Πιστοποιημένοι ή όχι οι νέοι επενδυτικοί σύμβουλοι?

Έτος 2000: Ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς, καθηγητής Δρ. Σ. Θωμαδάκης εισηγήθηκε και επέβαλε τον θεσμό της πιστοποίησης. Για να γίνει κάποιος πιστοποιημένος αναλυτής έπρεπε να είχε σπουδάσει οικονομικά, να είχε 3 χρόνια προϋπηρεσία και να έδινε κάποιες εξετάσεις. Για να παρέχει επενδυτικές συμβουλές, ή να είναι διαχειριστής χαρτοφυλακίου, έπρεπε να ήταν πτυχιούχος και να είχε παρόμοια προϋπηρεσία. Αυτά ως χτες.

Έτος 2009: Με την απόφαση 3/505-3/4/09 δεν απαιτείται πτυχίο για υποψήφιους επενδυτικούς συμβούλους που έχουν ήδη, απολυτήριο Λυκείου και εμπειρία επτά (7) τουλάχιστον ετών. Στο άρθρο 23 της απόφασης 4/505-3/4/09 ο κος Πιλάβιος όρισε ότι όλες οι πιστοποιήσεις στις τράπεζες, πλέον, παλιές και καινούργιες, θα είναι 7ετείς.

Το αν αυτή η αλλαγή θα κάνει καλό ή κακό στην αγορά και τους καταναλωτές μένει να διαπιστωθεί καθώς και οι υπέρμαχοι και οι κατήγοροι έχουν τα επιχειρήματα τους.

Αυτοί που βλέπουν με κακό μάτι το νέο μέτρο -συνήθως οι πτυχιούχοι επαγγελματίες του κλάδου- ισχυρίζονται ότι το νέο μέτρο θα φέρει πολλούς άσχετους στο χώρο των επενδύσεων και αυτό εκτός του ότι θα μειώσει την αξιοπιστία των υπάρχοντων επενδυτών, ενδεχομένως να αποτελέσει και απειλή για τους καταναλωτές οι οποίοι μην έχοντας καμία διαβεβαίωση ή πιστοποίηση στα χέρια τους, εμπιστεύονται τα χρήματα τους σχεδόν στην τύχη.

Επίσης εφόσον ακόμα και ένας απόφοιτος λυκείου θα μπορεί να γίνει επενδυτής, και δεν θα απαιτείται καμία προϋπόθεση, υπάρχει φόβος ότι θα επαναληφθεί το μοντέλο του '99 τότε που ίσχυε το "ό,τι δηλώσεις είσαι" και υπήρχαν τα κωμικοτραγικά φαινόμενα άνθρωποι με χαρτί πανεπιστημίου και βασικές οικονομικές γνώσεις να εμπιστεύονται τα χρήματα τους και την περιουσία μιας ζωής στα χέρια παπαγαλάκηδων και "επαγγλματιών" της μια βραδιάς.

Μάλιστα αυτή η καινούρια απόφαση εξόργισε τόσο πολύ τους επαγγελματίες του χρηματοοικονομικού χώρου που τόσο η ένωση Αναλυτών, όσο και δεκάδες επαγγελματίες άλλων ειδικοτήτων που έχουν ήδη πληροφορηθεί ετοιμάζουν κύμα ατομικών και συλλογικών προσφυγών κατά της απόφασης 4/505, πιθανόν εντός της εβδομάδος και πάντως πριν τα μέσα Αυγούστου που λήγει η προθεσμία προσφυγής.

Ωστόσο και η αντίθετη άποψη έχει επιχειρήματα. Αν κοιτάξει κανείς στην Αμερική, κάποιος μπορεί να διαχειριστεί 25 εκατομμύρια δολλάρια (φίλων ή σε fund) χωρίς καμία προϋπόθεση ή χαρτί πανεπιστημίου. Απλά γνωστοποιείς ότι το κάνεις στην εκεί επιτροπή.

Ακόμα αν απαιτείται πτυχίο για να γίνει κάποιος επενδυτής αυτομάτως το επάγγελμα αυτό γίνεται κλειστό με τα όποια μειονεκτήματα έχει μια κλειστή προστατευόμενη συντεχνία. Εξάλλου οι επενδυτικοί σύμβουλοι είναι σαν πωλητές έτοιμων επενδυτικών προϊόντων που "κατασκευάζονται" στις επενδυτικές εταιρίες. Τα προϊόντα σχεδιάζουν μαθηματικοί και οικονομολόγοι, ολοι PhD. Οι απόφοιτοι πανεπιστημίου ούτε ξέρουν, ούτε ασχολήθηκαν στο πανεπιστήμιο με στοχαστική ανάλυση, μοντελοποίηση-προσομοίωση αγορών, ρίσκα και συναφή. Δεν διαφέρουν δηλαδή σε πολλά από έναν άσχετο ή όπως το έθεσε κάποιος: από πότε ο πωλητής ενός αυτοκινήτου πρέπει να ξέρει θερμοδυναμική καυσίμων για να πουλήσει αυτοκίνητα;

Αν λοιπόν κάποιος (ας έχει τελειώσει Λύκειο) μπορεί με 7 χρόνια εμπειρίας να πιστοποιηθεί, τότε η αγορά των αναλυτών ανοίγει. Δέχεται περισσότερους υποψήφιους και ο ανταγωνισμός αυξάνει.

Το ίδιο σκεπτικό, με λίγο διαφορετικό τρόπο: αφού το Σύνταγμα της Ελλάδος επιτρέπει την ελευθερία της άποψης, οποιοσδήποτε, ακόμα και ο μανάβης στην λαϊκή, μπορεί να εκφράσει άποψη και να την αιτιολογήσει για την χρηματιστηριακή αγορά και να ασχοληθεί και επαγγελμετικά με αυτό αν το επιθυμεί. Το αν εγώ τον ακολουθήσω, είναι καθαρά δικό μου θέμα και δική μου ευθύνη και στα κέρδη και στις ζημιές. Δεν είναι οι άνθρωποι, άβουλα όντα, ανεγκέφαλα, για να ενεργούν ότι τους λένε οι χρηματιστές και αναλυτές, χωρίς να το επεξεργαστούν οι ίδιοι. Ας αφήσουμε λοιπόν την αγορά να κρίνει πιοι κάνουν για αναλυτές και το κράτος, το μόνο που πρέπει να παρεμβαίνει, είναι στις παρανομίες για να μην συμβαίνουν ή αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται αυστηρά.

Εδώ μέχρι και νομπελίστες έχουν εμπλακεί σε μεγάλες οικονομικές αποτυχίες όπως την περίπτωση LTCM, για να μην αναφερθούμε στις καταστροφές σε παγκόσμιο επίπεδο που έχουν γίνει απο 'αναλύσεις' κατόχων PhD/DBA/MBA/MSc κλπ. Ο χειρότερος στην Lehman/Bear/Merrill είχε μεταπτυχιακό απο κορυφαίο ίδρυμα.

Εκτός αυτού, τέσσερις επενδυτές με τα καλύτερα επενδυτικά ιστορικά δεν είχαν κύριες σπουδές στα οικονομικά. O Walter Schloss δεν πήγε ποτέ στο κολέγιο, το βασικό πτυχίο του William Ruane ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός (έκανε αργότερα σπουδές και στα οικονομικά), o Charlie Munger δικηγόρος και ο Tom Knapp χημικός.

Η δική μου άποψη είναι ότι το επάγγελμα του επενδυτή θα πρέπει να απαιτεί πιστοποίηση. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν μπορεί να προβλέψει 100% πως θα εξελιχθεί μια επένδυση, όταν όμως διαχειρίζεσαι μεγάλα χρηματικά ποσά που μάλιστα δεν είναι δικά σου, πρέπει να έχεις πιστοποιήσει ότι διαθέτεις τουλάχιστον κάποιες τυπικές γνώσεις και δεν είναι τελείως στον άερα εκείνοι που θα σε εμπιστευθούν.

Σίγουρα έχουν κάνει λάθη άνθρωποι με PhD όμως σε ποιον επαγγελματικό κλάδο δεν γίνονται? Στον ιατρικό, στον κατασκευαστικό, στον κλάδο της πληροφορικής, παντού άνθρωποι με πτυχία και επιβλητικούς τίτλους μπορεί να μην καταφέρουν να ανταποκριθούν στις "πιστοποιήσεις". Δεν σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει όλοι να είναι ό,τι δηλώσουν χωρίς έλεγχο.

Ακόμα και οι πιο φιλελεύθεροι που ισχυρίζονται ότι πρέπει να αφήνεται στην ευχέρεια του καθενός να επιλέγει τον άνθρωπο που θα εμπιστευθεί τα λεφτά του, αν και εκ πρώτης άποψης φαίνονται σωστοί, αρκεί να υπενθυμίσω από ποιον αναζητούσαν όλοι ευθύνες για την κατάρρευση του '99. Πόσο υποκριτικό και εριστικό θα φαινόταν να άκουγαν όλοι εκείνοι που έχασαν τα λεφτά τους "ας πρόσεχες ποιον εμπιστευόσουν"?

Πιστωτικές κάρτες από... το εξωτερικό

Πολλές φορές κάποιος που παρακολουθεί τα επιτόκια θα εκπλαγεί με τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των ελληνικών και των ευρωπαϊκών επιτοκίων στις πιστωτικές κάρτες και στα δάνεια. Αν και μπορείς να παραγγείλεις και να παραλάβεις πολύ εύκολα καταναλωτικά προϊόντα από το εξωτερικό δεν ισχύει το ίδιο για τα τραπεζικά όπου περιοριζόμαστε στην... εγχώρια αγορά.

Αυτό όμως φαίνεται ότι θα αλλάξει για μας από 1/1/2010 οπότε και γίνεται νόμος του κράτους η κοινοτική οδηγία για την καταναλωτική πίστη που θα έχει ήδη ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο νωρίτερα τον Σεπτέμβριο. Πρακτικά αυτό θα επιτρέψει στους έλληνες καταναλωτές να παίρνουν δάνεια και κάρτες από τράπεζες άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τους όρους που ισχύουν εκεί. Έτσι ο έλληνας καταναλωτής θα μπορεί να συνάψει καταναλωτικό δάνειο ή να βγάλει πιστωτική κάρτα με τα (χαμηλότερα συνήθως) επιτόκια που ισχύουν σε χώρες της Ε.Ε.

Η οδηγία θα καλύπτει συμβάσεις πίστωσης που αφορούν ποσά από 200 έως 75.000 ευρώ και θα αφορά και τις πιστωτικές κάρτες. Με αυτό τον τρόπο το υπουργείο Ανάπτυξης θεωρεί ότι «Ανοίγει σημαντικά η αγορά δανείων και η ενίσχυση του ανταγωνισμού θα συμβάλλει στην βελτίωση των τραπεζικών προϊόντων και, πιθανώς, στην μείωση των επιτοκίων».

Επίσης, ο υπουργός Ανάπτυξης επεσήμανε ότι με την ενσωμάτωση της οδηγίας όλοι οι καταναλωτές στην Ε.Ε. θα λαμβάνουν μέσω του εντύπου των «τυποποιημένων ευρωπαϊκών πληροφοριών καταναλωτικής πίστης» τις ίδιες πληροφορίες, ούτως ώστε εύκολα να μπορούν να συγκρίνουν και να επιλέγουν την πλέον συμφέρουσα τραπεζική υπηρεσία ή προϊόν, είτε στην χώρα τους είτε σε άλλο κράτος-μέλος, καθώς και να επωφελούνται από τραπεζικά προϊόντα που δεν διατίθενται στη χώρα τους. Στη συνέχεια θα μπορεί μέσω Ίντερνετ να επιλέγει την τράπεζα της αρεσκείας του.

Πάμε τώρα και σε κάτι σημαντικό. Το Υπουργείο Οικονομίας επεξεργάζεται ήδη το νέο θεσμικό πλαίσιο και από τις αρχές του έτους, οι μεγάλες επιχειρήσεις λιανικής θα μπορούν να συστήνουν αυτόνομες εταιρίες έκδοσης και διαχείρισης πιστωτικών καρτών, χωρίς να είναι απαραίτητη η σύμπραξη με τράπεζα. Δηλαδή καλώς ή κακώς δεν θα αναγκαζόμαστε να βάλουμε μεσάζοντες για να βγάλουμε μια κάρτα, αρκεί μια επίσκεψη στο σουπερ μάρκετ της γειτονιάς. Αν θα ευδοκιμήσει κάτι τέτοιο θα φανεί στο μέλλον αν και εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται βολικό.

Μάλιστα σε μια απίστευτη δήλωση από τον κ. Χατζηδάκη που φαίνεται ότι σκέφτεται την προστασία των καταναλωτών και μόνο θα δημιουργήσει ένα ειδικό γραφείο υποστήριξης καταναλωτή τραπεζικών προϊόντων. Η νέα αυτή έμπνευση θα προσφέρει (τουλάχιστον θεωρητικά):

* Τηλεφωνική γραμμή για την καταγραφή ερωτήσεων, παραπόνων και καταγγελιών για θέματα της χρηματοπιστωτικής αγοράς
* Χαρτογράφηση των προσφερομένων τραπεζικών προϊόντων
* Συμβουλευτική υποστήριξη του καταναλωτή για τη καλύτερη δυνατή επιλογή δανείου ή άλλου τραπεζικού προϊόντος
* Νομική υποστήριξη σε αρχικό στάδιο, για την απεμπλοκή από διάφορα προβλήματα
* Ενημέρωση για τα δικαιώματα των καταναλωτών που απορρέουν από το θεσμικό πλαίσιο που ισχύει.

Εκτός όμως από τα παραπάνω το γραφείο θα είναι άχρηστο αν δεν κάνουν κάτι οι καταναλωτές από μόνοι τους για να προστατευθούν από ορισμένες παράλογες και παράνομες χρεώσεις που ενώ υπάρχει δεδικασμένο που δικαιώνει αυτούς που αρνούνται να πιαστούν κορόϊδα, αυτές συνεχίζουν ακάθεκτες.

Πρώτη μέρα στην δουλειά

Μετά την κατάθεση του βιογραφικού σας και ατέλειωτες συνεντεύξεις, επιτέλους καταφέρατε να προσληφθείτε εκεί που θέλατε. Συγχαρητήρια!

Στην αρχή αισθάνεστε ενθουσιασμένοι, ανακουφισμένοι και περήφανοι αλλά καθώς η πρώτη μέρα στην δουλειά πλησιάζει, τον αρχικό ενθουσιασμό διαδέχεται η νευρικότητα και το άγχος καθώς ξεκινάτε για πρώτη φορά στην νέα σας θέση. Πριν το δημιουργικό άγχος μεταβληθεί σε αδικαιολόγητο στρες θυμηθείτε ότι παρόμοια συναισθήματα είναι πολύ φυσιολογικό να υπάρχουν, και σε παρόμοια θέση έχουν βρεθεί και οι καινούριοι σας συνάδελφοι όταν πρωτοξεκίνησαν να δουλεύουν.

“Nobody plans to fail, they fail to plan.”

Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό την πρώτη μέρα στην δουλειά από το προφανές να είστε στην ώρα σας. Φαίνεται εύκολο αλλά παρόλο που είστε σίγουροι για την ακρίβεια σας, πρέπει να συνυπολογίσετε όλους τους απρόβλεπτους παράγοντες που μπορεί να τύχουν, από το χαλασμένο φορτηγό στην γωνία, μέχρι την ξανθιά που θέλει 2 στρέμματα για να παρκάρει. Σχεδιάστε το δρομολόγιο από την προηγούμενη και φροντίστε να έχετε αρκετό χρόνο για να πάτε με την ηρεμία σας αντί να καταριέστε όλο τον κόσμο επειδή σας καθυστερεί.

Ντυθείτε σωστά: Όταν φαίνεσται καλά, αισθάνεστε και καλά. Αποφασίστε από την προηγούμενη νύχτα τι θα φορέσετε για να μην χρειαστεί να κάνετε βιαστικές και ίσως λάθος στυλιστικές επιλογές το πρωί. Αν φορέσετε κάτι που σας κάνει να αισθάνεστε καλά αυτό θα έχει θετική επίδραση στην ψυχολογία σας και στην αυτοπεποίθηση σας, στοιχεία απαραίτητα για μια καλή πρώτη εντύπωση. Αν πάλι φορέσετε πχ λάθος παπούτσια θα το σκέφτεστε όλη μέρα και είναι το τελευταίο που θέλετε να είναι στο μυαλό σας.

Πληροφόρηση: Μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε για την νέα σας εταιρία και τους συναδέλφους πριν ξεκινήσετε. Συνέταιροι, διευθυντές, πελάτες, προμηθευτές, και ανταγωνίστριες εταιρίες είναι μερικά μόνο πρόσωπα που πρέπει να είστε πληροφορημένοι για να μην φαίνεστε εκτός τόπου την πρώτη μέρα στην δουλειά. Αυτή η πληροφόρηση θα σας μάθει πως δουλεύει η εταιρία πριν την δείτε "από μέσα"

Κουλτούρα: Προσέξτε το κλίμα και την κουλτούρα που επικρατεί στο νέο σας γραφείο. Κάθε τομέας έχει τις εκκεντρικότητες του και τους δικούς του τρόπους για να λειτουργεί, οπότε όσο πιο γρήγορα τους εντοπίσετε, τόσο πιο γρήγορα θα εγκλιματιστείτε. Θυμηθείτε να είστε ευέλικτοι. Επειδή είχατε συνηθίσει να κάνετε κάτι με ένα συγκεκριμένο τρόπο δεν σημαίνει ότι δουλεύει παντού. Νέο περιβάλλον, νέες συνήθειες.

Κάντε μια προσπάθεια να γνωρίσετε τους νέους σας συναδέλφους. Συνήθως τις πρώτες μέρες θα προσπαθήσουν να σας βοηθήσουν να εξοικειωθείτε με το καινούριο κλίμα οπότε να είστε ανοιχτοί. Ένα χαμόγελο και μια χειραψία είναι μια καλή αρχή. Επίσης αν συναντήσετε ανθρώπους για πρώτη φορά, συστηθείτε. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ανθρώπους από όλα τα ιεραρχικά επίπεδα. Παρόλο που δεν θέλετε να ξεχάσετε τα ονόματα των προϊσταμένων σας, θα σας ωφελήσει να θυμάστε ονόματα βοηθών, συναδέλφων ακόμα και γραμματέων καθώς είναι σημαντικό να ακούγεται το όνομα σας, ιδιαίτερα τον πρώτο καιρό.

Την πρώτη μέρα θυμηθείτε ότι είστε μαθητής και όχι δάσκαλος. Θυμηθείτε ότι γνωρίζετε αρκετά ώστε να σας προσλάβουν αλλά όχι τόσα πολλά για να μην υπάρχει κάτι καινούριο να μάθετε. Μην προσπαθείτε να δείξετε στους άλλους πως γίνονταν τα πράγματα στην παλιά σας δουλειά, είστε σε καινούριο περιβάλλον και αυτό έρχεται πακέτο με νέες πρακτικές και πρωτόκολλα. Αναπόφευκτα δεν θα μπορείτε να θυμηθείτε τα πάντα που θα σας δείξουν από την πρώτη φορά, γι' αυτό να ρωτάτε όταν χρειάζεται, χωρίς να γίνετε όμως κουραστικοί.

Επαγγελματισμός: Συνήθως στην προσπάθεια να σας κάνουν να νοιώσετε άνετα, μερικοί συνάδελφοι θα αρχίσουν να σας πληροφορούν στο όριο του κουτσομπολιού. Παρόλο που αυτό φαίνεται διασκεδαστικό και άκακο, προσπαθήστε να μην εμπλακείτε. Θυμηθείτε, δεν είναι τα κολλητάρια σας, είναι συνάδελφοι -να είστε επαγγελματίες, γιατί αυτές οι συζητήσεις και οι κριτικές μπορούν να γυρίσουν μπούμερανγκ στο μέλλον.

Η πρώτη μέρα στην δουλειά είναι σαν την πρώτη μέρα στο σχολείο. Θα υπάρχει πολλή κίνηση και πληροφόρηση, αλλά η πραγματική δουλειά που θα κάνετε θα είναι ελάχιστη καθώς είστε ακόμα στο στάδιο της εκμάθησης. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα τριγυρνάτε ασκόπως πίνοντας καφέ. Συχνά συμβολικές πράξεις όπως το να μείνετε λίγο παραπάνω εκτιμώνται από τους υπόλοιπους. Το να φύγετε μισή ώρα νωρίτερα επειδή δεν έχετε τίποτα να κάνετε θα αφήσει άσχημη εντύπωση.

Τελικά θα κριθείτε ανάλογα με την παρουσία και την παραγωγικότητα σας. Αν είστε φιλικοί, πρόθυμοι για μάθηση και κυρίως επαγγελματίες δεν υπάρχει κάποιος λόγος να αγχώνεστε..

Angel Investors

Ένας τρόπος για να εξασφαλίσετε χρηματοδότηση για την επιχείρηση σας είναι να βρείτε και να χρησιμοποιήσετε έναν Angel Investor. Οι Angel investors είναι ιδιώτες που επενδύουν σε μια επιχείρηση που θα τους προσφέρει υψηλότερες αποδόσεις από μια παραδοσιακή επένδυση. Πολλοί είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες που θέλουν να βοηθήσουν νέους να ξεκινήσουν και να υλοποιήσουν τις δικές τους ιδέες.

Σήμερα οι "Άγγελοι" προσφέρουν επαγγελματισμό, πείρα και επαφές εκτός από χρήματα και συμπληρώνουν το κενό που υπάρχει μεταξύ της αυτοχρηματοδότησης ή της οικονομικής βοήθειας από συγγενείς/φίλους που προσφέρουν ένα αρχικό κεφάλαιο και του σημείου που ένα πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο απαιτείται για την συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης.

Οι επενδύσεις που κάνουν εμπεριέχουν υψηλό κίνδυνο και γι' αυτό το λόγο απαιτούν υψηλές αποδόσεις. Επειδή η επένδυση σε μια νεοσυστηθείσα επιχείρηση μπορεί να χαθεί τελείως σε περίπτωση που αυτή αποτύχει, οι επαγγελματίες επενδυτές αναζητούν επενδύσεις που ενδεχομένως να αποδώσουν τουλάχιστον 10 ή περισσότερες φορές το αρχικά επενδυμένο κεφάλαιο μέσα σε πέντε χρόνια, με δυνατότητα εξόδου από την επένδυση αν αυτή αποτύχει. Αν συνυπολογιστεί όμως η χασούρα από τις αποτυχημένες επιχειρήσεις και τα "φυλακισμένα" κεφάλαια που χρειάζονται ακόμα και οι επιτυχημένες, τότε η πραγματική απόδοση ενός Angel Investor πέφτει στο 20%-30%.

Παρόλο που η απαίτηση για υψηλές αποδόσεις των επενδυτών αυτών κάνουν "ακριβή" αυτού του είδους την χρηματοδότηση, φτηνότερες πηγές χρηματοδότησης όπως οι τράπεζες συνήθως δεν είναι διαθέσιμες για τους καινούριους επιχειρηματίες που είναι είτε πολύ μικροί σε μέγεθος, είτε πολύ νέοι για να πληρούν τα απαραίτητα κριτήρια ώστε να λάβουν κάποιο παραδοσιακό-επίσημο δάνειο.

Επειδή οι Angel Investors είναι άνθρωποι με διαφορετικές προσωπικότητες και χαρακτήρα -όπως όλοι μας άλλωστε-, καθένας έχει τα δικά του κριτήρια για να κρίνει που θα επενδύσει, αλλά σχεδόν όλοι θέλουν να έχουν θέση στη διοίκηση και γνώμη για τις αποφάσεις που πρέπει να παρθούν. Επίσης θέλουν να έχουν συνεχή επικοινωνία με τους ιδιοκτήτες αν και για μερικούς αυτό μεταφράζεται σε τετράμηνες εκθέσεις ενώ για άλλους ως εβδομαδιαία ενημέρωση. Οι απαιτούμενες αποδόσεις επίσης διαφέρουν από 30% έως 500% μέσα σε πέντε χρόνια. Άλλοι απλά θέλουν συμμετοχή στην νεοϊδρυθείσα επιχείρηση ή προνομιούχες μετοχές.

Μερικά ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία που βρήκα από το Πανεπιστήμιο του New Hampshire:

* Ο μέσος Angel Investor είναι 47 χρόνων με ετήσιο εισόδημα 130.000 ευρώ και περιουσία αξίας 1.000.000, έχει πανεπιστημιακή μόρφωση, είναι αυτοαπασχολούμενος και επενδύει κατά μέσο όρο 50.000 ευρώ.

* Εννιά στους 10 επενδυτές παρέχουν προσωπικά συμβόλαια ή μπαίνουν εγγυητές για τις επιχειρήσεις που χρηματοδοτούν. Αυτό αυξάνει το κεφάλαιο της επιχείρησης κατά περίπου 60%

* Αν και είναι μεγαλύτεροι με μεγαλύτερα εισοδήματα και ανώτατη μόρφωση από τον μέσο πολίτη, δεν είναι όλοι εκατομμυριούχοι. Απλά διαθέτουν ιδιαίτερα ηγετικά χαρακτηριστικά, ριψοκίνδυνο χαρακτήρα και προτίμηση στις προσωπικές επενδύσεις.


* Οκτώ στους 10 επενδυτές, χρηματοδοτούν επιχειρήσεις που βρίσκονται στο στενό φιλικό ή επαγγελματικό τους περιβάλλον και γενικά εμπιστεύονται κυρίως άτομα που έρχονται με συστάσεις.

* Περιμένουν μια μέση απόδοση 30% όταν ξεκινάει η επένδυση και πιστεύουν ότι το 1/3 των επενδύσεων τους θα απωλέσει ολόκληρο το κεφάλαιο μέχρι τον δεύτερο χρόνο.

* Κάνουν δεκτές 3 στις 10 συμφωνίες που εξετάζουν. Η πιο συχνή αιτία που απορρίπτουν μια συμφωνία είναι η μικρή πιθανότητα μεγένθυνσης της επιχείρησης, η υπεραισιόδοξες προβλέψεις για κέρδη, η έλλειψη ηγετικού ταλέντου από την διοίκηση ή η έλλειψη παρεχόμενων πληροφοριών από τον επιχειρηματία που θα χρηματοδοτήσουν.

* Δεν υπάρχει έλλειψη ανεπίσημων χρηματοδοτών. Οι περισσότεροι επιχειρηματίες θα επένδυαν 35% περισσότερα κεφάλαια αν υπήρχαν διαθέσιμες και κατάλληλες ευκαιρίες.