρέφει μέρος των χρημάτων που ξοδεύετε.

14) Αποπληρώστε το χρέος των πιστωτικών σας καρτών. Το χρέος από πιστωτικές κάρτες είναι συνήθως το χρέος με το μεγαλύτερο επιτόκιο. Αποπληρώστε αυτό πρώτα για να μην συσσωρευτούν μεγάλα χρηματικά ποσά.

15) Μην πληρώνετε μόνο την ελάχιστη δόση στις πιστωτικές κάρτες. Τα επιτόκια είναι πολύ μεγάλα και τα χρέη αυξάνονται πολύ πιο γρήγορα.

16) Αποφύγετε παρά(ν)λο(μ)γες τραπεζικές αμοιβές. Πολλές τράπεζες χρεώνουν παράνομα μικροποσά για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν.

17) Διαπραγματευτείτε τα δάνεια σας. Ζητήστε από την τράπεζα σας καλύτερους όρους αποπληρωμής ή ζητήστε να μειώσουν το επιτόκιο. Αν τους πείτε ότι θα αλλάξετε τράπεζα το πιο πιθανό είναι ότι θα σας κάνουν τη χάρη.

Καταναλωτισμός

18) Να είστε υπομονετικός. Μην αγοράστε αυτό το νέο ηχοσύστημα που βγήκε στην αγορά σήμερα. Περιμένετε έναν μήνα και αν ακόμα το χρειάζεστε η τιμή του θα έχει πέσει αρκετά.

19) Αγοράστε αεροπορικά εισιτήρια όσο το δυνατόν νωρίτερα. Αν αγοράσετε εισιτήρια δυο μήνες πριν τα εισιτήρια είναι πολύ φτηνότερα. Αν έχετε σχεδιάσει νωρίς τις διακοπές σας, εκμεταλλευτείτε το.

20) Κάνετε το σπίτι σας περισσότερο αποδοτικό ενεργειακά. Η Greenpeace έχεις πολλές συμβουλές για να τα καταφέρετε.

21)Παρακολουθείτε τα έξοδα σας. Τουλάχιστον για έναν μήνα, κρατήστε λογαριασμό των εξόδων σας. Στο τέλος του μήνα, θέστε προτεραιότητες και κάντε προσαρμογές.

22) Αφήστε το αυτοκίνητό σας. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μπορεί να εξυπηρετούν τις καθημερινές μετακινήσεις σας, γλιτώνοντας σας εκτός από έξοδα για βενζίνη και διόδια, χρόνο για να βρείτε θέση πάρκινγκ. Εκτός του ότι κάνετε κάτι για το περιβάλλον.

Σπίτι

23) Ανακαινίστε τα παλιά μπάνια και την κουζίνα σας. Αυτά είναι συχνά τα σημεία προσοχής όταν προσπαθείτε να πουλήσετε ένα σπίτι. Ένα ανακαινισμένο λουτρό μπορεί να σας επιστρέψει το 100% της αξίας του, ενώ μια σύγχρονη κουζίνα περίπου το 80%.

24) Αναχρηματοδοτήστε το δάνειο της υποθήκης αν συμφέρει. Συχνά συμφέρει να αναχρηματοδοτήσετε μερικά δάνεια, καθώς πέφτουν τα επιτόκια και μεγαλώνει η περίοδος αποπληρωμής με αποτέλεσμα να πέφτει και η μηνιαία δόση.

25) Κάντε μια έρευνα αγοράς προτού διαλέξετε στεγαστικό δάνειο. Οι τράπεζες προσφέρουν πληθώρα στεγαστικών δανείων με διαφορετικά επιτόκια και διαφορετικούς όρους αποπληρωμής. Βρείτε αυτό που σας ταιριάζει καλύτερα.

26) Διαπραγματευτείτε απευθείας με τον πωλητή. Παρακάμπτοντας μεσίτες και πράκτορες, γλιτώνετε από περιττά έξοδα και αμοιβές.

27) Μάθετε για τα έξοδα κατοικίας. Πριν αγοράσετε σπίτι φροντίστε να ενημερωθείτε για τα έξοδα και τους φόρους που θα σας επιβαρύνουν μόλις έρθει στην κατοχή σας. Δεν θέλετε να μάθετε κρυφές χρεώσεις αφού έχετε προχωρήσει στην αγορά.

28) Φέρτε έναν επαγγελματία για επιθεώρηση. Για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως ανακαλύπτοντας ζημιές και φθορές που δεν φαίνονταν με την πρώτη ματιά, καλύτερα φέρτε κάποιον να επιθεωρήσει το σπίτι πριν το αγοράσετε.

29)Διαπραγματευτείτε την τιμή αγοράς. Οι τιμές είναι σχεδόν πάντα διαπραγματεύσιμες. Μην πληρώσετε ποτέ την τιμή που σας είπαν αρχικά, αλλά μειώστε τη μερικές ποσοστιαίες μονάδες.

Ασφάλεια

30) Ασφαλιστείτε. Δεν υπάρχει υψηλότερη οικονομική προτεραιότητα στη ζωή σας από την ασφάλεια υγείας. Χωρίς αυτή, τα έξοδα σε περίπτωση που συμβεί κάτι θα μπορούσαν να σας φέρουν σε οικονομικό αδιέξοδο

31) Να έχετε αρκετή. Θα πρέπει η ασφάλεια υγείας σας να μπορεί να αντικαταστήσει τουλάχιστον πέντε ετήσιους μισθούς, δέκα αν έχετε και παιδιά.

32) Όχι υπερβολική. Χρειάζεστε ασφάλεια υγείας. Εάν είστε άγαμοι και δεν έχετε προστατευόμενο δεν χρειάζεστε ασφάλεια ζωής.

33) Σκεφτείτε την ασφάλεια αυτοκινήτου. Θεωρητικά όσο ακριβότερο είναι το αυτοκίνητό, τόσο υψηλότερα είναι και τα ασφάλιστρα. Έχετε το υπόψη σας πριν καταφύγετε στην αγορά ενός αυτοκινήτου.

34) Επιλέξτε τη σωστή ασφάλεια αυτοκινήτου. Μην πάρετε τη φτηνότερη ασφάλεια ή αυτή με την περισσότερη προστασία. Ανακαλύψτε ακριβώς πόση κάλυψη χρειάζεστε..

35) Αγοράστε την ασφάλεια σπιτιού και την ασφάλεια αυτοκινήτου από τον ίδιο ασφαλιστή. Θα λάβετε συνήθως μια καλύτερη προσφορά απ’ ότι εάν αγοράσετε τις ασφάλειες χωριστά.

Επενδύσεις

36) Να είστε προσεκτικός με τους πράκτορες. Λίγοι διαχειριστές κεφαλαίων μπορούν να κερδίσουν αρκετά ώστε να καλύψουν την αμοιβή που χρεώνουν και να σας αποφέρουν και σημαντικά έσοδα.

37) Προσοχή με το χρηματιστήριο. Το να παίζετε κερδοσκοπικά με μετοχές μπορεί να αποβεί πολύ επικίνδυνο, εκτός και αν ξέρετε τι κάνετε.

38) Οι μετοχές προσφέρουν υψηλή ανταμοιβή με υψηλό κίνδυνο. Μακροπρόθεσμα, οι μετοχές προσφέρουν ιστορικά μεγάλες αποδόσεις και υπερτερούν σημαντικά από πολλές μορφές εναλλακτικών επενδύσεων. Αλλά βραχυπρόθεσμα εμπεριέχουν μεγάλο κίνδυνο καθώς μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της αξίας τους πολύ γρήγορα. Γι’ αυτό επενδύστε σε μετοχές μόνο με χρήματα που δεν θα χρειαστείτε σύντομα.

39) Μετοχές πρώτα, ομόλογα αργότερα. Επενδύστε στις μετοχές όταν είστε νέοι, και κινηθείτε στην αγορά ομόλογων αργότερα. Οι μετοχές είναι μια καλή μακροπρόθεσμη στρατηγική επένδυσης. Εάν είστε ακόμα νέοι όταν πέσει η αγορά, θα έχετε άφθονο χρόνο για να περιμένετε να ανακάμψει. Καθώς μεγαλώνετε επενδύστε στην σιγουριά των ομολόγων.

40) Η προηγούμενη απόδοση δεν είναι εγγύηση για μελλοντική επιτυχία. Ακριβώς επειδή μια μετοχή ήταν ψηλά τους τελευταίους έξι μήνες δεν σημαίνει ότι θα συνεχίσει να ανεβαίνει και αύριο.

41) Διαφοροποιήστε το χαρτοφυλάκιό σας. Μην επενδύσετε ποτέ περισσότερο από 10% του χαρτοφυλακίου σας σε οποιαδήποτε επιχείρηση. Ακόμα κι αν είναι ένα «σίγουρη επένδυση».

42) Εάν δεν καταλαβαίνετε πώς λειτουργεί μια επένδυση μην την αγοράσετε. Κάντε μια έρευνα πρώτα πριν αρχίσετε να επενδύετε τα χρήματα σας σε μια επένδυση που δεν ξέρετε πως λειτουργεί.

43) Μην δανείζεστε από τις προθεσμιακές καταθέσεις. Θεωρήστε το ως ληστεία, καθώς οι ποινές αν «σπάσετε» προθεσμιακές καταθέσεις είναι ιδιαίτερα αυστηρές και χάνεται μεγάλο μέρος των τόκων. Είναι μια λύση έκτακτης ανάγκης.

44) Επενδύστε μακροπρόθεσμα. Δεν υπάρχει κανένα εγγυημένο σχέδιο για να γίνετε πλούσιοι σε μια νύχτα. Και στις επενδύσεις, δεν υπάρχει καμία υψηλή ανταμοιβή χωρίς υψηλό κίνδυνο.

45) Αναζητήστε επαγγελματική βοήθεια. Δεν είναι ανάγκη να αναλάβετε χρέη χρηματιστή ή λογιστή για να παρακολουθείτε τις επενδύσεις σας. Προσλάβετε έναν προσωπικό οικονομικό σύμβουλο –αν μπορείτε- για να σας βοηθήσει.

46) Αποπληρώστε τα χρέη πριν ξεκινήσετε επενδύσεις. Το να επενδύετε τα χρήματα σας σε μια επένδυση με απόδοση 5% δεν πρόκειται να βοηθήσει αν παράλληλα έχετε χρέη σε πιστωτικές κάρτες με επιτόκιο 17%

Φόροι

47) Να γνωρίζετε πότε να πληρώνετε τους φόρους. Εάν αναμένετε επιστροφή φροντίστε να την εισπράξετε όσο νωρίτερα μπορείτε. Αντίθετα εάν οφείλετε χρήματα, φροντίστε να αναβάλετε την πληρωμή όσο περισσότερο γίνεται.

48) Μάθετε όλες τις φοροελαφρύνσεις. Έξοδα πρώτης κατοικίας, αποσβέσεις κτλ.

49) Επικεντρωθείτε στις αφορολόγητες επενδύσεις. Τα μερίσματα –τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα- δεν επιβαρύνονταν με επιπλέον φορολογία.

50) Αγοράστε ένα υβριδικό όχημα. Τα υβριδικά είναι ακριβότερα από τα συμβατικά, αλλά μπορείτε να εξοικονομήσετε χρήματα από την βενζίνη, από τα τέλη ταξινόμησης και άλλες φοροελαφρύνσεις.

Ακόμα κι αν δεν μπορέσετε να εφαρμόσετε όλα τα παραπάνω ορισμένα από αυτά θα βελτιώσουν έστω και λίγο τα οικονομικά σας. Εξάλλου τα χρήματα δεν είναι το παν. Η υγεία, η οικογένεια και η ευτυχία είναι πολύ πιο σημαντικά..

“Οι πλούσιοι είναι πιο αγενείς”

Μπορεί ένα ακριβό ρούχο ή αξεσουάρ ή αυτοκίνητο να μαρτυρά την καλή οικονομική επιφάνεια κάποιου όμως και η γλώσσα του σώματος σύμφωνα με τελευταίες μελέτες φαίνεται πως αποκαλύπτει το οικονομικό status κάποιου.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο ΑΠΕ, έδειξε πως οι πλούσιοι είναι πιο αγενείς συγκριτικά με του φτωχότερους. Συγκεκριμένα, οι ψυχολόγοι Μάικλ Κράους και Ντάχερ Κέλτνερ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέκλεϊ, σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία Live Science, βιντεοσκόπησαν διάφορες τετ-α-τετ συνομιλίες ανθρώπων αναλύοντας κυρίως ορισμένες χειρονομίες που δείχνουν το επίπεδο ενδιαφέροντος για τον άλλο.

Η βασική διαπίστωση είναι ότι όσοι έχουν υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό στάτους, έχουν και πιο «αγενή» συμπεριφορά την ώρα που μιλάνε, μεταξύ άλλων περιποιούμενοι τον εαυτό τους, μουτζουρώνοντας αδιάφορα χαρτιά όταν συνομιλούν με τον άλλον ή κάνοντας συνεχώς νευρικές κινήσεις ανυπομονησίας. Από την πλευρά τους, τα άτομα χαμηλότερου κοινωνικοοικονομικού επιπέδου δείχνουν περισσότερα σημάδια του τύπου «ενδιαφέρομαι», όπως γέλια ή σήκωμα των φρυδιών.

Οι πλουσιότεροι κατά μέσο όρο έπαιζαν νευρικά με ένα κοντινό αντικείμενο κατά μέσο όρο επί δύο δευτερόλεπτα στη διάρκεια μια δίλεπτης συνομιλίας τους, ενώ οι φτωχότεροι δεν έπαιζαν σχεδόν καθόλου. Οι πλουσιότεροι, για σύντομα διαστήματα, έκαναν κινήσεις περιποίησης στο δικό τους σώμα, ενώ οι φτωχότεροι ποτέ. Οι φτωχότεροι κουνούσαν τα κεφάλια τους, γέλαγαν και σήκωναν τα φρύδια τους για τουλάχιστον δύο δευτερόλεπτα περισσότερο από τους πλουσιότερους.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η διαφορά στη συμπεριφορά έχει τις ρίζες της στο ζωικό μας παρελθόν και αντιστοιχεί στα σήματα που στέλνουν και σήμερα ζώα όπως τα παγώνια, φουντώνοντας τις ουρές τους για να περάσουν μηνύματα του τύπου «δες πόσο ωραίος είμαι»! Οι πλουσιότεροι άνθρωποι δεν νοιάζονται αν θα γνέφουν με το κεφάλι τους ότι συμφωνούν ή αν θα γίνουν πιο αρεστοί με το να γελάσουν, κάτι που έχουν ανάγκη όμως οι φτωχότεροι που είναι και πιο εξαρτημένοι από τη γνώμη των άλλων.

Πηγή: http://www.cosmo.gr/Lifestyle/USA/230544.html

Τα οφέλη σύστασης εταιρείας μεσούσης της κρίσης

Ίσως να πηγαίνει κόντρα στο ένστικτο σας, ωστόσο η σύσταση εταιρείας σε περίοδο οικονομικής κρίσης έχει τα πλεονεκτήματα του. Ο ιδρυτής του MyBizHomepage, Peter Justen εξηγεί τι ισχύει.

Για πολλούς ανθρώπους η ιδέα σύστασης μίας εταιρείας σε αυτή τη χρονική συγκυρία είναι εξίσου ελκυστική με το να «ρίξει» κανείς όλα τα χρήματα του μέσα στη χρηματιστηριακή αγορά. Ωστόσο, ο Peter Justen, μανιώδης επιχειρηματίας και ιδρυτής του MyBizHomepage, που προσφέρει χρηματοοικονομικά εργαλεία σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, υποστηρίζει πως η έναρξη λειτουργίας μίας επιχειρήσεις μεσούσης της κρίσης δεν είναι παράλογη κίνηση. Μιλώντας στην δημοσιογράφο και συντάκτρια της στήλης Smart Answers, Karen E. Klein, ο Justen αναφέρθηκε στα πλεονεκτήματα που προσφέρει ο μειωμένος ανταγωνισμός, τα πολύ καλά deals στο real estate (BusinessWeek.com, 22/8/08), τις ευκαιρίες στα έπιπλα γραφείου, και βέβαια την υπερπροσφορά έτοιμου εργατικού δυναμικού. Ακολουθούν αποσπάσματα από τη συζήτηση της Klein με τον Justen.

Η κοινή λογική συμβουλεύει τους επιχειρηματίες –και όλους μας γενικότερα- να κάνουμε κράττει και να περιμένουμε να κοπάσει η χρηματοπιστωτική καταιγίδα. Γιατί υποστηρίζετε πως αυτή είναι κακή συμβουλή;

Είναι καθαρά θέμα από ποια οπτική γωνία εξετάζει κανείς το θέμα. Πριν από χρόνια, πήγα στο τότε αφεντικό μου –που ήταν και το πρώτο που είχα- και παραπονέθηκα πως δεν μπορούσα να πουλήσω τίποτα διότι η αγορά ήταν χάλια. Τότε μου απάντησε: «οι επιτυχημένοι επαγγελματίες διακωμωδούν την κρίση, ενώ οι αποτυχημένοι παραπονιούνται για το πόσο κακή είναι η αγορά».
Όμως αυτή δεν είναι πολύ δύσκολη συγκυρία για να αναζητήσει κανείς χρηματοδότηση για σύσταση εταιρείας;

Οι ριψοκίνδυνες νέες επιχειρήσεις δεν βρίσκουν εύκολα χρηματοδότηση, ανεξαρτήτως της κρίσης. Υπάρχουν 27 εκατ. επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και η πλειονότητα αυτών δεν εξαρτάται από πίστωση. Συνήθως η πιστωτική γραμμή τους είναι μία Visa, ατομικές αποταμιεύσεις ή οι πόροι συγγενών και φίλων. Πάντως, οι φερέγγυοι επιχειρηματίες μπορούν ακόμα και τώρα να συνάψουν δάνεια, όπως άλλωστε είναι και το πρέπον. Αυτοί που δεν έχουν καλή πίστωση θα πρέπει να είναι περισσότερο δημιουργικοί.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα έναρξης επιχείρησης μεσούσης της κρίσης;

Η αγορά real estate επιβραδύνεται στις περισσότερες περιοχές της χώρας, γεγονός που επιτρέπει στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βρουν φθηνά γραφεία, αποθήκες και καταστήματα για να αγοράσουν. Παράλληλα, με τις τρέχουσες συνθήκες είναι ευκολότερο να διαπραγματευτεί κανείς για πάρκιν και επισκευές από τους ιδιοκτήτες, στην περίπτωση ενοικίου.

Επίσης, μπορεί κανείς να βρει ευκαιρίες σε έπιπλα γραφείου και κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, μέσω πλειστηριασμών. Εμείς αναπτυσσόμαστε και αγοράσαμε νέους χώρους γραφείου. Για τα έπιπλα που πήραμε για το νέο χώρο καταβάλλαμε ελάχιστα δολάρια σε πλειστηριασμό.

Το ποσοστό ανεργίας συνεχίζει να αυξάνεται. Είναι καλή περίοδος για προσέλκυση εργαζομένων;

Νομίζω πως όλοι στρέφονται στην εύρεση ασφάλειας, γεγονός που ωφελεί τις μικρές επιχειρήσεις. Πλέον οι μεγάλες εταιρείες δεν προσφέρουν την ασφάλεια που έδιναν πριν μερικά χρόνια. Σε δύσκολους καιρούς όπως τώρα, όπου παρατηρούνται μαζικές απολύσεις, οι εργαζόμενοι είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν χαμηλότερο μισθό με αντάλλαγμα άλλα οφέλη, όπως μικρή απόσταση κατοικίας-εργασίας, καλύτερη ποιότητα ζωής και περισσότερο ενδιαφέρον αντικείμενο. Κάποτε ήσουν δακτυλοδεικτούμενος αν επέλεγες να εργαστείς για μία μικρή εταιρεία, τάση που άλλαξε με το τεχνολογικό «boom», για να ξαναστιγματιστεί στη συνέχεια μετά την κατάρρευση του κλάδου και πλέον θεωρείται ξανά ελκυστική επιλογή.

Δεν είναι δύσκολο το να ξεκινήσει κάποιος μία νέα εταιρεία, τη στιγμή που δεν το κάνει κανείς άλλος;

Όντως, όταν η οικονομία βρίσκεται σε κρίση, λιγοστεύουν αυτοί που θα ξεκινήσουν νέες επιχειρήσεις. Ωστόσο, αυτό σημαίνει πως μπορεί να κάνει κανείς ανταγωνιστική περιφερειακή ανάλυση και να διαπιστώσει πως έχει περισσότερα οφέλη τώρα. Σημαντικά εγκαίνια, κόψιμο κορδέλας και διαφημίσεις μίας νέας, μικρής εταιρείας θα προσελκύσουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε επίπεδο τοπικής κοινότητας.

Τι συμβαίνει με το marketing?

Θα παρατηρηθεί εξασθένιση στη διαφημιστική αγορά, γεγονός που και πάλι ωφελεί το νέο επιχειρηματία. Παράλληλα, υπάρχει λιγότερος ανταγωνισμός, και έτσι υπάρχει καλύτερη ορατότητα. Και μεσούσης καθοδικής οικονομίας, πρακτορεία, συγγραφείς και σχεδιαστές αναζητούν δουλειά και με μειωμένες τιμές.

Κάτι ακόμα που προτείνουμε είναι συνεργασία στο marketing, δηλαδή όταν προωθείτε τα προϊόντα σας μέσα από τη βάση δεδομένων κάποιου άλλου. Παραδείγματος χάριν, μία πιτσαρία μοιράζει κουπόνια σε μαθητές Λυκείου, όπου αναφέρει πως κάθε κουπόνι συμβάλλει στην ενίσχυση της σχολικής μπάντας. Έτσι, την πιτσαρία θα επισκεφθούν χιλιάδες μαθητές, οι φίλοι και οι γονείς τους.

Αρθρογράφος: Karen E. Klein

Επιχειρήσεις Vs διεθνών οίκων

Την αρχή την έκανε ο κ. Αγγελόπουλος επειδή θεώρησε η Citigroup έθιξε σε έκθεσή της την Χαλυβουργική. Τη σκυτάλη των δικαστικών μέτρων παίρνει η Τράπεζα Πειραιώς κατά της Deutsche Bank. Είναι το τέλος των αναλύσεων;

Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι μία ασυνήθιστη διαδικασία σε ό,τι αφορά τις εκθέσεις των διεθνών επενδυτικών οίκων. Οι δύο αυτές περιπτώσεις, της Χαλυβουργικής και της Τράπεζας Πειραιώς είναι εξαιρετικά σπάνιες. Δεν είναι συνηθισμένο επιχειρήσεις να στρέφονται κατά χρηματοοικονομικού οίκου θεωρώντας ότι θίχτηκαν από μία έκθεσή αναλυτή του.

Μέχρι σήμερα οι θιγμένοι δεν είχαν αντιδράσει κι ας είχαν υπάρξει περιπτώσεις που έχριζαν της άμεσης επέμβασης των εποπτικών αρχών. Όχι μόνο διότι η αγορά ήταν ανοδική και μπορούσε να απορροφήσει εύκολα τους κραδασμούς από μία αρνητική έκθεση, αλλά κι επειδή οι επιχειρήσεις δεν ήθελαν να ανοίξουν μέτωπο με τους ξένους οίκους. «Σήμερα απέναντι, αύριο μαζί», ήταν το σύνθημα που επικρατούσε, καθώς ήταν βέβαιο ότι θα έφτανε κάποια στιγμή η ώρα που οι βασικοί μέτοχοι των εταιρειών θα είχαν ανάγκη τις υπηρεσίες των διεθνών οίκων. Σήμερα, με τις μετοχές να έχουν ήδη κατρακυλήσει στα... τάρταρα, οι δημόσιες σχέσεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Άλλα είναι τα πράγματα εκείνα που προέχουν.

Είναι αλήθεια ότι αν η υπόθεση των δικαστικών προσφυγών πάρει διάσταση, οι επενδυτές θα βρίσκουν στο εξής μόνο καλά λόγια στις εκθέσεις των αναλυτών! Η υπόθεση αυτή μοιάζει σαν να «ποινικοποείται» η ελεύθερη σκέψη, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Θα λέγαμε μάλιστα ότι οι δύο αυτές περιπτώσεις σηματοδοτούν το τέλος της εποχής των «δεινοσαύρων» στις χρηματιστηριακές αγορές. Τις εποχές που για να συμβεί οτιδήποτε θα έπρεπε να έχει τις... ευλογίες από κάποιον οίκο του εξωτερικού. Οι εκθέσεις των διεθνών οίκων έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο στόχαστρο των επενδυτών και όχι άδικα. Οι ξένοι οίκοι έδωσαν αυτό το δικαίωμα.

Από την άλλη πλευρά, το ότι κάποιος προσφεύγει στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι έχει και απαραίτητα δίκιο. Σημαίνει όμως ότι οι ξένοι οίκοι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στο τι γράφουν και στο τι προτείνουν. Να είναι τουλάχιστον προετοιμασμένοι για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των διαδίκων τους στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Στο χρηματιστήριο μια αλήθεια ισούται με μισό ψέμα...

Το μαρτύριο του χρηματιστηρίου έχει να κάνει με το γεγονός ότι όποιος έχει μετοχές τρέμει μην πέσουν οι τιμές. Όποιος δεν έχει μετοχές και περιμένει να αγοράσει τρέμει μην και ανέβουν οι τιμές.

Αυτό έλεγε όταν ζούσε ο γέρο-Κοστολάνι.

Ένας εγχώριος κερδοσκόπος για τον οποίο έχω ακούσει ότι κουράστηκε και αποτραβήχτηκε σε κάποιο μοναστήρι, όχι για να σώσει τα κέρδη που μάζεψε νωρίς και αποχώρησε το 1999, αλλά πιθανόν τη ψυχή του, έλεγε ότι: «Όποιος δεν έχει χαρτιά όταν οι τιμές πέφτουν, δεν έχει και όταν ανεβαίνουν».

Οι πολλοί νομίζουν ότι το επάγγελμα του κερδοσκόπου είναι μια δουλειά αριστοκρατικής φύσης όπου κάποιο κοφτερό μυαλό επεξεργάζεται στοιχεία και συνθέτει στρατηγικές. Είναι και έτσι. Σε μια αγορά ρηχή όμως σαν την ελληνική τα όρια μεταξύ κερδοσκοπίας και χειραγώγησης είναι δυσδιάκριτα.

Όταν μάλιστα ακούν για την τάδε ή τη δείνα έξυπνη ιδέα που οδήγησε ένα κερδοσκόπο να αρπάξει μια ευκαιρία από τα μαλλιά άπαντες μένουν έκθαμβοι. Αυτό συμβαίνει γιατί ακούν τη μισή αλήθεια. Για την ακρίβεια το ένα δέκατο της αλήθειας.

Έτσι είχα μείνει και ο ίδιος κάποτε έκθαμβος όταν φημισμένος κερδοσκόπος της παλιάς φρουράς της Σοφοκλέους διηγιόταν σε μια ομήγυρη πως μυρίστηκε το τέλος ενός ράλι σε μια μετοχή το οποίο καθοδηγούσαν οι βασικοί μέτοχοι, και μεθόδευσε την εξής απίθανη ιστορία προκειμένου να πουλήσει πρώτος και να αποχωρήσει με παχυλά κέρδη.

Έπεισε κάποιον φίλο του θεσμικό διαχειριστή να εμφανιστεί στους βασικούς μετόχους που χειραγωγούσαν τη μετοχή και να τους προτείνει ότι θέλει να αγοράσει μια μεγάλη ποσότητα από την υπερτιμημένη μετοχή για το χαρτοφυλάκιο που διαχειριζόταν, αφού του εξασφάλιζαν ένα καλό ποσοστό έκπτωσης σαν προσωπική προμήθεια.

Οι βασικοί μέτοχοι «τσίμπησαν», γιατί υπολόγιζαν να διορθώσουν την τιμή για να βρουν αγοραστές και εκεί να ξεφορτώσουν. Με την πρόταση του θεσμικού τα κέρδη ήταν πολύ περισσότερα. Αυτοί πόνταραν στην απληστία κάποιων για να κερδίσουν, αλλά δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν τη δική τους απληστία.

Όσο κράταγαν οι διαπραγματεύσεις, φρόντιζαν να μην πέσει η τιμή αναλαμβάνοντας το κόστος της συντήρησης, μέσω των περίφημων τότε τριγωνικών συναλλαγών.

Ο κερδοσκόπος που είχε ένα 2-3% τη μετοχής σε διάφορους κωδικούς ξεκίνησε από την πρώτη μέρα να πουλάει. Κάθε μέρα διπλασίαζε την ποσότητα των μετοχών που πωλούσε, φροντίζοντας να έχει εντολές και από πάνω και από κάτω από το εύρος τιμών που σκόπευε να πουλήσει.

Το κόστος συντήρησης της τιμής της μετοχής για τους βασικούς μετόχους ενώ στην αρχή δεν φάνηκε εμπόδιο. Η συνεχής αύξηση του όγκου που έβγαινε για πωλήσεις κάποια στιγμή άρχισε να τους προβληματίζει. Καθώς όμως άθροιζαν τα ποσά που είχαν ξοδέψει τις προηγούμενες συνεδριάσεις έκριναν ότι άξιζε τον κόπο να επιμείνουν.

Κάθε μέρα όμως βυθίζονταν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο.

Στο τέλος, η πρόταση του θεσμικού κατέστη η μοναδική διέξοδος από την οποία θα αποκόμιζαν κέρδη και θα βελτίωναν τους όρους.

Φυσικά τα χρήματα που είχαν ξοδέψει ήταν δανεικά από τις χρηματιστηριακές που συντόνιζαν τις κινήσεις. Όταν κερδοσκόπος πούλησε και το τελευταίο χαρτί, ο θεσμικός υπαναχώρησε λέγοντας ότι το συμβούλιο δεν εγκρίνει τη συναλλαγή η μετοχή κατέρρευσε. Οι βασικοί μέτοχοι έκλαιγαν μαύρο δάκρυ καθώς πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.

Στο τέλος της ιστορίας, όταν οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει από το τραπέζι που ο κερδοσκόπος μας διηγήθηκε τη ιστορία, τον ρώτησαν διακριτικά, πως με τέτοια κόλπα και συνεχώς ψάχνει στα χρηματιστηριακά γραφεία για «αέρα» προκειμένου να στήσει κάποιο καινούργιο κόλπο.

«Διηγούμαστε τα κόλπα που πέτυχαν» μου απάντησε: «για κάθε ένα που πέτυχε υπάρχουν δέκα που απέτυχαν. Ποιος έχει όρεξη να μιλάει γι’ αυτά».

Τα χρηματιστηριακά κέρδη λοιπόν είτε αφορούν τους κερδοσκόπους, είτε τους χειραγωγούς είναι πονεμένα κέρδη.

Επιμένω ότι ο πιο ασφαλής δρόμος για το μέσο επενδυτή είναι αυτός της μακροπρόθεσμης επένδυσης, καθώς τα εύκολα κέρδη δύσκολα διατηρούνται...

Πηγή: http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=641924

Καλύτερα ρημάδι, παρά ιδιωτικό

Καλύτερα ρημάδι, παρά ιδιωτικό

Οι κάτοικοι της πόλης εμπιστεύονται το κράτος, όταν πρόκειται για την εκμετάλλευση και ανάπλαση των κοινόχρηστων χώρων, με τα γνωστά φυσικά αποτελέσματα...

Να γίνουμε Ελβετία...

Πάντα ονειρευόμουνα να ζω σ’ ένα μέρος γεμάτο πράσινο, όπου όλα είναι περιποιημένα και καθαρά, με λίγα λόγια να θυμίζει περιοχή της Βαυαρίας ή πόλη της Ελβετίας. Αντ’ αυτού, ζω σε μια πόλη που δεν έχει καθόλου πράσινο, εκτός από κάποια δέντρα στα πεζοδρόμια και τους κήπους όσων τυχερών έχουν ακόμη μονοκατοικίες. Α, ναι, και φυτά στα μπαλκόνια. Όταν λέω ότι δεν έχει καθόλου πράσινο, δεν υπερβάλλω. Ούτε χώρο, για να βγάλεις το σκύλο βόλτα, δεν έχει. Κατανοώ, λοιπόν, πλήρως την ανάγκη για αναβάθμιση του τρόπου ζωής και φυσικά την αναγκαιότητα για πράσινο. Το συγκεκριμένο αίτημα, που συνδυάζει περισσότερο πράσινο και γενικά μια ποιοτικότερη ζωή, είναι πιθανόν η μοναδική δράση των φιλήσυχων κατοίκων, που, όμως, θέλουν και μπορούν να διεκδικήσουν δυναμικά το δικαίωμα να ζουν σε μια καλύτερη πόλη. Αντιδρούν, λοιπόν, σε κάθε κίνηση που περιορίζει τους ελεύθερους χώρους και με σύμμαχο την "ασ’ το γι’ αύριο" Ελληνική δικαιοσύνη, δε δυσκολεύονται συνήθως να το πετύχουν.

Παρατηρώντας, όμως, λίγο καλύτερα την πόλη στην οποία κατοικώ, διαπιστώνω ότι ελεύθεροι χώροι υπάρχουν. Έστω περιμετρικά του κέντρου ή στα σύνορα με άλλους δήμους. Μάλιστα πρόκειται για περιοχές - φιλέτα. Στην περίπτωση της δικής μου πόλης βρίσκονται και δίπλα στη θάλασσα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι εδώ και δεκαετίες παραμένουν "ελεύθεροι", χωρίς ίχνος πρασίνου, στο έλεος όσων επιθυμούν να ξεφορτωθούν τα σκουπίδια τους ή να τους καταπατήσουν και ουσιαστικά χωρίς να είναι δυνατόν να τους εκμεταλλευτούν οι κάτοικοι της περιοχής.

Vs

Παντού διαπλοκή...

Όταν ένα ανάλογο κομμάτι ελεύθερου χώρου της περιοχής δόθηκε πριν από μερικά χρόνια προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες, οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν! Θεώρησαν ότι ο ιδιώτης θα τους χρεώνει, για να επισκέπτονται το μέρος που ανήκε μέχρι τότε στο δήμο τους. Ένα κομμάτι, όμως, που δεν επισκεπτόταν ούτως η άλλως ποτέ, γιατί εκτελούσε χρέη σκουπιδότοπου και μάλιστα περιφραγμένου. Μετά από χρόνιες διαμάχες, το κομμάτι αυτό "ιδιωτικοποιήθηκε" και είναι ίσως το μοναδικό μέρος που μπορεί κανείς σήμερα να κάνει περίπατο. Φυσικά δωρεάν. Αν θέλει, μπορεί να αφήσει χρήματα στην επιχείρηση του ιδιώτη. Πριν δεν είχε ούτε πλανόδιο ν’ αγοράσει πασατέμπο. "Το αίσθημα της ΄ελευθερίας΄, όμως, ότι δεν ανήκε σε κανέναν ιδιώτη, είναι αναντικατάστατο" θα πουν μερικοί...

Η αγωνιστικότητα των κατοίκων εξαντλείται συνήθως, στην προαναφερθείσα πρόταση. Αν κάποιος τολμήσει να σκεφθεί πώς θα εκμεταλλευτεί ένα "έρημο" μέρος, τότε η οργή περισσεύει. Τότε όλοι θυμούνται τις περιβαλλοντικές μελέτες και το σωστό σχεδιασμό. Ανακαλύπτουν διαπλοκή και σκοτεινά συμφέροντα που θέλουν να "τσιμεντοποιήσουν" την πόλη τους. Μια πόλη - ρημαγμένη από την αδιαφορία που ούτως ή άλλως ήταν τόσο άσχημη που χειρότερα δεν μπορούσε να καταντήσει. Δεν αντιλέγω ότι χρειάζεται να ενημερώνεται και να αντιδρά ο κόσμος, όπου ανακαλύπτει ότι δε γίνονται κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση. Στη χώρα μας, όμως, έγινε αυτοσκοπός. Πριν, που ο Δήμος ή όποιος άλλος κατά περίπτωση ήταν αρμόδιος για τη συντήρηση και προστασία του χώρου, δεν υπήρχαν ούτε σχέδια, ούτε ανάπτυξη, ούτε πρόσβαση για το κοινό. Κανείς, όμως, δεν ενοχλείται και κανείς δεν αποφασίζει να ζητήσει τα ρέστα από τους τοπικούς ή άλλους άρχοντες που για χρόνια παραμελούν να κάνουν το αυτονόητο...

Αρθρογράφος: Σταμάτης Ζαχαρός

Τι σόι καπιταλισμός είναι αυτός;

Πριν το πακέτο Paulson η Citibank ήταν μία τράπεζα έτοιμη να καταβροχθίσει οποιαδήποτε άλλη. Σήμερα ζητάει μέρος του πακέτου των χρημάτων των Αμερικανών φορολογουμένων...

Μέσα σε λίγες εβδομάδες περάσαμε από τον καπιταλισμό της αγοράς σε ένα άλλο είδος καπιταλισμού που έχει έντονο το άρωμα της Σοβιετίας. Οι πανίσχυρες ιδιωτικές εταιρείες εμφανίζονται ως ικέτες σε γεύμα της κοινωνικής πρόνοιας, διεκδικώντας συμμετοχή του κοινωνικού συνόλου στις ζημίες τους!

Ας πούμε ότι οι τράπεζες κέρδιζαν εκατομμύρια ευρώ από τα τοξικά προϊόντα. Θα μας είχαν βάλει συμμέτοχους στα κέρδη τους; Ασφαλώς και όχι! Στις ζημιές, όμως, θέλουν τα χρήματα του κοινωνικού συνόλου. Κι όπως πάει το πράγμα σε λίγο όλες οι επιχειρήσεις θα ζητούν το αυτονόητο: Κρατική ενίσχυση για να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους.

Όταν η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να στηρίξει τον κ. Λαναρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση είπε όχι. Και πολύ σωστά, κατά την άποψή μας. Αλλά τώρα, ο κ. Λαναράς θα είναι απόλυτα δικαιολογημένος αν αρχίσει να διαμαρτύρεται! Γιατί η δική του ενίσχυση είναι «παράνομη» και είναι νόμιμη η στήριξη τόσων και τόσων άλλων από άκρο σε άκρο της Ευρώπης;

Όταν απορρίφθηκε αρχικά το σχέδιο Paulson τα είχα βάψει κι εγώ «μαύρα», παρασυρόμενος από την αντίδραση των αγορών. Έκανα λάθος! Τα μεγάλα προβλήματα άρχισαν μετά από την υλοποίηση του πακέτου! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τώρα ζητούν χρήματα στην Αμερική οι αυτοκινητοβιομηχανίες. Αύριο οι φαρμακοβιομηχανίες και πάει λέγοντας!

Οι μνήμες του 1929 μπορούν να οδηγήσουν κάποιους στο συμπέρασμα ότι η επέμβαση των κρατών ήταν επιβεβλημένη. Το πρόβλημα είναι ότι η επέμβαση, όπως έχει γίνει, έχει οδηγήσει σε ένα μεγάλο παράδοξο: Όλοι θέλουν καπιταλισμό με τα λεφτά των άλλων! Ακόμη κι αν κάποιος δεν έχει πρόβλημα, θα είναι παράλογο να μην εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, όταν το ίδιο θα κάνει ο ανταγωνιστής του.

Δεν έχω τη λύση στο πρόβλημα. Μία επισήμανση κάνω, ότι τα πακέτα πολλαπλασίασαν τις... υποψήφιες για πτώχευση εταιρείες και μία παραδοχή λαθεμένης θέσης για την αναγκαιότητα αποδοχής αυτών των μέτρων.

Κάποιος θα πει ότι τώρα κάνουμε «αντιπολίτευση» εκ του ασφαλούς. Ότι μετά τη σωτηρία του συστήματος από τα κράτη, επιστρέφουμε σε μία αντικρατική ρητορική με εξασφαλισμένα τα... νώτα μας. Έστω ότι είναι έτσι. Μπορεί κάποιος οπαδός του κρατισμού να μας περιγράψει πώς θα είναι ο κόσμος μας σε ένα χρόνο από σήμερα; Θα λειτουργούν οι πολυεθνικές με χρήματα των φορολογουμένων, οι οποίοι την ίδια στιγμή θα αμείβονται με μισθούς πείνας και με την απειλή της... επιδείνωσης της κρίσης να τρώει κι άλλο το εισόδημά τους; Τι σόι καπιταλισμός είναι αυτός;

Χτες, σε συζήτηση που διοργανώθηκε από το Ελληνοβρετανικό επιμελητήριο, οι υπέρμαχοι της σοσιαλδημοκρατίας κ.κ. Παπαντωνίου και Στουρνάρας τάχτηκαν υπέρ της δημιουργίας πανίσχυρων εποπτικών μηχανισμών. Κι άλλοι μηχανισμοί; Αυτή είναι η πρόταση; Να δίνουν οι φορολογούμενοι τα λεφτά τους να λειτουργούν οι επιχειρήσεις και όλα να κρίνονται από πανίσχυρους επόπτες; Μα, λείπει σήμερα η εποπτεία; Το πιστεύει αυτό κανείς στα σοβαρά; Μήπως η FED δεν ήταν εδώ όταν μεγάλωνε η φούσκα των ενυπόθηκων δανείων; Μήπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν ασκεί εποπτεία; Τι άλλο θέλουν; Να κοιμόμαστε με τις ταυτότητες στο στόμα;

Η κρίση του 1929 επέβαλλε την FED. Αν η κρίση του 2008 μας φέρει ένα παγκόσμιο εποπτικό συμβούλιο, μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να πονηρευόμαστε για τα πραγματικά αίτια αυτής της κρίσης.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Κορυφαία χρηματιστηριακά ψέματα

Η πτώση είναι σχεδιασμένη για να μας πάρουν τα χαρτιά. Αν είχα όμως πουλήσει τα πάντα στα ψηλά και τα είχα αγοράσει και πάλι στα χαμηλά, δε θα ασχολιόμουνα πάλι με μετοχές!

Ο επενδυτής μοιάζει πολλές φορές με τον ψαρά. Πολλές ιστορίες, πολλές εμπειρίες, αλλά το πιάτο εκείνη την ημέρα μπορεί να είναι άδειο, επειδή εκείνη ήταν δήθεν η "πρώτη φορά" που όλα πήγαν στραβά. Συνήθως όλα πηγαίνουν στραβά σε πτωτική αγορά και όλα πρίμα σε ανοδική. Ο επενδυτής πιστεύει ότι τα καλά που του συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα της δικής του ευφυΐας, ενώ για τα αρνητικά φταίει η κακή η στιγμή, μία λάθος πληροφορία, ένα κακόβουλο σχέδιο τρίτων...

Ωστόσο, επιμένει να δοκιμάζει την τύχη του καθημερινά. Όπως και ο ψαράς που περνάει ατελείωτες ώρες στην αποβάθρα με το καλάμι στο χέρι, ακόμη κι αν γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν εκεί ψάρια.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν τρόπο ζωής. Ο παίκτης δεν ενδιαφέρεται κατά βάθος για το ύψος του κέρδους ή της ζημίας, αρκεί να μη συμβεί κάτι που θα τον καταστήσει ανενεργό. Που θα του απαγορεύσει να ασχολείται με το πάθος του. Ναι, όπως και όλοι οι αλκοολικοί, οι παίκτες αρνούνται και πολύ συχνά με βία ότι έχουν εξάρτηση από το πάθος τους. Κι όσο δύσκολο είναι να κόψει το αλκοόλ ο αλκοολικός, άλλο τόσο δύσκολο είναι να σταματήσει να ασχολείται με το χρηματιστήριο ο "εξαρτημένος" επενδυτής.

Στους κύκλους των κάθε μορφής εξαρτημένων συνηθίζονται να λέγονται ψέματα. Όχι επί τούτου, επειδή θέλουν κάποιον να κοροϊδέψουν, αλλά διότι πολλές φορές οι μυθοπλασίες είναι ικανές να κρύψουν σε τρίτους τις αδυναμίες των ανθρώπων...

Συγκεντρώσαμε ορισμένα από τα "χρηματιστηριακά ψέματα". ‘Όχι για λόγους ιστορικής καταγραφής, αλλά επειδή όσα περισσότερα γνωρίζουμε για τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μας, τόσο καλύτερες είναι οι πιθανότητες μας να γίνουμε καλύτεροι μαχητές στη χρηματιστηριακή αρένα.

- "Θα μας πάρουν τα χαρτιά"! Πίσω από κάθε πτώση βλέπουμε μία σκοτεινή συνομωσία που στόχο έχει να αγοράσουν τις δικές μας μετοχές. Τραπεζίτες, χρηματιστές και κερδοσκόποι δεν είχαν άλλη δουλειά από το να ξοδέψουν φαιά ουσία για το πως θα μας αναγκάσουν να πουλήσουμε τις δικές μας μετοχές.

- "Θα είχα γίνει πλούσιος αν...". Αν και αν, όλοι μας θα ήμασταν τώρα πλούσιοι. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτό δε γίνεται! Το ίδιο το σύστημα επιβιώνει με βάση την πυραμοειδή ανάπτυξή του. Αν καταργήσουμε την πυραμοειδή ανάπτυξη δε θα έχουμε καπιταλισμό, αλλά κάτι άλλο...

- "Η μετοχή έχει ισχυρή στήριξη". Έχει αποδειχτεί ότι σε πτωτικές αγορές όλες οι μετοχές υποχωρούν, ανεξάρτητα από το πόσο "ισχυρά" θεωρούμε τα χέρια που κρατάνε τη μετοχή.

- "Θα τους τα ξαναπάρω πίσω"! Είναι η καλύτερη συνταγή για την απόλυτη καταστροφή μας. Κάποιος που έχει χάσει το 90% του κεφαλαίου του από το χρηματιστήριο, δεν έχει την ικανότητα να "τους τα πάρει". Το πολύ – πολύ να χάσει και τα υπόλοιπα.

- "Αγοράζω μετοχές, επειδή θέλω να είμαι συνέταιρος στα κέρδη της εταιρείας και να βοηθήσω στην ανάπτυξή της". Όποιος το λέει αυτό, προφανώς δεν έχει καταλάβει ακόμη που βρίσκεται και έχει μάθει το χρηματιστήριο από εγχειρίδια. Είμαστε στο χρηματιστήριο, για να κερδίσουμε, για να "πιούμε το αίμα των άλλων πριν εκείνοι ποιούν το δικό μας".

- "Έχω μία καλή πληροφορία". Τις περισσότερες φορές αποδεικνύεται ότι την ίδια καλή πληροφορία την είχαν πριν από εμάς πολλοί άλλοι. Ακόμη κι αν μία φορά στις δέκα φτάσουμε πρώτοι στην πηγή, είναι αμφίβολο αν αυτή η μία φορά φτάνει, για να καλύψει τις ζημίες από τις άλλες εννέα...

- "Θα αφήσω τις μετοχές στα παιδιά μου". Το λέμε συνήθως, όταν έχουμε κάνει μία λαθεμένη κίνηση και δε θέλουμε να πάρουμε τη ζημιά μας.

Είναι μερικά μόνο από αυτά που εμείς συγκεντρώσαμε. Ο κατάλογος είναι σίγουρα ατελείωτος. Όποιος θέλει, τον συμπληρώνει και εμείς θα... επανέλθουμε.

Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης

Μήπως τελικά δεν είναι το "ρευστό" αυτό που λείπει από την αγορά;

Οφείλω να ομολογήσω ότι μικρή είναι η αγωνία που με διακατέχει για το αν οι τράπεζες θα κάνουν ή όχι χρήση του πακέτου στήριξης των 28 δισ. ευρώ.

Ταπεινή μου άποψη είναι ότι η κρίση μάς φέρνει αντιμέτωπους όχι τόσο με εισαγόμενα προβλήματα όσο με εγγενείς και διαχρονικές αδυναμίες της χώρας μας. Και δεν χρειάζεται ρευστό για να διορθώσουμε τα ελληνικά κακώς κείμενα, πιστεύω. Τι χρειάζεται; Κοινός νους, αυτό το τόσο φθηνό μα τόσο σπάνιο χαρακτηριστικό με το οποίο φαίνεται ότι έχουμε πάρει ως χώρα οριστικά διαζύγιο και αρνούμαστε πεισματικά να συζητήσουμε έστω την επιλογή της μερικής συμβίωσης.

Η αγορά χρειάζεται χρήμα, λέμε, για να κινηθεί. Ο τόπος χρειάζεται επενδύσεις για να συνεχίσει να αναπτύσσεται, ώστε τουλάχιστον να διατηρηθούν αν όχι να αυξηθούν κιόλας οι θέσεις εργασίας. Και εγώ αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουμε αυτό που ο κοινούς νους θα υπαγόρευε; Γιατί, δηλαδή, δεν κάνουμε κάτι για να σταματήσουμε ως χώρα να διώχνουμε τους λίγους αυτούς ανθρώπους που συνεχίζουν να θέλουν να επενδύσουν εδώ; Δεν τολμώ να μιλήσω για προσέλκυση νέων επενδυτών. Ας κρατήσουμε έστω αυτούς που επιμένουν να ασχολούνται με αυτήν εδώ την ευλογημένη από το Θεό γωνία του κόσμου. Αντί να παρακαλάμε κάποιους να πάρουν τα λεφτά μας, γιατί δεν παίρνουμε εμείς τα λεφτά αυτών που μας παρακαλάνε να μας τα δώσουν;

Είναι τρελοί και ανθέλληνες οι Έλληνες επιχειρηματίες που προτιμούν να μπαινοβγαίνουν σε αεροπλάνα και να τρώνε τη ζωή τους σε αίθουσες αναμονής αεροδρομίων και λόμπι ξενοδοχείων, αντί να επενδύσουν στη χώρα τους; Δεν νομίζω. Βαρέθηκαν, κύριοι και πάνε και αυτοί αλλού μαζί με τους ξένους συναδέλφους τους, που αν δοκίμασαν Ελλάδα έρχονται ξανά μόνο για μουσακά, ήλιο και θάλασσα αλλά όχι για δουλειές. Πάνε εκεί που τους παρακαλάνε και τους φέρνουνε τα πάντα στην πόρτα του μαγαζιού τους.

Θα μιλήσω με ένα παράδειγμα. Είμαστε μία χώρα με σημαντικό ενεργειακό έλλειμμα. Την ίδια ώρα, η ΔΕΗ και πολύ περισσότεροι πολλοί ιδιώτες θέλουν και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να προωθήσουν ενεργειακές επενδύσεις αξίας δις. ευρώ. Τα κεφάλαια είναι στην πόρτα μας και μας περιμένουν και εμείς τους απαντάμε «ελάτε ξανά του χρόνου...». Δεν κάνουμε αυτό που ο κοινός νους υπαγορεύει. Να γκρεμίσουμε τα συχνά γελοία εμπόδια που δεν αφήνουν τα κεφάλαια αυτά να περάσουν το κατώφλι μας. Ούτε τα κεφάλαια παίρνουμε, ενώ ταυτόχρονα και το ενεργειακό μας πρόβλημα διαιωνίζουμε και την εθνική μας ασφάλεια και αυτάρκεια υπονομεύουμε. Ο λιγνίτης μολύνει και εκτός αυτού κάποια στιγμή θα τελειώσει, άρα δεν τον θέλουμε. Τον λιθάνθρακα επίσης δεν τον θέλουμε γιατί κι αυτός μολύνει, ανεξάρτητα αν είναι φθηνός και μπορεί με μερική του χρήση να συνεχίσει να κρατά χαμηλά τα τιμολόγια της ΔΕΗ. Το φυσικό αέριο το θέλουμε κάπως αρκεί να μην είναι κοντά στη δική μας πόρτα. Και τέλος πάντων, να δεχθούμε περιβαλλοντικές ανησυχίες και τοπικές αντιδράσεις, δικαιολογημένες και μη. Μα ούτε τα αιολικά πάρκα και τις λοιπές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας θέλουμε. Κι αυτά στο γείτονα να πάνε, λέμε. Και το επίσημο κράτος που θέτει στόχους και χρονοδιαγράμματα στέκεται θεατής, το μόνο που μετράει είναι το πολιτικό κόστος και δεν λύνει προβλήματα, δεν αίρει εμπόδια, δεν διευκολύνει. Κι όταν δεν μετράει το πολιτικό κόστος, δυστυχώς ζυγίζει το «λάδι» που θα λιπάνει τα γρανάζια της περίφημης ελληνικής γραφειοκρατίας.

Άλλο παράδειγμα. Οι μεγάλες επενδύσεις real estate. Δεν είναι δυνατόν να περιμένει ένας επενδυτής για 10 – 15 χρόνια για να του πούμε τελικά ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ας του το πούμε εξαρχής. Ας θέσουμε κανόνες. Ας επιλέξουμε μέρη της χώρας μας όπου ο φυσικός πλούτος θα προστατευτεί απόλυτα και ας πούμε «εδώ δε συζητάμε τίποτα». Ας κάνουμε, όμως, κάτι. Δεν μπορεί ένας Δήμος να δεσμεύει επί χρόνια ένα οικόπεδο για χώρο πρασίνου, να μην αποζημιώνει τον ιδιοκτήτη του και ταυτόχρονα να απορρίπτει όλες τις προτάσεις δημιουργίας πρασίνου με αντάλλαγμα μερική ανοικοδόμηση. Ας αποζημιώσει τον ιδιοκτήτη και ας οργανώσει δενδροφύτευση. Μακάρι. Αλλά ας το κάνει.

Μήπως τελικά, αντί να ψάχνουμε τον τρόπο να πείσουμε σώνει και ντε τις τράπεζες να πάρουν μέρος στο πακέτο των 28 δις. ευρώ, θα έπρεπε να κάνουμε κάτι για να διευκολύνουμε αυτούς με τα περισσότερα ίσως δις. ευρώ που επιμένουν να θέλουν να τα επενδύσουν στον τόπο μας; Λέω, μήπως;

Αρθρογράφος: Κωνσταντίνος Λάμπρου

Από πού αντλεί χρήματα η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Από πού αντλεί η Ευρωπαϊκή Ένωση χρήματα; Με ποιον τρόπο κατανέμονται; Πως βγαίνουν τα προγράμματα, και με ποιον τρόπο παίρνονται οι αποφάσεις για αυτά; Μερικές ερωτήσεις που σίγουρα όλοι έχετε σκεφθεί, και συχνά με ρωτούν πολλοί που επισκέπτονται το γραφείο μου. Η αλήθεια είναι ότι οι διαδικασίες αυτές δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές στον περισσότερο κόσμο. Και επειδή θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον αλλά και χρήσιμο να γνωρίζουμε τα ζητήματα αυτά, θα κάνουμε μια μικρή προσέγγιση παρακάτω.

Καταρχήν, για την ιστορία να αναφέρουμε ότι από το 1870 έως το1945 η Γαλλία και Γερμανία συγκρούστηκαν τρεις φορές με τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές για ολόκληρη την Ευρώπη. Εκεί κάπου άρχισε να δημιουργείτε η πεποίθηση σε αρκετούς Ευρωπαίους ηγέτες ότι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει μια σταθερότητα στην περιοχή, και να εξασφαλιστεί μια διαρκής ειρήνη μεταξύ των χωρών τους, ήταν να ενωθούν οικονομικά και πολιτικά. Μετά από διαπραγματεύσεις, το 1951 ιδρύθηκε με τη συνθήκη του άνθρακα και χάλυβα, η πρώτη Ευρωπαϊκή κοινότητα με έξι μέλη: Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ιταλία και Ολλανδία (όπου στις χώρες αυτές το εμπόριο του άνθρακα και χάλυβα γινόταν ελεύθερα).

Από τότε έως σήμερα έχουν γίνει πάρα πολλά βήματα. Πλέων η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελείτε από 25 χώρες, έχει πληθυσμό σχεδόν 370 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ έχει και το δικό της νόμισμα. Αυτή τι στιγμή θεωρείτε η μεγαλύτερη οικονομική και εμπορική δύναμη στον κόσμο. Η βασική στρατηγική στην οποία στηρίχτηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση όλα αυτά τα χρόνια ήταν και παραμένει, “η επιδίωξη της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, μέσω της σύγκλισης των επιπέδων ανάπτυξης των κρατών μελών”. Αυτό πιο απλά σημαίνει ότι πολλές περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν διαφορές μεταξύ τους σε επίπεδο ανάπτυξης αλλά και πλουτοπαραγωγικών πόρων. Οι περιοχές αυτές χαρακτηρίζονται από χαμηλά εισοδήματα, έλλειψη υποδομών, γεωργική μορφή της οικονομίας, και υψηλή ανεργία (Ελλάδα, Πορτογαλία, κλπ.).

Επίσης υπάρχουν περιοχές της Ευρώπης που αντιμετωπίζουν βιομηχανική παρακμή, επειδή οι μεγάλοι παραδοσιακοί βιομηχανικοί κλάδοι βρίσκονται σε μαρασμό (βιομηχανία σιδήρου, κλωστοϋφαντουργία, ναυπηγεία, κλπ.). Τέτοιες περιοχές βρίσκονται στην Βρετανία, στην Γαλλία, το Βέλγιο, και άλλες χώρες της Ευρώπης. Όσες δηλαδή είχαν αναπτύξει βαριά βιομηχανία, και η τεχνολογία αναπόφευκτα πήρε τη θέση τους, με αποτέλεσμα τους χιλιάδες ανέργους στις περιοχές αυτές.

Για την αντιμετώπιση αυτών των σημαντικών κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων, και την εφαρμογή της στρατηγικής της, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συστήσει πολλά όργανα με διάφορους στόχους και μορφές δράσης. Μερικά από αυτά είναι, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ), η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕ), το Ταμείο Συνοχής, και μερικά άλλα. Αυτό ουσιαστικά που γίνεται μέσα από τα διάφορα ταμεία και τα όργανα που έχουν συσταθεί, είναι να μεταφέρονται πόροι από τις περισσότερο ανεπτυγμένες περιοχές, προς τις λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Παίρνοντας το τελευταίο ως μια από τις βασικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πάμε να δούμε από πού αντλούνται τα χρήματα για να ασκηθούν οι πολιτικές αυτές και να εφαρμοστεί η στρατηγική της.
ΠΗΓΗ Α: Δασμοί που επιβάλλονται και εισπράττονται στα εισαγόμενα στην Ένωση γεωργικά προϊόντα.
ΠΗΓΗ Β: Δασμοί από εισαγωγές άλλων προϊόντων εμπορίου, από κράτη μη μέλη (π.χ. Κίνα, ΗΠΑ, κλπ.). Ποσοστό εσόδων από τις πηγές Α και Β, περίπου 18%.
ΠΗΓΗ Γ: Ποσοστό 1,4% επί του ΦΠΑ των κρατών μελών. Ποσοστό εσόδων περίπου 49%.
ΠΗΓΗ Δ: “Τέταρτος Πόρος”: Καθένα από τα Κράτη Μέλη, συμβάλει σε αυτόν τον τέταρτο πόρο, ανάλογα με το ΑΕΠ που παράγει (δηλαδή από το πόσο πλούσιο είναι). Ποσοστό εσόδων περίπου 33%.

Τα χρήματα αυτά κατανέμονται ως εξής:
• Λειτουργικές Δαπάνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: 10%
• Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ): 50%
• Διάφορα Ταμεία Ευρωπαϊκής Ένωσης για χρηματοδοτήσεις: 25%
• Διάφορες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης: 10%
• Εξωτερικές Σχέσεις (βοήθεια σε τρίτες χώρες): 5%
Είναι προφανές ότι κάθε Κράτος Μέλος συνεισφέρει, αλλά αντλεί και πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διαφορά που προκύπτει είναι η λεγόμενη “καθαρή θέση” για κάθε Κράτος Μέλος. Η Ελλάδα συμβάλει κατά 1% στην διαμόρφωση του προϋπολογισμού των εσόδων, και αντλεί περίπου το 5%.

Από την παραπάνω κατανομή βλέπουμε ότι την μερίδα του λέοντος την παίρνει ο αγροτικός τομέας. Αυτό έχει φέρει πολλές συζητήσεις τα τελευταία χρόνια, και έχουν δημιουργηθεί πολλές διαφωνίες μεταξύ των αρχηγών-κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η άποψη μου είναι ότι το ζητούμενο, θα πρέπει να είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκή Ένωσης, έναντι του υπόλοιπου κόσμου, σε όλους τους τομείς. Θα μου πείτε δεν μας λες και κάτι καινούριο, όλοι το θέλουμε αυτό! Σίγουρα, όμως γεγονός παραμένει ότι η Έρευνα και Ανάπτυξη (R&D) στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μείνει μακράν πίσω από την Αμερική και την Ιαπωνία. Δεν χρειάζεται να πω για την σημασία του R&D στην ανάπτυξη όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης. Θεωρώ επομένως ότι μια σταδιακή περικοπή στα εκατομμύρια των επιδοτήσεων στον γεωργικό τομέα (ακόμα και στην χώρα μας), είναι αναγκαία. Θα πρέπει κάποια στιγμή όλοι μας να μάθουμε να ζούμε και χωρίς τις επιδοτήσεις.

Το κράτος "πατερούλης" και οι "μαφιόζικες" τακτικές του

Αντιλαμβάνομαι απόλυτα ότι είναι αρκετά βαρύς ο τίτλος του σημερινού μου σημειώματος. Συγχωρήστε με, αλλά μου ήταν αδύνατον να συγκρατηθώ μετά από τη συζήτηση που είχα με καταξιωμένο μεγάλο επιχειρηματία του ευρύτερου κλάδου της χημικής βιομηχανίας σχετικά με την αντιμετώπιση που έχει ο βιομηχανικός αυτός κλάδος στην προσπάθειά του να ξεπεράσει τη δίνη που έχει προκαλέσει η ξέφρενη πορεία των τιμών του πετρελαίου μέχρι προ μηνός τουλάχιστον.

Εάν δεν θέλετε να με συγχωρήσετε έχετε την υπομονή να διαβάσετε το διάλογο που είχα μαζί του. Δεχθείτε, ασφαλώς, ότι διασταύρωσα τα όσα μου είπε και με άλλους επιχειρηματίες του ίδιου και παρόμοιων κλάδων. Και τέλος βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα χωρίς να συμμεριστείτε τα σχόλιά μου.

Είπαμε, που λέτε, (μου διηγείται ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας) "τώρα που κόπασε ο ίλιγγος με τις τιμές του πετρελαίου που παρεμβάλλεται ως πρώτη ύλη και σε προϊόντα μας να κάνουμε κάποιες αναπροσαρμογές στις τιμές, ίσα-ίσα για να τα φέρουμε βόλτα με τον ανταγωνισμό. Θεωρήσαμε δε ορθό, για λόγους τάξεως, να ενημερώσουμε και τη δημόσια διοίκηση. Σε συζήτηση που είχαμε με αρμόδιο κυβερνητικό παράγοντα εξηγώντας του τις ζημιές που έχουμε με τις σημερινές τιμές και την αύξηση των τιμών πετρελαίου είχαμε την εξής αντίδραση: ΄Μα εμείς ως κυβέρνηση θέλουμε να συγκρατηθούν οι τιμές και κατά συνέπεια δεν θα μας εύρισκε σύμφωνους καμιά αύξηση΄."

"Παγώσαμε" (συνεχίζει ο επιχειρηματίας) "αλλά αντιτάξαμε το εξής επιχείρημα: Μπορεί να θέλετε συγκράτηση τιμών, αλλά σε μια ελεύθερη οικονομία το λόγο τον έχει ο ανταγωνισμός και όχι οι πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων... Συνεχίσαμε μάλιστα να αδυνατούμε να συνέλθουμε όταν ακούσαμε την εξής απάντηση: ΄μπορεί να λέτε εσείς αυτά, αλλά η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί στο λαό παρέμβαση στις επιχειρήσεις και συμφωνίες για τη συγκράτηση των τιμών΄. Και τότε απλώς ψελλίσαμε: Όμως δεν συνεννοηθήκατε μαζί μας για να σας πούμε αν αντέχουμε τη συγκράτηση των τιμών. ΄Σύμφωνοι΄ (λέει ο κυβερνητικός παράγοντας) ΄αλλά τώρα υποσχεθήκαμε συγκράτηση των τιμών και πρέπει να μας βοηθήσετε να την κάνουμε΄."

"Αλλά εκεί που η αγανάκτησή μας ξεπέρασε κάθε όριο ήταν" (συμπληρώνει ο συνομιλητής μου) "όταν του υπενθυμίσαμε ότι δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να ζητήσουμε έγκριση για την αναπροσαρμογή των τιμών... Για να μας απαντήσει, με μειδίαμα νοήματος: ΄Δεν έχετε υποχρέωση, αλλά και εμείς έχουμε άλλους τρόπους να σας πείσουμε... Και για να έχετε πλήρη εικόνα (καταλήγει ο επιχειρηματίας) σας λέγω ότι οι άλλοι τρόποι είναι: Ξαφνική επίσκεψη του ΣΔΟΕ. Έκτακτος έλεγχος περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Έλεγχος για την τήρηση κανόνων ασφαλείας. Έλεγχος για τυχόν καρτέλ στις τιμές. Αμφισβήτηση της τήρησης κανόνων ποιότητας και άλλα παρόμοια΄."

Δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να αμφισβητήσω το διάλογο που μου παρουσίασε ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας γιατί αφενός παρόμοια περιστατικά γνωρίζουμε όλοι μας και αφετέρου πράγματι η κυβέρνηση πασχίζει με κάθε τρόπο να επιτύχει συγκράτηση των τιμών.

Σε ποιους όμως. Μόνο στους ιδιώτες επιχειρηματίες. Γιατί το «κράτος πατερούλης» θέλει να δείξει στο λαό του ότι τον προστατεύει από τον αιμοδιψή βιομήχανο. Τον προστατεύει από τον αδηφάγο επιχειρηματία. Μιας και στην Ελλάδα το κέρδος από ιδιώτες είναι περίπου ποινικό αδίκημα. Το «κράτος πατερούλης» όμως δεν παρεμβαίνει καθόλου στα κρατικά μονοπώλια και δεν τα καταδικάζει όταν μιλάνε για ζημιές από το πετρέλαιο και τις άλλες πρώτες ύλες. Τα επιβραβεύει μάλιστα με γενναίες αυξήσεις όπως έγινε στη ΔΕΗ, στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τώρα θα γίνει και με το νερό. Εκεί δεν εξετάζει το «κράτος πατερούλης» ούτε ότι γίνονται ζημιές, παρά τις αυξήσεις, ούτε ότι σε ένα χρόνο τα ίδια κρατικά μονοπώλια ζητούν και άλλες αυξήσεις.

Γιατί εκεί δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Γιατί εκεί έχει και το ίδιο το κράτος συμφέροντα. Γιατί τα κρατικά μονοπώλια είναι και χώροι εξυπηρέτησης κομματικών και κυβερνητικών στόχων.

Έτσι το «κράτος πατερούλης» οδηγείται σε μαφιόζικες μεθόδους. Εμμέσους εκβιασμούς για φορολογικούς και άλλους ελέγχους. Παραπομπές στη χλεύη της κοινής γνώμης με δήθεν εξέταση τυχόν καρτέλ στις τιμές. Σπάσιμο των νεύρων των επιχειρηματιών με κωλυσιεργία στην εξέταση των υποθέσεων πιθανών καρτέλ. Ενεργοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών του ΙΚΑ, των υπηρεσιών προστασίας του περιβάλλοντος, των Νομαρχιών. Ακόμη και των Δημοτικών Αρχών αν ελέγχονται από τη συγκεκριμένη κυβέρνηση.

Και μετά: Και μετά απ΄ όλα αυτά το «κράτος πατερούλης» βγαίνει στο λαό και κομπάζει ότι συγκράτησε τις τιμές. Δεν του αποκαλύπτει, όμως, ότι δεν μπορεί να συγκρατήσει ούτε την οργή των επιχειρηματιών, ούτε τους ίδιους τους επιχειρηματίες από τη σκέψη να μεταναστεύσουν επιχειρηματικά σε μια άλλη γειτονική χώρα όπου οι κανόνες είναι ορατοί και τουλάχιστον περισσότερο ηθικοί.

Αρθρογράφος: Γιώργος Κράλογλου