Την αρχή την έκανε ο κ. Αγγελόπουλος επειδή θεώρησε η Citigroup έθιξε σε έκθεσή της την Χαλυβουργική. Τη σκυτάλη των δικαστικών μέτρων παίρνει η Τράπεζα Πειραιώς κατά της Deutsche Bank. Είναι το τέλος των αναλύσεων;
Η προσφυγή στη Δικαιοσύνη είναι μία ασυνήθιστη διαδικασία σε ό,τι αφορά τις εκθέσεις των διεθνών επενδυτικών οίκων. Οι δύο αυτές περιπτώσεις, της Χαλυβουργικής και της Τράπεζας Πειραιώς είναι εξαιρετικά σπάνιες. Δεν είναι συνηθισμένο επιχειρήσεις να στρέφονται κατά χρηματοοικονομικού οίκου θεωρώντας ότι θίχτηκαν από μία έκθεσή αναλυτή του.
Μέχρι σήμερα οι θιγμένοι δεν είχαν αντιδράσει κι ας είχαν υπάρξει περιπτώσεις που έχριζαν της άμεσης επέμβασης των εποπτικών αρχών. Όχι μόνο διότι η αγορά ήταν ανοδική και μπορούσε να απορροφήσει εύκολα τους κραδασμούς από μία αρνητική έκθεση, αλλά κι επειδή οι επιχειρήσεις δεν ήθελαν να ανοίξουν μέτωπο με τους ξένους οίκους. «Σήμερα απέναντι, αύριο μαζί», ήταν το σύνθημα που επικρατούσε, καθώς ήταν βέβαιο ότι θα έφτανε κάποια στιγμή η ώρα που οι βασικοί μέτοχοι των εταιρειών θα είχαν ανάγκη τις υπηρεσίες των διεθνών οίκων. Σήμερα, με τις μετοχές να έχουν ήδη κατρακυλήσει στα... τάρταρα, οι δημόσιες σχέσεις έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Άλλα είναι τα πράγματα εκείνα που προέχουν.
Είναι αλήθεια ότι αν η υπόθεση των δικαστικών προσφυγών πάρει διάσταση, οι επενδυτές θα βρίσκουν στο εξής μόνο καλά λόγια στις εκθέσεις των αναλυτών! Η υπόθεση αυτή μοιάζει σαν να «ποινικοποείται» η ελεύθερη σκέψη, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Θα λέγαμε μάλιστα ότι οι δύο αυτές περιπτώσεις σηματοδοτούν το τέλος της εποχής των «δεινοσαύρων» στις χρηματιστηριακές αγορές. Τις εποχές που για να συμβεί οτιδήποτε θα έπρεπε να έχει τις... ευλογίες από κάποιον οίκο του εξωτερικού. Οι εκθέσεις των διεθνών οίκων έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια στο στόχαστρο των επενδυτών και όχι άδικα. Οι ξένοι οίκοι έδωσαν αυτό το δικαίωμα.
Από την άλλη πλευρά, το ότι κάποιος προσφεύγει στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει ότι έχει και απαραίτητα δίκιο. Σημαίνει όμως ότι οι ξένοι οίκοι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στο τι γράφουν και στο τι προτείνουν. Να είναι τουλάχιστον προετοιμασμένοι για να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των διαδίκων τους στις αίθουσες των Δικαστηρίων.
Αρθρογράφος: Θανάσης Μαυρίδης
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009
Βιοκαύσιμα, κομμωτήρια και άλλες τρίχες...
Συνέβη και σε εσάς να παρατηρήσετε ότι στη γειτονιά σας τον τελευταίο χρόνο ξεφύτρωσαν πολλά κομμωτήρια και κάτι ψιλικατζίδικα τύπου μίνι-μάρκετ σε δρόμους μάλιστα που δεν δικαιολογείται με τίποτα ούτε κομμωτήριο ούτε μίνι-μάρκετ;
Συνέβη επίσης και σε εσάς να παρατηρήσετε ότι αυξήθηκαν οι θαμώνες στα καφενεία μικρών και μεγάλων χωριών επειδή οι νέοι αυτοί θαμώνες υπολογίζουν ότι θα γίνουν «επενδυτές» στα βιοκαύσιμα, περιμένοντας να παραδώσουν την αγροτική τους παραγωγή σε μονάδες βιοκαυσίμων που (με τη σειρά τους) φιλοδοξούν να ενταχθούν στην «αλυσίδα» παραγωγής βιοκαυσίμων στην Ελλάδα εις αντικατάσταση του πετρελαίου;
Όσοι λοιπόν, μαζί με εμένα, είχατε παρατηρήσει αυτές τις αδικαιολόγητες κινήσεις και απορούσατε για το τι συμβαίνει ήλθε η ώρα να λύσετε τις απορίες σας.
Και ξεκινάμε από τα κομμωτήρια. Η κυβέρνηση σκέφθηκε πολύ σωστά ότι πρέπει να ενεργοποιήσει την πολιτική της για την ενίσχυση των μικρομεσαίων προκειμένου να ενισχύσει τον τζίρο στην αγορά και να προκαλέσει ώθηση στην ατμομηχανή της οικονομίας. Διαφήμισε λοιπόν μέχρι εκεί που δεν παίρνει το περιβόητο ΤΕΜΠMΕ (Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών Επιχειρήσεων) δίνοντας περίπου την εντύπωση ότι με το ταμείο αυτό μοιράζουμε λεφτά για να φτιάξουμε όποιον μικρομεσαίο έχει κέφι να κάνει μικρά μαγαζιά.
Όμως στην Ελλάδα της αρπαχτής και της λαμογιάς δεν χρειάζεται να πεις πολλά προκειμένου να μπουν στην ουρά οι πλέον απίθανοι άνθρωποι. Φρόντισαν μάλιστα οι αρμόδιοι να αποσιωπήσουν ότι τα μέτρα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα Τραπεζικό προϊόν που έχει αξία μόνο όταν ο επιχειρηματίας είναι σοβαρός και συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις για τη συγκεκριμένη δανειοδότηση. Γιατί περί μιας ευνοϊκής δανειοδότησης επρόκειτο και τίποτε περισσότερο.
Έτρεξαν λοιπόν οι απανταχού απένταροι και «καλλιτέχνες στην αρπαχτή» και υπέβαλαν αιτήσεις στις Τράπεζες. Πάνω από 10.000 οι ενδιαφερόμενοι για τα δανεικά του ΤΕΜΠMΕ, ενώ από αυτούς δεν συγκέντρωναν προϋποθέσεις υπαγωγής ούτε 400!!!
Στριμώχτηκαν οι αρμόδιοι και για να δείξουν ότι τα συγκεκριμένα «μέτρα» υπέρ των μικρομεσαίων έχουν αντίκρισμα, άρχισαν να «σπρώχνουν» μέσα από ελεγχόμενους Τραπεζικούς μηχανισμούς (γιατί οι ιδιωτικές Τράπεζες δεν κάνουν χατίρια στο δημόσιο) κάποιες μικροαιτήσεις για μικροποσά 5-10.000 ευρώ. Στις αιτήσεις αυτές πρωταγωνίστησαν ως επενδυτές... τα κομμωτήρια. Πολύ καλά έκαναν οι άνθρωποι και πήραν τα δανεικά. Από εδώ και πέρα όπου βγει.
Έλα όμως που αντιδρούν οι υγιείς μικρομεσαίοι και άρχισαν να ειρωνεύονται πλέον την κυβέρνηση για τα πολιτικά της τερτίπια και τη δημαγωγία της στην πλάτη των μικρομεσαίων. Τι ζητούν; Στην ουσία ζητούν να σταματήσει η κοροϊδία για μέτρα ενίσχυσης των μικρομεσαίων και να σοβαρευτεί η σχετική πολιτική με πραγματική μελέτη και όχι προχειρότητες. Η σημερινή ηγεσία του ΥΠΑΝ δείχνει να βλέπει σοβαρά το πρόβλημα. Ελπίζουμε να διορθωθεί η κατάσταση.
Το ίδιο θα ζητήσουν πολύ σύντομα και όλοι αυτοί οι αγρότες που παρασύρθηκαν από τη σκόπιμη ασαφή διαφήμιση της πολιτικής για την παραγωγή βιοκαυσίμων από τις αγροτικές καλλιέργειες που προκάλεσε πάλι την «επιστράτευση» λαμογιών, αλλά και σοβαρών καλλιεργητών, αλλά πάντα με (σκόπιμη;) περιορισμένη ενημέρωση. Δεν είχαν καταλάβει δηλαδή (γιατί κανείς αρμόδιος δεν φρόντισε να τους δώσει να καταλάβουν) ότι τα βιοκαύσιμα και οι επιδοτούμενες μονάδες θα πάνε καλά όσο οι τιμές του πετρελαίου θα συνέχιζαν να χορεύουν προς τα πάνω. Και ότι με τις σημερινές τιμές του πετρελαίου τα βιοκαύσιμα θα ήταν ραπανάκια για την όρεξη... Απόδειξη ότι όσοι ασχολήθηκαν στην Ελλάδα σοβαρά με το «άθλημα» ψάχνουν τώρα να βρουν που μπορούν να πουλήσουν για σκραπ... τις μονάδες που δημιούργησαν.
Ας ρίξει μια ματιά η νέα πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΝ να δει τι γίνεται στην πράξη, εντός της αγοράς, με την πολιτική για τα βιοκαύσιμα και πως είχαν αντιληφθεί οι αγρότες το θέμα και θα καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει τώρα που όσοι πήραν σοβαρά τις εξαγγελίες σήμερα μουντζώνουν τους ίδιους τους εαυτούς.
Και μένει τελικά η εξής απορία. Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό σε πολιτικό επίπεδο ότι πολιτικές που υπαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή εκ των πραγμάτων για την ενίσχυση της οικονομίας πρέπει να παρουσιάζονται με την σοβαρότητα που αρμόζει και όχι να διατυμπανίζονται σε κάθε περίπτωση και με κάθε ευκαιρία.
Ότι η δημαγωγία με τις πολιτικές αυτές συντηρεί το απαράδεκτο κλίμα της αρπαχτής που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομίας εδώ και μια 20ετία τουλάχιστον. Και τέλος ότι με τον τρόπο αυτό καταδικάζουμε σε βέβαιο θάνατο όλους τους σοβαρούς, μικρομεσαίους κυρίως, επιχειρηματίες οι οποίοι ζητούν από την πολιτεία την συμπαράστασή της για να αναβαθμίσουν την παρουσία τους στην οικονομία, αλλά δυστυχώς συναντούν μόνο πολιτική εκμετάλλευση, λαϊκισμό και προχειρότητα σε βάρος τους.
Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι μέχρι να αντιληφθούν οι αρμόδιοι την ανάγκη για παράταση της φορολογικής περαίωσης η κυβέρνηση έδειχνε να έχει χωρίσει τους επιχειρηματίες σε άσπρα και μαύρα πρόβατα. Εκείνους που πρόλαβαν και έκαναν περαίωση και τους άλλους που δεν πρόλαβαν επειδή οι υπηρεσίες δεν είχαν την ικανότητα να ικανοποιήσουν όλες τις αιτήσεις!!
Αρθρογράφος: Γιώργος Κράλογλου
Συνέβη επίσης και σε εσάς να παρατηρήσετε ότι αυξήθηκαν οι θαμώνες στα καφενεία μικρών και μεγάλων χωριών επειδή οι νέοι αυτοί θαμώνες υπολογίζουν ότι θα γίνουν «επενδυτές» στα βιοκαύσιμα, περιμένοντας να παραδώσουν την αγροτική τους παραγωγή σε μονάδες βιοκαυσίμων που (με τη σειρά τους) φιλοδοξούν να ενταχθούν στην «αλυσίδα» παραγωγής βιοκαυσίμων στην Ελλάδα εις αντικατάσταση του πετρελαίου;
Όσοι λοιπόν, μαζί με εμένα, είχατε παρατηρήσει αυτές τις αδικαιολόγητες κινήσεις και απορούσατε για το τι συμβαίνει ήλθε η ώρα να λύσετε τις απορίες σας.
Και ξεκινάμε από τα κομμωτήρια. Η κυβέρνηση σκέφθηκε πολύ σωστά ότι πρέπει να ενεργοποιήσει την πολιτική της για την ενίσχυση των μικρομεσαίων προκειμένου να ενισχύσει τον τζίρο στην αγορά και να προκαλέσει ώθηση στην ατμομηχανή της οικονομίας. Διαφήμισε λοιπόν μέχρι εκεί που δεν παίρνει το περιβόητο ΤΕΜΠMΕ (Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών Επιχειρήσεων) δίνοντας περίπου την εντύπωση ότι με το ταμείο αυτό μοιράζουμε λεφτά για να φτιάξουμε όποιον μικρομεσαίο έχει κέφι να κάνει μικρά μαγαζιά.
Όμως στην Ελλάδα της αρπαχτής και της λαμογιάς δεν χρειάζεται να πεις πολλά προκειμένου να μπουν στην ουρά οι πλέον απίθανοι άνθρωποι. Φρόντισαν μάλιστα οι αρμόδιοι να αποσιωπήσουν ότι τα μέτρα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα Τραπεζικό προϊόν που έχει αξία μόνο όταν ο επιχειρηματίας είναι σοβαρός και συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις για τη συγκεκριμένη δανειοδότηση. Γιατί περί μιας ευνοϊκής δανειοδότησης επρόκειτο και τίποτε περισσότερο.
Έτρεξαν λοιπόν οι απανταχού απένταροι και «καλλιτέχνες στην αρπαχτή» και υπέβαλαν αιτήσεις στις Τράπεζες. Πάνω από 10.000 οι ενδιαφερόμενοι για τα δανεικά του ΤΕΜΠMΕ, ενώ από αυτούς δεν συγκέντρωναν προϋποθέσεις υπαγωγής ούτε 400!!!
Στριμώχτηκαν οι αρμόδιοι και για να δείξουν ότι τα συγκεκριμένα «μέτρα» υπέρ των μικρομεσαίων έχουν αντίκρισμα, άρχισαν να «σπρώχνουν» μέσα από ελεγχόμενους Τραπεζικούς μηχανισμούς (γιατί οι ιδιωτικές Τράπεζες δεν κάνουν χατίρια στο δημόσιο) κάποιες μικροαιτήσεις για μικροποσά 5-10.000 ευρώ. Στις αιτήσεις αυτές πρωταγωνίστησαν ως επενδυτές... τα κομμωτήρια. Πολύ καλά έκαναν οι άνθρωποι και πήραν τα δανεικά. Από εδώ και πέρα όπου βγει.
Έλα όμως που αντιδρούν οι υγιείς μικρομεσαίοι και άρχισαν να ειρωνεύονται πλέον την κυβέρνηση για τα πολιτικά της τερτίπια και τη δημαγωγία της στην πλάτη των μικρομεσαίων. Τι ζητούν; Στην ουσία ζητούν να σταματήσει η κοροϊδία για μέτρα ενίσχυσης των μικρομεσαίων και να σοβαρευτεί η σχετική πολιτική με πραγματική μελέτη και όχι προχειρότητες. Η σημερινή ηγεσία του ΥΠΑΝ δείχνει να βλέπει σοβαρά το πρόβλημα. Ελπίζουμε να διορθωθεί η κατάσταση.
Το ίδιο θα ζητήσουν πολύ σύντομα και όλοι αυτοί οι αγρότες που παρασύρθηκαν από τη σκόπιμη ασαφή διαφήμιση της πολιτικής για την παραγωγή βιοκαυσίμων από τις αγροτικές καλλιέργειες που προκάλεσε πάλι την «επιστράτευση» λαμογιών, αλλά και σοβαρών καλλιεργητών, αλλά πάντα με (σκόπιμη;) περιορισμένη ενημέρωση. Δεν είχαν καταλάβει δηλαδή (γιατί κανείς αρμόδιος δεν φρόντισε να τους δώσει να καταλάβουν) ότι τα βιοκαύσιμα και οι επιδοτούμενες μονάδες θα πάνε καλά όσο οι τιμές του πετρελαίου θα συνέχιζαν να χορεύουν προς τα πάνω. Και ότι με τις σημερινές τιμές του πετρελαίου τα βιοκαύσιμα θα ήταν ραπανάκια για την όρεξη... Απόδειξη ότι όσοι ασχολήθηκαν στην Ελλάδα σοβαρά με το «άθλημα» ψάχνουν τώρα να βρουν που μπορούν να πουλήσουν για σκραπ... τις μονάδες που δημιούργησαν.
Ας ρίξει μια ματιά η νέα πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΝ να δει τι γίνεται στην πράξη, εντός της αγοράς, με την πολιτική για τα βιοκαύσιμα και πως είχαν αντιληφθεί οι αγρότες το θέμα και θα καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει τώρα που όσοι πήραν σοβαρά τις εξαγγελίες σήμερα μουντζώνουν τους ίδιους τους εαυτούς.
Και μένει τελικά η εξής απορία. Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό σε πολιτικό επίπεδο ότι πολιτικές που υπαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή εκ των πραγμάτων για την ενίσχυση της οικονομίας πρέπει να παρουσιάζονται με την σοβαρότητα που αρμόζει και όχι να διατυμπανίζονται σε κάθε περίπτωση και με κάθε ευκαιρία.
Ότι η δημαγωγία με τις πολιτικές αυτές συντηρεί το απαράδεκτο κλίμα της αρπαχτής που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομίας εδώ και μια 20ετία τουλάχιστον. Και τέλος ότι με τον τρόπο αυτό καταδικάζουμε σε βέβαιο θάνατο όλους τους σοβαρούς, μικρομεσαίους κυρίως, επιχειρηματίες οι οποίοι ζητούν από την πολιτεία την συμπαράστασή της για να αναβαθμίσουν την παρουσία τους στην οικονομία, αλλά δυστυχώς συναντούν μόνο πολιτική εκμετάλλευση, λαϊκισμό και προχειρότητα σε βάρος τους.
Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι μέχρι να αντιληφθούν οι αρμόδιοι την ανάγκη για παράταση της φορολογικής περαίωσης η κυβέρνηση έδειχνε να έχει χωρίσει τους επιχειρηματίες σε άσπρα και μαύρα πρόβατα. Εκείνους που πρόλαβαν και έκαναν περαίωση και τους άλλους που δεν πρόλαβαν επειδή οι υπηρεσίες δεν είχαν την ικανότητα να ικανοποιήσουν όλες τις αιτήσεις!!
Αρθρογράφος: Γιώργος Κράλογλου
Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008
Στο χρηματιστήριο μια αλήθεια ισούται με μισό ψέμα...
Το μαρτύριο του χρηματιστηρίου έχει να κάνει με το γεγονός ότι όποιος έχει μετοχές τρέμει μην πέσουν οι τιμές. Όποιος δεν έχει μετοχές και περιμένει να αγοράσει τρέμει μην και ανέβουν οι τιμές.
Αυτό έλεγε όταν ζούσε ο γέρο-Κοστολάνι.
Ένας εγχώριος κερδοσκόπος για τον οποίο έχω ακούσει ότι κουράστηκε και αποτραβήχτηκε σε κάποιο μοναστήρι, όχι για να σώσει τα κέρδη που μάζεψε νωρίς και αποχώρησε το 1999, αλλά πιθανόν τη ψυχή του, έλεγε ότι: «Όποιος δεν έχει χαρτιά όταν οι τιμές πέφτουν, δεν έχει και όταν ανεβαίνουν».
Οι πολλοί νομίζουν ότι το επάγγελμα του κερδοσκόπου είναι μια δουλειά αριστοκρατικής φύσης όπου κάποιο κοφτερό μυαλό επεξεργάζεται στοιχεία και συνθέτει στρατηγικές. Είναι και έτσι. Σε μια αγορά ρηχή όμως σαν την ελληνική τα όρια μεταξύ κερδοσκοπίας και χειραγώγησης είναι δυσδιάκριτα.
Όταν μάλιστα ακούν για την τάδε ή τη δείνα έξυπνη ιδέα που οδήγησε ένα κερδοσκόπο να αρπάξει μια ευκαιρία από τα μαλλιά άπαντες μένουν έκθαμβοι. Αυτό συμβαίνει γιατί ακούν τη μισή αλήθεια. Για την ακρίβεια το ένα δέκατο της αλήθειας.
Έτσι είχα μείνει και ο ίδιος κάποτε έκθαμβος όταν φημισμένος κερδοσκόπος της παλιάς φρουράς της Σοφοκλέους διηγιόταν σε μια ομήγυρη πως μυρίστηκε το τέλος ενός ράλι σε μια μετοχή το οποίο καθοδηγούσαν οι βασικοί μέτοχοι, και μεθόδευσε την εξής απίθανη ιστορία προκειμένου να πουλήσει πρώτος και να αποχωρήσει με παχυλά κέρδη.
Έπεισε κάποιον φίλο του θεσμικό διαχειριστή να εμφανιστεί στους βασικούς μετόχους που χειραγωγούσαν τη μετοχή και να τους προτείνει ότι θέλει να αγοράσει μια μεγάλη ποσότητα από την υπερτιμημένη μετοχή για το χαρτοφυλάκιο που διαχειριζόταν, αφού του εξασφάλιζαν ένα καλό ποσοστό έκπτωσης σαν προσωπική προμήθεια.
Οι βασικοί μέτοχοι «τσίμπησαν», γιατί υπολόγιζαν να διορθώσουν την τιμή για να βρουν αγοραστές και εκεί να ξεφορτώσουν. Με την πρόταση του θεσμικού τα κέρδη ήταν πολύ περισσότερα. Αυτοί πόνταραν στην απληστία κάποιων για να κερδίσουν, αλλά δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν τη δική τους απληστία.
Όσο κράταγαν οι διαπραγματεύσεις, φρόντιζαν να μην πέσει η τιμή αναλαμβάνοντας το κόστος της συντήρησης, μέσω των περίφημων τότε τριγωνικών συναλλαγών.
Ο κερδοσκόπος που είχε ένα 2-3% τη μετοχής σε διάφορους κωδικούς ξεκίνησε από την πρώτη μέρα να πουλάει. Κάθε μέρα διπλασίαζε την ποσότητα των μετοχών που πωλούσε, φροντίζοντας να έχει εντολές και από πάνω και από κάτω από το εύρος τιμών που σκόπευε να πουλήσει.
Το κόστος συντήρησης της τιμής της μετοχής για τους βασικούς μετόχους ενώ στην αρχή δεν φάνηκε εμπόδιο. Η συνεχής αύξηση του όγκου που έβγαινε για πωλήσεις κάποια στιγμή άρχισε να τους προβληματίζει. Καθώς όμως άθροιζαν τα ποσά που είχαν ξοδέψει τις προηγούμενες συνεδριάσεις έκριναν ότι άξιζε τον κόπο να επιμείνουν.
Κάθε μέρα όμως βυθίζονταν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο.
Στο τέλος, η πρόταση του θεσμικού κατέστη η μοναδική διέξοδος από την οποία θα αποκόμιζαν κέρδη και θα βελτίωναν τους όρους.
Φυσικά τα χρήματα που είχαν ξοδέψει ήταν δανεικά από τις χρηματιστηριακές που συντόνιζαν τις κινήσεις. Όταν κερδοσκόπος πούλησε και το τελευταίο χαρτί, ο θεσμικός υπαναχώρησε λέγοντας ότι το συμβούλιο δεν εγκρίνει τη συναλλαγή η μετοχή κατέρρευσε. Οι βασικοί μέτοχοι έκλαιγαν μαύρο δάκρυ καθώς πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.
Στο τέλος της ιστορίας, όταν οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει από το τραπέζι που ο κερδοσκόπος μας διηγήθηκε τη ιστορία, τον ρώτησαν διακριτικά, πως με τέτοια κόλπα και συνεχώς ψάχνει στα χρηματιστηριακά γραφεία για «αέρα» προκειμένου να στήσει κάποιο καινούργιο κόλπο.
«Διηγούμαστε τα κόλπα που πέτυχαν» μου απάντησε: «για κάθε ένα που πέτυχε υπάρχουν δέκα που απέτυχαν. Ποιος έχει όρεξη να μιλάει γι’ αυτά».
Τα χρηματιστηριακά κέρδη λοιπόν είτε αφορούν τους κερδοσκόπους, είτε τους χειραγωγούς είναι πονεμένα κέρδη.
Επιμένω ότι ο πιο ασφαλής δρόμος για το μέσο επενδυτή είναι αυτός της μακροπρόθεσμης επένδυσης, καθώς τα εύκολα κέρδη δύσκολα διατηρούνται...
Πηγή: http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=641924
Αυτό έλεγε όταν ζούσε ο γέρο-Κοστολάνι.
Ένας εγχώριος κερδοσκόπος για τον οποίο έχω ακούσει ότι κουράστηκε και αποτραβήχτηκε σε κάποιο μοναστήρι, όχι για να σώσει τα κέρδη που μάζεψε νωρίς και αποχώρησε το 1999, αλλά πιθανόν τη ψυχή του, έλεγε ότι: «Όποιος δεν έχει χαρτιά όταν οι τιμές πέφτουν, δεν έχει και όταν ανεβαίνουν».
Οι πολλοί νομίζουν ότι το επάγγελμα του κερδοσκόπου είναι μια δουλειά αριστοκρατικής φύσης όπου κάποιο κοφτερό μυαλό επεξεργάζεται στοιχεία και συνθέτει στρατηγικές. Είναι και έτσι. Σε μια αγορά ρηχή όμως σαν την ελληνική τα όρια μεταξύ κερδοσκοπίας και χειραγώγησης είναι δυσδιάκριτα.
Όταν μάλιστα ακούν για την τάδε ή τη δείνα έξυπνη ιδέα που οδήγησε ένα κερδοσκόπο να αρπάξει μια ευκαιρία από τα μαλλιά άπαντες μένουν έκθαμβοι. Αυτό συμβαίνει γιατί ακούν τη μισή αλήθεια. Για την ακρίβεια το ένα δέκατο της αλήθειας.
Έτσι είχα μείνει και ο ίδιος κάποτε έκθαμβος όταν φημισμένος κερδοσκόπος της παλιάς φρουράς της Σοφοκλέους διηγιόταν σε μια ομήγυρη πως μυρίστηκε το τέλος ενός ράλι σε μια μετοχή το οποίο καθοδηγούσαν οι βασικοί μέτοχοι, και μεθόδευσε την εξής απίθανη ιστορία προκειμένου να πουλήσει πρώτος και να αποχωρήσει με παχυλά κέρδη.
Έπεισε κάποιον φίλο του θεσμικό διαχειριστή να εμφανιστεί στους βασικούς μετόχους που χειραγωγούσαν τη μετοχή και να τους προτείνει ότι θέλει να αγοράσει μια μεγάλη ποσότητα από την υπερτιμημένη μετοχή για το χαρτοφυλάκιο που διαχειριζόταν, αφού του εξασφάλιζαν ένα καλό ποσοστό έκπτωσης σαν προσωπική προμήθεια.
Οι βασικοί μέτοχοι «τσίμπησαν», γιατί υπολόγιζαν να διορθώσουν την τιμή για να βρουν αγοραστές και εκεί να ξεφορτώσουν. Με την πρόταση του θεσμικού τα κέρδη ήταν πολύ περισσότερα. Αυτοί πόνταραν στην απληστία κάποιων για να κερδίσουν, αλλά δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν τη δική τους απληστία.
Όσο κράταγαν οι διαπραγματεύσεις, φρόντιζαν να μην πέσει η τιμή αναλαμβάνοντας το κόστος της συντήρησης, μέσω των περίφημων τότε τριγωνικών συναλλαγών.
Ο κερδοσκόπος που είχε ένα 2-3% τη μετοχής σε διάφορους κωδικούς ξεκίνησε από την πρώτη μέρα να πουλάει. Κάθε μέρα διπλασίαζε την ποσότητα των μετοχών που πωλούσε, φροντίζοντας να έχει εντολές και από πάνω και από κάτω από το εύρος τιμών που σκόπευε να πουλήσει.
Το κόστος συντήρησης της τιμής της μετοχής για τους βασικούς μετόχους ενώ στην αρχή δεν φάνηκε εμπόδιο. Η συνεχής αύξηση του όγκου που έβγαινε για πωλήσεις κάποια στιγμή άρχισε να τους προβληματίζει. Καθώς όμως άθροιζαν τα ποσά που είχαν ξοδέψει τις προηγούμενες συνεδριάσεις έκριναν ότι άξιζε τον κόπο να επιμείνουν.
Κάθε μέρα όμως βυθίζονταν όλο και πιο βαθιά στην κινούμενη άμμο.
Στο τέλος, η πρόταση του θεσμικού κατέστη η μοναδική διέξοδος από την οποία θα αποκόμιζαν κέρδη και θα βελτίωναν τους όρους.
Φυσικά τα χρήματα που είχαν ξοδέψει ήταν δανεικά από τις χρηματιστηριακές που συντόνιζαν τις κινήσεις. Όταν κερδοσκόπος πούλησε και το τελευταίο χαρτί, ο θεσμικός υπαναχώρησε λέγοντας ότι το συμβούλιο δεν εγκρίνει τη συναλλαγή η μετοχή κατέρρευσε. Οι βασικοί μέτοχοι έκλαιγαν μαύρο δάκρυ καθώς πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι.
Στο τέλος της ιστορίας, όταν οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει από το τραπέζι που ο κερδοσκόπος μας διηγήθηκε τη ιστορία, τον ρώτησαν διακριτικά, πως με τέτοια κόλπα και συνεχώς ψάχνει στα χρηματιστηριακά γραφεία για «αέρα» προκειμένου να στήσει κάποιο καινούργιο κόλπο.
«Διηγούμαστε τα κόλπα που πέτυχαν» μου απάντησε: «για κάθε ένα που πέτυχε υπάρχουν δέκα που απέτυχαν. Ποιος έχει όρεξη να μιλάει γι’ αυτά».
Τα χρηματιστηριακά κέρδη λοιπόν είτε αφορούν τους κερδοσκόπους, είτε τους χειραγωγούς είναι πονεμένα κέρδη.
Επιμένω ότι ο πιο ασφαλής δρόμος για το μέσο επενδυτή είναι αυτός της μακροπρόθεσμης επένδυσης, καθώς τα εύκολα κέρδη δύσκολα διατηρούνται...
Πηγή: http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=641924
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008
Καλύτερα ρημάδι, παρά ιδιωτικό
Καλύτερα ρημάδι, παρά ιδιωτικό
Οι κάτοικοι της πόλης εμπιστεύονται το κράτος, όταν πρόκειται για την εκμετάλλευση και ανάπλαση των κοινόχρηστων χώρων, με τα γνωστά φυσικά αποτελέσματα...
Να γίνουμε Ελβετία...
Πάντα ονειρευόμουνα να ζω σ’ ένα μέρος γεμάτο πράσινο, όπου όλα είναι περιποιημένα και καθαρά, με λίγα λόγια να θυμίζει περιοχή της Βαυαρίας ή πόλη της Ελβετίας. Αντ’ αυτού, ζω σε μια πόλη που δεν έχει καθόλου πράσινο, εκτός από κάποια δέντρα στα πεζοδρόμια και τους κήπους όσων τυχερών έχουν ακόμη μονοκατοικίες. Α, ναι, και φυτά στα μπαλκόνια. Όταν λέω ότι δεν έχει καθόλου πράσινο, δεν υπερβάλλω. Ούτε χώρο, για να βγάλεις το σκύλο βόλτα, δεν έχει. Κατανοώ, λοιπόν, πλήρως την ανάγκη για αναβάθμιση του τρόπου ζωής και φυσικά την αναγκαιότητα για πράσινο. Το συγκεκριμένο αίτημα, που συνδυάζει περισσότερο πράσινο και γενικά μια ποιοτικότερη ζωή, είναι πιθανόν η μοναδική δράση των φιλήσυχων κατοίκων, που, όμως, θέλουν και μπορούν να διεκδικήσουν δυναμικά το δικαίωμα να ζουν σε μια καλύτερη πόλη. Αντιδρούν, λοιπόν, σε κάθε κίνηση που περιορίζει τους ελεύθερους χώρους και με σύμμαχο την "ασ’ το γι’ αύριο" Ελληνική δικαιοσύνη, δε δυσκολεύονται συνήθως να το πετύχουν.
Παρατηρώντας, όμως, λίγο καλύτερα την πόλη στην οποία κατοικώ, διαπιστώνω ότι ελεύθεροι χώροι υπάρχουν. Έστω περιμετρικά του κέντρου ή στα σύνορα με άλλους δήμους. Μάλιστα πρόκειται για περιοχές - φιλέτα. Στην περίπτωση της δικής μου πόλης βρίσκονται και δίπλα στη θάλασσα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι εδώ και δεκαετίες παραμένουν "ελεύθεροι", χωρίς ίχνος πρασίνου, στο έλεος όσων επιθυμούν να ξεφορτωθούν τα σκουπίδια τους ή να τους καταπατήσουν και ουσιαστικά χωρίς να είναι δυνατόν να τους εκμεταλλευτούν οι κάτοικοι της περιοχής.
Vs
Παντού διαπλοκή...
Όταν ένα ανάλογο κομμάτι ελεύθερου χώρου της περιοχής δόθηκε πριν από μερικά χρόνια προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες, οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν! Θεώρησαν ότι ο ιδιώτης θα τους χρεώνει, για να επισκέπτονται το μέρος που ανήκε μέχρι τότε στο δήμο τους. Ένα κομμάτι, όμως, που δεν επισκεπτόταν ούτως η άλλως ποτέ, γιατί εκτελούσε χρέη σκουπιδότοπου και μάλιστα περιφραγμένου. Μετά από χρόνιες διαμάχες, το κομμάτι αυτό "ιδιωτικοποιήθηκε" και είναι ίσως το μοναδικό μέρος που μπορεί κανείς σήμερα να κάνει περίπατο. Φυσικά δωρεάν. Αν θέλει, μπορεί να αφήσει χρήματα στην επιχείρηση του ιδιώτη. Πριν δεν είχε ούτε πλανόδιο ν’ αγοράσει πασατέμπο. "Το αίσθημα της ΄ελευθερίας΄, όμως, ότι δεν ανήκε σε κανέναν ιδιώτη, είναι αναντικατάστατο" θα πουν μερικοί...
Η αγωνιστικότητα των κατοίκων εξαντλείται συνήθως, στην προαναφερθείσα πρόταση. Αν κάποιος τολμήσει να σκεφθεί πώς θα εκμεταλλευτεί ένα "έρημο" μέρος, τότε η οργή περισσεύει. Τότε όλοι θυμούνται τις περιβαλλοντικές μελέτες και το σωστό σχεδιασμό. Ανακαλύπτουν διαπλοκή και σκοτεινά συμφέροντα που θέλουν να "τσιμεντοποιήσουν" την πόλη τους. Μια πόλη - ρημαγμένη από την αδιαφορία που ούτως ή άλλως ήταν τόσο άσχημη που χειρότερα δεν μπορούσε να καταντήσει. Δεν αντιλέγω ότι χρειάζεται να ενημερώνεται και να αντιδρά ο κόσμος, όπου ανακαλύπτει ότι δε γίνονται κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση. Στη χώρα μας, όμως, έγινε αυτοσκοπός. Πριν, που ο Δήμος ή όποιος άλλος κατά περίπτωση ήταν αρμόδιος για τη συντήρηση και προστασία του χώρου, δεν υπήρχαν ούτε σχέδια, ούτε ανάπτυξη, ούτε πρόσβαση για το κοινό. Κανείς, όμως, δεν ενοχλείται και κανείς δεν αποφασίζει να ζητήσει τα ρέστα από τους τοπικούς ή άλλους άρχοντες που για χρόνια παραμελούν να κάνουν το αυτονόητο...
Αρθρογράφος: Σταμάτης Ζαχαρός
Οι κάτοικοι της πόλης εμπιστεύονται το κράτος, όταν πρόκειται για την εκμετάλλευση και ανάπλαση των κοινόχρηστων χώρων, με τα γνωστά φυσικά αποτελέσματα...
Να γίνουμε Ελβετία...
Πάντα ονειρευόμουνα να ζω σ’ ένα μέρος γεμάτο πράσινο, όπου όλα είναι περιποιημένα και καθαρά, με λίγα λόγια να θυμίζει περιοχή της Βαυαρίας ή πόλη της Ελβετίας. Αντ’ αυτού, ζω σε μια πόλη που δεν έχει καθόλου πράσινο, εκτός από κάποια δέντρα στα πεζοδρόμια και τους κήπους όσων τυχερών έχουν ακόμη μονοκατοικίες. Α, ναι, και φυτά στα μπαλκόνια. Όταν λέω ότι δεν έχει καθόλου πράσινο, δεν υπερβάλλω. Ούτε χώρο, για να βγάλεις το σκύλο βόλτα, δεν έχει. Κατανοώ, λοιπόν, πλήρως την ανάγκη για αναβάθμιση του τρόπου ζωής και φυσικά την αναγκαιότητα για πράσινο. Το συγκεκριμένο αίτημα, που συνδυάζει περισσότερο πράσινο και γενικά μια ποιοτικότερη ζωή, είναι πιθανόν η μοναδική δράση των φιλήσυχων κατοίκων, που, όμως, θέλουν και μπορούν να διεκδικήσουν δυναμικά το δικαίωμα να ζουν σε μια καλύτερη πόλη. Αντιδρούν, λοιπόν, σε κάθε κίνηση που περιορίζει τους ελεύθερους χώρους και με σύμμαχο την "ασ’ το γι’ αύριο" Ελληνική δικαιοσύνη, δε δυσκολεύονται συνήθως να το πετύχουν.
Παρατηρώντας, όμως, λίγο καλύτερα την πόλη στην οποία κατοικώ, διαπιστώνω ότι ελεύθεροι χώροι υπάρχουν. Έστω περιμετρικά του κέντρου ή στα σύνορα με άλλους δήμους. Μάλιστα πρόκειται για περιοχές - φιλέτα. Στην περίπτωση της δικής μου πόλης βρίσκονται και δίπλα στη θάλασσα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι εδώ και δεκαετίες παραμένουν "ελεύθεροι", χωρίς ίχνος πρασίνου, στο έλεος όσων επιθυμούν να ξεφορτωθούν τα σκουπίδια τους ή να τους καταπατήσουν και ουσιαστικά χωρίς να είναι δυνατόν να τους εκμεταλλευτούν οι κάτοικοι της περιοχής.
Vs
Παντού διαπλοκή...
Όταν ένα ανάλογο κομμάτι ελεύθερου χώρου της περιοχής δόθηκε πριν από μερικά χρόνια προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες, οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν! Θεώρησαν ότι ο ιδιώτης θα τους χρεώνει, για να επισκέπτονται το μέρος που ανήκε μέχρι τότε στο δήμο τους. Ένα κομμάτι, όμως, που δεν επισκεπτόταν ούτως η άλλως ποτέ, γιατί εκτελούσε χρέη σκουπιδότοπου και μάλιστα περιφραγμένου. Μετά από χρόνιες διαμάχες, το κομμάτι αυτό "ιδιωτικοποιήθηκε" και είναι ίσως το μοναδικό μέρος που μπορεί κανείς σήμερα να κάνει περίπατο. Φυσικά δωρεάν. Αν θέλει, μπορεί να αφήσει χρήματα στην επιχείρηση του ιδιώτη. Πριν δεν είχε ούτε πλανόδιο ν’ αγοράσει πασατέμπο. "Το αίσθημα της ΄ελευθερίας΄, όμως, ότι δεν ανήκε σε κανέναν ιδιώτη, είναι αναντικατάστατο" θα πουν μερικοί...
Η αγωνιστικότητα των κατοίκων εξαντλείται συνήθως, στην προαναφερθείσα πρόταση. Αν κάποιος τολμήσει να σκεφθεί πώς θα εκμεταλλευτεί ένα "έρημο" μέρος, τότε η οργή περισσεύει. Τότε όλοι θυμούνται τις περιβαλλοντικές μελέτες και το σωστό σχεδιασμό. Ανακαλύπτουν διαπλοκή και σκοτεινά συμφέροντα που θέλουν να "τσιμεντοποιήσουν" την πόλη τους. Μια πόλη - ρημαγμένη από την αδιαφορία που ούτως ή άλλως ήταν τόσο άσχημη που χειρότερα δεν μπορούσε να καταντήσει. Δεν αντιλέγω ότι χρειάζεται να ενημερώνεται και να αντιδρά ο κόσμος, όπου ανακαλύπτει ότι δε γίνονται κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση. Στη χώρα μας, όμως, έγινε αυτοσκοπός. Πριν, που ο Δήμος ή όποιος άλλος κατά περίπτωση ήταν αρμόδιος για τη συντήρηση και προστασία του χώρου, δεν υπήρχαν ούτε σχέδια, ούτε ανάπτυξη, ούτε πρόσβαση για το κοινό. Κανείς, όμως, δεν ενοχλείται και κανείς δεν αποφασίζει να ζητήσει τα ρέστα από τους τοπικούς ή άλλους άρχοντες που για χρόνια παραμελούν να κάνουν το αυτονόητο...
Αρθρογράφος: Σταμάτης Ζαχαρός
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
